The Dark Pictures: Little Hope (PS4) Review - Silent Hill 2- wannabe 

The Dark Pictures: Little Hope (PS4) Review - Silent Hill 2- wannabe 2020-11-04T17:08:48
Na de intense, op snelle gameplay gefocuste belevingen van Hades, Streets of Rage 4 en Doom Eternal: The Ancient Gods – Part One, zoekt Wouter de rust op van het stille dorpje Little Hope.

Gedurende mijn hele leven ben ik al gefascineerd door anthologieën, hoewel ik eigenlijk pas sinds kort weet wat een anthologie precies is. Dus mocht je ook zo in het duister tasten over dit begrip, laat me het ‘splainen: een anthologieserie bevat elke aflevering of seizoen een zelfstandig verhaal. Het is een vertelwijze die vooral in horror en sciencefiction gebruikt wordt, dus dat past precies in m’n straatje, en het korteverhalenconcept zorgt ervoor dat de creativiteit behoorlijk aangejakkerd wordt bij de makers.

Goede voorbeelden van fantastische anthologieseries zijn Black Mirror, The Twilight Zone en The Outer Limits. Als je echt een oude zak bent, dan kan je je misschien nog Jim Henson’s The Storyteller herinneren, waarin volksvertellingen en fantasy centraal staan. Ook zijn er anthologieseries die per seizoen een apart verhaal vertellen, zoals True Detective en American Horror Story. Het is best een veelgebruikt concept dus, maar in videogames is het redelijk zeldzaam. Sterker nog, als je games zoals WarioWare even buiten beschouwing laat, dan is The Dark Pictures Anthology de eerste, échte anthologieserie in games.

Little Hope discovery

De Anthologie is Aan

En met Little Hope is het tijd voor Supermassive Games om The Dark Pictures op de kaart te zetten als een anthologie. Deel een, Man of Medan, was een prima game, bracht de nodige scares en heeft de basisregels van deze serie geïntroduceerd. Dit nieuwe verhaal moet gaan uitwijzen of het concept stand houdt, want natuurlijk worden precies dezelfde mechanics van Man of Medan nogmaals gebruikt, alleen dan met verse personages om wel of niet te laten sterven in een nieuw verhaal.

In het begin van Little Hope wordt een schoolbus omgeleid door een klein stadje genaamd, jawel, Little Hope, en krijgt het voertuig een ongeluk als de chauffeur een klein, spooky meisje dat midden op de weg staat wil ontwijken. De bus bevat vier studenten (Taylor, Andrew, Angela en Daniel) en een docent (John), die op zoek gaan naar de verdwenen chauffeur. Tot zover, lekker cliché horror, maar dat blijft het gelukkig niet… helemaal.

Little Hope gameplay

Little Awkward

Middels conversaties en de beslissingen die je daarin moet maken als speler terwijl je de vijf personages om beurten bestuurt, leer je deze mensen spelenderwijs een beetje kennen. Op dezelfde, inventieve wijze als in Man of Medan, beïnvloed je hun persoonlijkheden en relaties met elkaar door de keuzes die je maakt, hoewel ik me nog steeds afvroeg in hoeverre dit invloed heeft op de plot. Het is op zich goed bedacht en werkt misschien nog wel iets beter dan in vorige Dark Pictures, maar de situaties die geschetst worden zijn wel een stuk meer geënsceneerd en ronduit ongemakkelijk in de eerste uren van Little hope.

Laten we zeggen dat de personages zich niet helemaal natuurlijk gedragen, dat het verhaal hen dwingt rare beslissingen te maken en soms fucking vreemd laat reageren op situaties. Want ja, je moet wel een reden verzinnen waarom de groep uit elkaar valt, vervolgens weer bij elkaar komt en er moet ook een reden zijn waarom ze steeds verder Little Hope in gaan. Dus heeft John een hele sterke mening over waarom ze het dorp in moeten die hij amper kan beargumenteren, terwijl je er voor kan zorgen dat Taylor weer heel onverwrikbaar is over waarom ze bij de bus moeten blijven. Er worden spanningen tussen de characters opgebouwd, dat is duidelijk, maar op vrij onnatuurlijke wijze.

Little Hope choices gameplay

Houd je vast voor horror

Als je eenmaal door het wat ongeloofwaardige, ietwat crinchy begin van Little Hope heen bent, begint de horror pas echt en gaat het mysterie zich langzaam ontrafelen. De enge momenten zijn vaak goedkope jump scares, vooral in de vorm van een dooie heks die de neiging heeft uit het niets op te duiken. Ook wordt er schaamteloos gebruik gemaakt van clichés zoals kleine, enge meisjes, telefoons die geen bereik hebben, de reflectie van een freak in een spiegel en natuurlijk mist, heel veel mist.

Die mist riep bij mij associaties op met Silent Hill 2 en het gebeurt vaker dat Little Hope me aan die game doet denken. De makers zijn duidelijk geïnspireerd door deze cult-klassieker, hoewel ze nooit de engheid van die topper zelfs maar weten te benaderen. Dat wil overigens niet zeggen dat Little Hope een wandeling door het park is, want Tjeerd zal vermoedelijk niet levend het einde halen van deze game. Vooral de wetenschap dat personages kunnen sterven als je niet goed de quick time events doorloopt of een verkeerde beslissing maakt, zorgt ervoor dat de spanning best hoog op kan lopen. En ik mag dan wel voor 90 procent immuun zijn voor jump scares, maar het is regelmatig gebeurd dat er een piekje in mijn bloeddrukmeter te bemerken was.

Little Hope zombie

Mist(roostig)

Uiteindelijk is het vooral het zich steeds verder ontrafelende mysterie waar deze game om draait dat mij geboeid hield. Dat plot, waarover ik niet meer zal vertellen dan dat het te maken heeft met heksen, vind ik dan ook iets interessanter dan die van Man of Medan, vooral omdat het van wat meer verteltrucjes gebruikmaakt dan z’n voorganger. Er worden tijdssprongen gemaakt, personages krijgen vrij letterlijk een extra laag en er zitten twists in die me waarschijnlijk langer zullen bijblijven dan die van Man of Medan. Eh, want die ben ik nu al bijna weer allemaal vergeten.

Ook is de setting van een verlaten dorpje een stuk veelzijdiger dan de vele stalen gangen en deuren van een olietanker. Er mogen dan wel veel clichés voorkomen in Little Hope als plaats, van enge musea tot en met vergane winkels, instortende bruggen en creepy speeltuinen, maar je komt tenminste nog eens ergens in deze game! Bovendien is het allemaal bijzonder sfeervol, mede dankzij de mist en de prima licht- en donkereffecten. Dit is niet zo’n horrorgame waar alles gewoon zwart en amper te ontwaren is, in ieder geval.

Little Hope nun

Hey, het is Gally

Ook niet onbelangrijk bij een game als deze zijn de acteurs en daar ben ik helaas niet enorm van onder de indruk, anders dan de vorige titels van Supermassive. Nou verwacht ik natuurlijk geen sterrencast zoals in Until Dawn, waarin onder andere niemand minder dan Rami Malek een rol had, maar het mag toch op z’n minst wel het niveau hebben van Man of Medan. Little Hope kent echter vooral stemacteurs van games en acteurs met amper ervaring, met uitzondering van Will Polter, die dan ook ‘top billing’ heeft zoals ze dat in Hollywood zo mooi noemen. Niemand sprong er echt uit qua acteerprestaties in Little Hope, waarbij vooral Daniel het charisma heeft van een stuk karton.

Ook de kadrering van Little Hope, waarin The Curator wederom af en toe inbreekt om nutteloze dingen te vertellen, begon me een beetje tegen te staan. Waar ik hem in Man of Medan nog wel kon hebben, begin ik hem nu ronduit irritant te vinden met zijn gluiperige maar tegelijkertijd fancypancy manier van doen. En dat is kut, want hij is natuurlijk het terugkerende element in deze anthologie, dus ik ben nog ff niet van hem af.

Little Hope graveyard gameplay

Gaga

The Dark Pictures moet natuurlijk de American Horror Story van games worden, maar zonder Lady Gaga kom je natuurlijk nooit op dat niveau. Het lijstje van wensen dat ik na het spelen van Man of Medan had, is helaas niet veel kleiner geworden. Gelukkig is het technisch veel verbeterd en loopt het allemaal een stuk soepeler, maar ook dit deel bestaat voor een groot deel nog steeds uit lopen en zoeken, twee dingen die ook nog steeds niet mijn hobby zijn. Maar wat nog steeds geldt en ik direct uit de review van het vorige deel van deze anthologie kan jatten: reken op een fijne, interactieve, spannende film met een best wel hoge productiewaarde, eentje waar net even wat meer gevoelens in investeert dan de gemiddelde nachtmerrie op Iepstraat.

Voor een verhaal dat wat verder ingaat op de multiplayer modes van Little Hope, check de review in PU12/1 (eind november in de winkels).

Laadtijden Little Hope

Conclusie 

SCORE: 75
Ondanks dat dit deel ietwat clichématiger is dan Man of Medan en de acteerprestaties er niet echt op vooruit zijn gegaan, heeft Little Hope genoeg freaky momenten en een interessant mysterie om je geboeid (en bang?) te houden. Ik ben gewoon weer van de partij voor het volgende deel in deze anthologie!
Ondanks dat dit deel ietwat clichématiger is dan Man of Medan en de acteerprestaties er niet echt op vooruit zijn gegaan, heeft Little Hope genoeg freaky momenten en een interessant mysterie om je geboeid (en bang?) te houden. Ik ben gewoon weer van de partij voor het volgende deel in deze anthologie!

REACTIES (21) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord