Ready Player One: om door een roze VR-bril te bekijken - filmreview 

Ready Player One: om door een roze VR-bril te bekijken - filmreview 2018-03-28T12:08:09
Steven Spielberg die een van de populairste gameboeken ooit op zich neemt, met honderden referenties naar de popcultuur die ons heeft gevormd? Weinig players zijn daar niet ready voor.

Nog altijd lijkt er een vloek op gamefilms te rusten. Het is moeilijk om een game te verfilmen, rekening te houden met de fans van die franchise en tegelijkertijd een universeel leuke ervaring op te zetten voor de mensen die niet weten waar het op gebaseerd is. En als het een (games) niet wil lukken, dan kijken we maar naar het ander (boeken). En dan met name een van de populairste gameboeken van de afgelopen tien jaar: Ready Player One.

Ernest Cline publiceerde in 2011 een boek dat zijn eigen verhaal vertelt, maar gevestigd is in een waanzinnig universum dat direct tot de verbeelding van zijn op nostalgie trippende lezer moet spreken. Veel fans van 80’s popcultuur kunnen hun lol er niet mee op, andere meer cynische lezers als mijzelf vinden de honderden referenties per hoofdstuk net iets te makkelijk en niet genoeg bijdragen aan het eigen verhaal. Maar is dat laatste wel nodig als fucking Steven Spielberg de touwtjes in handen neemt en al die referenties naar beeld brengt?!

Nou, ja. Het resultaat is een verrassend meeslepende rit waarin de (al dan niet obscure) referenties van het boek plaatsmaken voor een zee van visuele herkenning, iets wat je twee uur lang aandachtig naar het beeld zal laten staren maar je uiteindelijk koud over het verhaal en de personages laat.

Ready Player One
         

Een film voor niet al te kritische gamers

Het was mijn instinct Ready Player One te bekijken als een gemiddelde sci-fi-film, maar eigenlijk lijkt de film niet gericht op een publiek van Star Trek- en Star Wars-kijkers. Ja, die beide franchises worden er wel in genoemd - god, welke niet? – maar als je helemaal niets met games vanaf de jaren ’80 hebt, zal het overgrote deel van de referenties hierin je niets zeggen, hoe hard ze ook in je gezicht worden gedrukt. Dat wil niet zeggen dat Ready Player One niet als sci-fi-film bekeken kan worden, maar het is overduidelijk niet de bedoeling dat je lastige vragen gaat stellen over het universum en de regels die daarin gelden.

Ready Player One vindt plaats in een dystopische toekomst waarin een virtueel universum genaamd OASIS dé plek is waar iedereen heen trekt om te ontsnappen aan de keiharde realiteit. Niet alleen dat; de virtuele wereld is waar een groot deel van het geld zit en mensen en bedrijven dus ook een aardig zakcentje kunnen verdienen. Geld is ook een van de redenen dat onze ‘held’, Wade Watts, in de kijker komt. De maker van de OASIS is namelijk dood, en zijn fortuin staat op het spel in een heuse Easter Egg Hunt – wie het eerst drie sleutels verzamelt erft een bizarre hoeveelheid geld en mag zichzelf eigenaar van de OASIS noemen.

Ready Player One

En daar beginnen mijn hersenen ineens vragen op te werpen. “Maar wacht eens even, waarom in de vliegende fuck zou hij zijn fortuin niet gebruiken om de echte wereld te helpen in plaats van één speler? Waarom moet iedereen überhaupt naar de OASIS vluchten, wat maakt de echte wereld zo erg? Waarom is Wade eigenlijk een egg hunter? Waarom is hij de enige die die Easter Eggs kan vinden?! Waarom moet hij er nog aan herinnerd worden dat niemand op het internet is wie hij lijkt? Waarom is er in 2044 nog zóveel nadruk op de jaren ’80 terwijl er zo nu en dan een personage als Tracer (Overwatch) langshopt; moeten we geloven dat er de afgelopen 60 jaar amper originele games of films zijn gemaakt--?”

Maar dan lijkt het alsof Steven Spielberg doorheeft wat er in je hoofd omgaat, en flikkert hij een vette race-scene die uitmondt in een confrontatie met King Kong tegen het scherm, waarna je niets anders kunt dan een grote hand vol popcorn in je gezicht te laten verdwijnen en te gniffelen. Want dat was badass, fuck nadenken!
    

Door een roze VR-bril

Ready Player One is een familiefilm, en dat is misschien erg kut als je een hardcore gamer bent en had verwacht dat de drieduizend popcultuur-referenties daadwerkelijk bij zouden dragen aan een episch verhaal. Episch is het verhaal echter allerminst, wat voornamelijk komt door de scenes waarin we ons niet in de OASIS bevinden. Het slicke emo-personage van Wade wordt dan ineens vervangen door het hoofd van acteur Tye Sheridan, eentje met wie ik überhaupt al niets heb, maar als hij dan ook nog eens zijn mond opentrekt om speeches te houden en de moraal van de film samen te vatten… Poeh, drie bakken popcorn maken dat nog niet goed.

De rest van zijn crew is niet veel charismatischer - hell, bad guy Sorrento is nog het leukste personage (met dank aan acteur Ben Mendelsohn). Eerst moet je zien te dealen met het feit dat een groepje van zo’n vijf spelers (lees: de personages, je weet niet wie erachter zitten) vrijwel uit het niets gaat samenwerken, later leer je wie zij zijn en dat ze amper persoonlijkheid bevatten naast ‘ha, ik ben eigenlijk een meisje in plaats van jongen’ of ‘ik was al die tijd een kind!’. Maar dat maakt gelukkig niet uit: we hebben in de tussentijd een akelig geforceerde romance om naar te kijken, inclusief een scene gevuld met virtuele dryhumping die de toon van de film ineens op zijn gat gooit en je zou laten wensen dat je hem niet met je familie bent gaan kijken.

Ready Player One

Nee, de toon en impact van de film zijn verre van consequent en de personages hebben amper bestaansrecht; alles gaat goed wanneer we onze roze VR-bril op kunnen zetten en hersendood dingen kunnen herkennen, maar wanneer emoties bij je losgemaakt moeten worden of je ook maar iets moet voelen voor de ‘vrienden’ slaan Spielberg en zijn crew de plank mis. Zonder de backdrop van een Easter Egg Hunt in een virtueel universum is Ready Player One een matig drama dat voortgeholpen wordt door de ene na de andere deus ex machina, met een zaaddodende ontknoping tot gevolg.
    

Door de cameo’s het bos niet meer zien

Veel van bovengenoemde hekelpunten, zoals de zee aan lege verwijzingen en de ongepaste kruisgrijperij, lijken puur en alleen in de film te zitten zodat het in de trailer gepleurd kon worden, en dat is hatelijk. Er zijn namelijk mensen die een film vol grootschalige gevechten verwachten tussen personages die ze de afgelopen dertig jaar hebben leren kennen, en als je zo de film instapt zal je zwaar teleurgesteld worden. Ja die personages zijn er, maar slechts in een handjevol scenes gaan ze op de vuist en de rest van de verwijzingen vindt voornamelijk plaats op de achtergrond. Maar dat wil niet zeggen dat álle referenties oppervlakkig zijn.

Ready Player One

Vooral een zekere horrorfilm die bezocht wordt is erg vermakelijk, en de twists die ze toevoegen aan de wereld van deze iconische locatie zijn verrassend leuk. Als Ready Player One naar meer game- of film-universums had kunnen gaan en zulke avonturen had kunnen beleven was de film waarschijnlijk een stuk meeslepender en belonender om naar te kijken. Deze scène bevatte namelijk alles wat dit concept tof maakt, alles wat verdwijnt wanneer Wade bijvoorbeeld met zijn ongemakkelijke kop een meisje probeert te zoenen in de echte wereld.

Mensen in de zaal beginnen te lachen zodra ze een specifiek kamernummer zien; zij weten hoe laat het is zodra een bepaalde typemachine in beeld komt in de context van deze film. En op de momenten dat je iedereen in de zaal hoort lachen om zo’n verwijzing snap je direct dat dit geen film is om al te veel bij na te denken. Ready Player One is een viering van alles wat games tof maakt en een ode aan de avonturen die wij alleen op onze slaapkamertjes beleefd hebben met consoles. En hoewel de uitwerking zwaar te wensen overlaat ziet het geheel er mooier uit dan elke shooter of MMO die je ooit gespeeld hebt.  
     

Meh, and then some!

Of Ready Player One een film voor jou is hangt af wat je van een sci-fi-film wilt. Vind je het prima om twee uur lang dingen te herkennen, je bek open te laten vallen van hoe waanzinnig dit universum is vormgegeven en hem vervolgens weer vol te proppen met popcorn zodra een ‘echte wereld’-momentje het tempo onderuit schopt en niet verrast, dan is dit een uitstekende film om je mee te vermaken. Ben je een purist die deze franchise-kruisbestuiving niet kan diggen, zeker niet als het niet bijdraagt aan een of ander moraliserend verhaal dat je tot op het bot raakt, dan zal je waarschijnlijk het idee krijgen dat je twee uur lang schaapachtig naar een compilatie zit te kijken en zal je weinig ervan met je mee de bioscoopzaal uitnemen.

Ready Player One

Hoe dan ook: hoewel Ready Player One probeert een zo groot mogelijk publiek te bereiken en is daarom niet dé gamefilm waar wij op zaten te wachten. Een zoetsappige, slaapverwekkende epos met als cheesy moraal ‘speel nooit alleen!’ (wie schreef dit?!) voor iedereen die wel eens een gamefilm wil kijken met zijn zoon of dochter; tientallen referenties naar franchises als Halo, Dune, Overwatch, Mortal Kombat, Battlestar Gallactica en Buckaroo Banzai voor de mensen die daarmee zijn opgegroeid. Vermakelijk, maar niet fantastisch: het is vooral zaak om je verwachtingen laag te houden en te genieten van alles wat Spielberg naar je hoofd gooit. 

Conclusie 

SCORE: 70
Zonder de OASIS zou Ready Player One een zwaar matige actiefilm zijn waar je het verhaal al in 1945 van had kunnen voorspellen, maar Steven Spielbergs universum is zó mooi en strak in beeld gebracht dat je popcorn naar je eigen open mond blijft gooien. Een feest van herkenning zonder boodschap.
Zonder de OASIS zou Ready Player One een zwaar matige actiefilm zijn waar je het verhaal al in 1945 van had kunnen voorspellen, maar Steven Spielbergs universum is zó mooi en strak in beeld gebracht dat je popcorn naar je eigen open mond blijft gooien. Een feest van herkenning zonder boodschap.

REACTIES (25) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord