Monster Hunter Rise review (Switch) – We hebben een monster gecreëerd  

Monster Hunter Rise review (Switch) – We hebben een monster gecreëerd 2021-03-23T14:27:20
Niemand op de redactie was happig op Monster Hunter Rise. Samuel had geen tijd of zin, Jurjen vond het allemaal maar te diepgaand en Marvin… dacht er niets mee te hebben. Tot ‘ie de Switch oppakte en ontdekte hoe heerlijk het is om een giga-monster met een oversized wapen vól op z’n bek te rammen.

In Jurjens preview van Monster Hunter Rise (in ons magazine) kon je lezen dat hij geen zin had om de game te reviewen. “Te veel wapens, te veel cijfertjes, te veel mogelijkheden die ik waarschijnlijk over het hoofd zie.” Met die woorden in het achterhoofd begon ik angstig aan mijn avontuur, bang dat ik compleet overrompeld zou worden door alles wat de game op me afgooit. Tot ik voor het eerst oog in oog stond met een gigantisch wezen en onder begeleiding van een bombastische soundtrack onder zijn zwiepende armen door rolde, om vervolgens met een keiharde ‘CLUNK’ mijn Hunting Horn in z’n schedel te begraven.

Laat me niet meer los

Wat blijkt: die angst was nergens voor nodig. Rise is helemaal niet zo ontoegankelijk als de lappen tekst, ontelbare cijfertjes en de waslijst aan mogelijkheden doen vermoeden. De game heeft juist een heerlijke opbouw, waarbij ik me in het begin totaal niet druk hoefde te maken om mijn resistances, de juiste inventory-indeling of het upgraden van mijn armor. De moeilijkheidsgraad loopt langzaam op en gaandeweg weet de game, net als de monsters, z’n klauwen in je te zetten en niet meer los te laten.

Monster Hunter Rise

Pas na de eindcredits werd ik namelijk echt uitgedaagd en moest ik mijn gear aanpassen aan de situaties. Iets waar je na tientallen epische gevechten, het verzamelen van kilo’s loot en sporadisch wapens en armor craften vanzelf de behoefte naar krijgt. Hoe dieper ik in de game dook, hoe meer de mogelijkheden tot me doordrongen en hoe meer ik alles wilde uitproberen. Want aan de basis staat een héérlijke gameplayloop.

Soepel to the max

In een verdomd schattig, Japans vormgegeven hub-dorpje genaamd Kamura Village kies je je quests uit, bestel je eten (voor buffs die je helpen tijdens het jagen), upgrade je je armor en wapens, rekruteer je nieuwe buddy’s en vul je je inventory aan. Vanuit daar word je in een van de jachtlocaties gedropt met je trouwe Palico (kitty) en de nieuwe Palamute (doggo), krijg je van tevoren nog even een vet filmpje te zien waarin een giga-monster wordt geïntroduceerd en begint de jacht. Vervolgens vlíég je over de map heen, want Monster Hunter Rise is veel sneller en vloeiender dan we van de franchise gewend zijn.

Kamura Village in Monster Hunter Rise

Die snelheid hebben we aan twee dingen te danken. Nummer 1: de Wirebugs, waarmee je je personage à la Spider-Man korte stukjes vooruit of de lucht in kan trekken. Hierdoor kun je elke rotsformatie en gebergte in de game wel beklimmen, maar ook razendsnel aanvallen ontwijken en even snel weer richting het monster sjezen. Ik vind ’t een fantastische toevoeging, zeker in combinatie met nummer 2; de vliegensvlugge viervoeter waar je op kunt rijden, de Palamute. Ik heb me geen minuut hoeven te vervelen, zelfs niet bij het handjevol verzamelquests (pluk X planten, etc.). En omdat er overal en nergens verzamelbare upgrades in de vorm van vogeltjes liggen verspreid, en er nog tig dingen zijn om te looten en te ontdekken (zoals een extra kamp), is het uitpluizen van de maps naast vlug ook nog eens belonend.

Godzilla, eat your heart out

Die vernieuwde snelheid zien we ook terug in de monstergevechten (en zelfs wapenanimaties), die als vanouds Episch met een hoofdletter E zijn. De monsters zijn fantastisch vormgegeven, elk wezen heeft z’n eigen gedrag en aanvallen, en het is zaak om die goed te bestuderen voor je ze neer probeert te halen. Man, het is zó indrukwekkend om aan zo’n jacht te beginnen, minutenlang op een gigantisch beest in te hakken, dat beest vervolgens weg te zien rennen met de staart tussen z’n benen, hem daarna compleet pissed-off weer tegen te komen, als een idioot rond te rennen en duiken om z’n spervuur te ontwijken en te wachten tot ‘ie uitgeput is, om vervolgens de ene na de andere wapencombo op z’n vermoeide kop los te laten…

Monser Hunter Rise Wire Bug

Voor ik aan de game begon dacht ik dat die gameplayloop sáái zou worden. Sterker nog, als Jurjen deze game had gedaan, dan was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Bossfight na bossfight na bossfight, zonder healthbars? En maar hakken tot ik een ons weeg, zeker? Rot toch op! Wat had ik het fout. Júíst omdat je niet weet hoeveel health zo’n beest heeft zijn gevechten zo tof. Je weet niet of die laatste health-potion in je tas genoeg is om je in leven te houden tot ‘ie het begeeft. Elke misstap kan fataal blijken en tactisch ontwijken is daardoor minstens zo belangrijk als aanvallen.

Als je dan eindelijk een paar hits kwijt kunt voel je je eventjes oppermachtig, om vervolgens door een zwiepende staart of vuurbal weer keihard op je bek te gaan en je ego te zien verdampen. Dat maakt elk gevecht memorabel én anders dan het gevecht ervoor. Zeker als je in ’t heetst van de strijd ineens op een ander monster stuit, je op een van de twee gaat zitten en er vervolgens een Godzilla-waardige confrontatie ontvouwt. Alleen in Monster Hunter Rise.

Monster Hunter Rise bossbattle

Weggeblazen

Al met al ben ik compleet weggeblazen door de gigantische gevechten, maar ook door de diepgang die Rise biedt. Na 24 uur zag ik de credits voorbijrollen, maar ik heb het gevoel net begonnen te zijn en heb moeite de game weg te leggen. Al die monsters, wapensoorten, wapenvarianten, Switch skills, armors, talismans, buffs en items… Veel te veel om te bespreken. Maar het werkt allemaal zo verdomd goed dat ik geen genoeg van Rise kan krijgen. Helaas heb ik de multiplayermodus nog niet genoeg kunnen testen en lijkt veel van de connectie-rompslomp uit MH World nog aanwezig te zijn, en laten de nieuwe Rampage-quests (een soort coöperatieve tower defense, maar dan met monsters) me compleet koud, maar als singleplayergame kan ik hier nog tientallen uren van genieten. En daarna verder gaan met de onvermijdelijke DLC. Thanks Jurjen, je mag wel vaker van dit soort pareltjes naar me doorpassen.

Conclusie 

SCORE: 89
Als Monster Hunter totaal niet je ding is, dan gaat Rise je ook niet overtuigen. Maar wie niet vies is van de bossfight-insteek zal meegesleept worden door de heerlijke flow en vernieuwde focus op snelheid, en tientallen tot honderden uren kwijtraken aan deze enorm diepgaande en verslavende monster-mayhem.
Als Monster Hunter totaal niet je ding is, dan gaat Rise je ook niet overtuigen. Maar wie niet vies is van de bossfight-insteek zal meegesleept worden door de heerlijke flow en vernieuwde focus op snelheid, en tientallen tot honderden uren kwijtraken aan deze enorm diepgaande en verslavende monster-mayhem.

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord