Deadpool 2 - veel kapotter kan de vierde muur niet 

Deadpool 2 - filmreview 2018-05-16T16:46:16
Als Deadpool 2 even cool wil zijn als z’n voorganger, moet het grappiger zijn dan een jaar aan katten-GIFs en vuiger dan een dickpic sturen naar je oma. Wouter vertelt in deze review of dat gelukt is…

2016 was een fantastisch jaar voor de humor, als je het mij vraagt. We zagen onder andere de Nieuw-Zeelandse bromance tussen een ventje en een chagrijnige, ouwe vent, de hilarische lijdensweg van supermarktproducten in een ‘Dixar’-film en weer een heerlijk seizoen Brooklyn Nine-Nine waarin Captain Holt GOD-status bereikt. Maar het was vooral het jaar waarin Deadpool de eenogige slang bezwoer met een vers aangegroeid babyhandje. Ik heb echt té hard gelachen om de film die eigenlijk Ryan Reynolds’ werkelijkheid geworden jongensdroom is, ook toen ik hem daarna voor een tweede keer op Blu-ray checkte. Het was een wonder dat het gegeven van een vierde muur doorbrekende anti-superheld zo’n vermakelijk, ranzig en idioot geheel opleverde, er zelfs voor zorgde dat er vervolgens een R-Rated Wolverine-film kwam. Want de filmstudio zelfs had er amper vertrouwen in, gaf het een bescheiden budget en wilde Deadpool niet eens in het blockbuster-seizoen uitbrengen. Maar het eindresultaat heeft schokkend ultrageweld, harde humor en tegelijkertijd z’n hart op de goede plek; een uniek iets dat lastig te repliceren is.

    

Deadpool 2 is geen romcom

Deadpool 2 maakt een paar ‘fouten’ waarvan ik al bang was dat ze in deel 1 gemaakt zouden worden. Want het gevaar dat je loopt als je zoveel bizarre, vergaande humor in je film wil stoppen, is dat het plot op een gegeven moment nergens meer op slaat of zelfs onbelangrijk is. Dat de belangen van de hoofdrolspeler weg worden gelachen door de kijker. Want ja, Deadpool is natuurlijk praktisch onsterfelijk en heeft zelfs door dat hij in een film zit, dus hoe zorg je ervoor dat dit almachtige wezen nog iets meeslepends meemaakt? Nou, dat deden de scriptschrijvers van deel 1 heel handig door gebruik te maken van het feit dat Wade Wilson een kankerpatiënt is, en hem een zwakke plek te geven: z’n vriendinnetje Vanessa (gespeeld door de onaardse Morena Baccarin). De romantische verwikkelingen met dit awesome personage zorgen ervoor dat de eerste Deadpool deels een romcom is, alleen dan een hele duistere met een fucking hard gevoel voor humor. En daarom kon het me een fuck schelen wat er gebeurde, omdat ik meeleefde met de liefde tussen Wade en Vanessa. In deel 2 is deze lieve kern verdwenen en er is niet echt een overtuigende vervanger gevonden. En dus kon het me een stuk minder hard schelen.

Morena Baccarin Vanessa Deadpool 2    

De humor in Deadpool 2

Maar, laten we eerlijk zijn, uiteindelijk gaat het allemaal om de actie en de humor, toch? Ik bedoel, Wade en Vanessa die lieve woordjes fluisteren over voorbinddildo’s, dat is leuk en alles, maar uiteindelijk wil je toch Deadpool hoofden zien afhakken en met meta-grappen de vierde muur horen doorbreken. En dat gebeurt gelukkig genoeg, misschien zelfs meer dan genoeg. Zelfs zaken waarvan je in de eerste instantie denkt dat het serieuze plotpunten zijn, worden afgedaan met grappen die variëren van fucking hilarisch tot een beetje meh. Zat ik tijdens de eerste Deadpool bijna constant te gniffelen en regelmatig te bulderen, in Deadpool 2 slaan teveel grappen dood wat mij betreft, en zat ik tegen het einde toe nèt niet met m’n ogen te rollen. Maar dit is natuurlijk enorm persoonlijk en als ik naast iemand had gezeten die wel de hele tijd in een deuk lag, dan had ik me waarschijnlijk al een stuk harder vermaakt (maar meestal ben ik zélf juist die persoon die de andere meetrekt in m’n lachstuipen). Bovendien ligt de humor nog behoorlijk in lijn met dat van het eerste deel, waarbij sommige grappen weer een stukje verder durven te gaan, maar er ook een paar zijn die een lame vervolg krijgen of zelfs herhaald worden. Want ja, je moet natuurlijk wel met een actiescene komen die de overtreffende trap is van die uit 1 waarin DP in z’n anus wordt geschoten. En wat doe je als opvolger van het babyarmpje-geintje? Precies!

Deadpool 2 X-Force    

De ziel van Deadpool 2

Deadpool 2 is gestoord, ziek en hilarisch, dus precies wat je ervan verwacht. Maar de ziel is wat mij betreft een beetje verloren gegaan en is vervangen door iets wat z’n best doet, maar grotendeels faalt. Zeker, dit keer hebben we Cable (Josh Brolin) en hoewel hij fucking cool is, hebben we niet te maken met een tot in de puntjes uitgewerkt personage. Dat geldt overigens voor praktisch iedereen die er bij is gekomen; ze zijn cool, vooral Domino, maar geen van allen heeft veel te doen. Met uitzondering van Russell (Julian Dennison), want dat vind ik eigenlijk maar een vervelend ventje die niet grappig of cool genoeg is, hoewel hij echt een belangrijke rol moet vervullen. Duidelijk is dat zijn fantastische optreden in Hunt for the Wilderpeople vooral te danken was aan de regie van Taika Waititi (Thor: Ragnarok, What We Do in the Shadows), want in feite heeft hij dit keer hetzelfde karakter, alleen is hij als personage een stuk minder geslaagd. En dan zijn er nog de terugkerende personages, waar ik van Negasonic Teenage Warhead juist meer had willen zien, maar juist Colossus als een van de weinige characters veel screentime krijgt. En hoewel ik die metalen Rus een toffe held vind, is deze CGI-iteratie van hem nou niet het beste wat de X-Men ooit overkomen is. En daarmee is Deadpool 2 ook niet het beste wat de Merch with the Mouth is overkomen sinds z’n ontstaan in de comics, dat is duidelijk X-Men Origi… eh, de eerste Deadpool. Of de marketingcampagne van Deadpool 2, want dat is geld goed gespendeerd!

Deadpool 2 poster

Conclusie 

SCORE: 65
Deadpool 2 zoekt nog harder dan z’n voorganger de grens op wat betreft (meta-)humor en superheldenparodie in combinatie met ultrageweld, maar slaagt minder vaak in z’n grappen en heeft een wat minder soepel lopend, logisch en boeiend plot. Ook is Deadpool z’n drijfveer, de reden van het bestaan van de film, niet heel erg overtuigend. Maar ondanks dit alles ga je toch lachen en misschien zelfs wel een beetje aangenaam gechoqueerd zijn.
Deadpool 2 zoekt nog harder dan z’n voorganger de grens op wat betreft (meta-)humor en superheldenparodie in combinatie met ultrageweld, maar slaagt minder vaak in z’n grappen en heeft een wat minder soepel lopend, logisch en boeiend plot. Ook is Deadpool z’n drijfveer, de reden van het bestaan van de film, niet heel erg overtuigend. Maar ondanks dit alles ga je toch lachen en misschien zelfs wel een beetje aangenaam gechoqueerd zijn.

REACTIES (22) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord