Mafia: Definitive Edition preview (PC) – Radicale Remake is nog voorzichtig uitgedrukt 

Mafia: Definitive Edition preview (PC) – Radicale Remake is nog voorzichtig uitgedrukt 2020-09-04T13:11:21
September staat waarschijnlijk in je agenda als de maffiamaand. Want de game waar wiseguys en goombahs al maanden vol verwachting op zitten te wachten, ligt deze maand eindelijk in de winkels: Mafia: Definitive Edition. Wouter kreeg een vroege versie van de game en bada-bingede zich er een weg doorheen.

Als je een beetje een filmliefhebber bent, dan ontkom je niet aan de maffia. Gerenommeerde regisseurs zoals Francis Ford Coppola en Martin Scorcese bouwden eigenlijk een heel genre om de Italiaans-Amerikaanse gangsters heen en de kans is groot dat je wel eens een Godfather of een Goodfellas hebt gezien.

Gamers worden echter een stuk minder vaak blootgesteld aan de Cosa Nostra, simpelweg omdat er in 2002 al een game uitkwam die met één grote klap de hele markt voor geruime tijd verzadigde. Mafia was eigenlijk alles dat je wilde van een game over de Italiaanse, georganiseerde misdaad, en méér. Maar inmiddels is de titel al flink verouderd, terwijl het verhaal wat het vertelt nog altijd staat als een huis. Tijd voor een remake!

Al snel sterk

Mafia: Definitive Edition begint praktisch hetzelfde als het bijna twintig jaar oude origineel, namelijk met de introductie van een van de belangrijkste personages. Met spectaculaire bewegingen vliegt de camera door de stad Lost Heaven, vergelijkbaar met hoe dat in de game uit 2002 gedaan werd. Het verschil tussen de twee versies zit hem niet alleen in de textures die ontelbaar keer mooier zijn geworden en ook niet in de veel mooiere belichting en andere grafische toeters en bellen. Nee, het grootste verschil is hoeveel meer lévendig de stad is geworden.

Iedereen in deze zogenaamde ‘title sequence’ lijkt daadwerkelijk een doel te hebben, iets te doen of op een andere manier te léven. Personages wijzen naar dingen, hebben gesprekken, reiken elkaar dingen aan en schudden elkaar de hand. De hoeveelheid animaties die hiervoor gebruikt wordt is werkelijk overdonderend. In combinatie met de fantastische muziek en indrukwekkende montage is dit een prachtige showroom van wat deze editie allemaal verbeterd heeft. Voor mij is het door deze sequentie in ieder geval meteen duidelijk dat Hanger 13 geen concessies heeft gedaan met deze remake!

Mafia Lost Heaven

Stemmetjes opzetten

Ook de eerste cutscenes van Mafia: Definitive Edition zijn fucking indrukwekkend. Er is verse performance capture toegepast en dat betekent eigenlijk dat alles helemaal opnieuw is opgenomen. Uit alles wordt dat duidelijk, want personages acteren echt, tonen subtiele gelaatsuitdrukkingen en hun gebaren komen overeen met hun emoties. Het is een enorm verschil en ook een logische aanpassing, want Mafia is een van de meest filmische games van haar tijd. In feite was het al The Godfather: The Game nog voordat The Godfather: The Game uitkwam in 2006. Laatstgenoemde game was trouwens lang niet zo goed.

Wat betreft de voice acting worden er nog steeds een veel stemmetjes opgezet, wat op zich niet zo vreemd is met een cast waarvan een groot deel bestaat uit stereotypische Italiaans-Amerikaanse gangsters. Het blijft toch een beetje storend dat sommige acteurs klinken alsof ze hun neus dichtknijpen, terwijl anderen hun best doen zo stoer mogelijk te klinken door hun stemgeluid een paar octaven te verlagen. Soms heb je het gevoel naar The Goodfeathers te luisteren in plaats van Goodfellas, maar gelukkig maken de acteerprestaties veel, zo niet alles goed.

Mafia Motion Capture

Speed limiter

Als de plotbeats van Mafia in grote lijnen overgenomen worden, maar op deze veel overtuigendere, modernere manier verteld worden, maak ik me weinig zorgen over het narratief van Mafia: Definitive Edition. De gameplay is nog wel een punt van zorg, aangezien deze aangepast schijnt te zijn naar de standaarden van Mafia 3, en laten we eerlijk zijn: dat is het minst boeiende deel van de serie. Dat ligt overigens vooral aan de opbouw van die game, niet zozeer aan de manier waarop het speelt, dus lijkt diens gameplay een prima combo met de betere structuur van Mafia.

De eerste uren van Mafia: Definitive Edition spelen in ieder geval heerlijk weg. Het komt wat traag op gang met een achtervolgingsscène in een taxi. Aangezien we hier te maken hebben met wagens uit de jaren ’20 van de vorige eeuw, gaat de speedometer niet over de 60 mph heen. Alsnog is het een redelijk spectaculaire race en ik word meteen geïntroduceerd met een mechanic dat even slim als, ehm… lekker makkelijk is. Wil je namelijk je achtervolgers te auto kwijtraken in Lost Heaven, dan moet je over een stukje weg rijden waar ‘werk in uitvoering’ is. Jouw auto springt dan soepel over een schans heen, terwijl de achterligger hulpeloos op het bouwmateriaal botst. Het voelt als een trucje dat vrij snel oud gaat worden, maar hey, dat is nu nogal voorbarig!

Geweld breekt los

Een veel indrukwekkendere achtervolgingsscène is wanneer hoofdpersonage Tommy te voet achterna gezeten wordt door met honkbalknuppels zwaaiend tuig. Het is wederom een tentoonstelling van de enorm verbeterde animaties die Mafia: Definitive Edition rijk is, van Tommy’s klim- en klauterbewegingen tot aan de reacties van de mensen op de straat. NPC’s rennen namelijk in paniek weg als de kogels rondvliegen, duiken angstig aan de kant en vertonen in deze korte tijd meer emoties dan de hele reikwijdte van bewegingen die de gemiddelde NPC’s van Ghost of Tsushima rijk is. Ik ben onder de indruk, maar heb nog steeds niet geschoten…

Tja, hoe je het ook wendt of keert, in Mafia: Definitive Edition moet je toch veel problemen oplossen met je schietijzers. Dit is natuurlijk een spelelement zo oud als de weg naar Rome (niet geheel toevallig een stad in Italië) en is daarom ook redelijk bekende kost. De schietactie is dit keer wel cover-based, maar is verder precies wat je verwacht van een third-person shooter. Binnen de kortste keren maak je tientallen politieagenten en criminelen af met behulp van Tommy’s tommygun en zijn molotov cocktails. Het is laagdrempelig en bestuurt soepel, maar het geweld maakt nog weinig indruk.

Mafia combat

Radicaal

Mafia: Definitive Edition is een Remake met een dikke hoofdletter R van Radi-fucking-caal aangepakt. Op alle fronten is de game gemoderniseerd en verbeterd, een proces waar kosten noch moeite bij lijken bespaard. Ik vraag me af hoe lang het schieten en racen boeiend blijft, maar met een beetje afwisseling in de missies (dat er in het origineel al best veel zat) kan dit wel eens een van de beste remakes ooit worden. BADA BING, BABY!

Mafia Scenery

REACTIES (14) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord