NPC Leven - Horizon Zero Dawn 

NPC Leven - Horizon Zero Dawn 2018-10-20T11:41:16
De willekeurige figuren die je gamewereld bevolken, wat bezielt ze en wat spoken ze de hele dag uit? Dat zoekt Sven uit in deze serial over het leven van NPC’s. En in plaats van robot dino’s gaat Aloy dit keer post-apocalyptische stamleden stalken in Horizon Zero Dawn!

Hé, welkom terug bij weer een nieuw deel van NPC leven! We weten inmiddels wat de NPC’s in The Witcher 3, GTA V, Assassin’s Creed Origins en Oblivion voor leventje hebben en vandaag gaan we op diepgravend antropologisch onderzoek in de stammensamenleving van een Nederlandse game. Alle voorgaande games in deze reeks hadden iets gemeen: de ontwikkelaars hadden al ruimschoots ervaring met het neerzetten van geloofwaardige inwoners. Bij deze ligt dat natuurlijk anders.

Na jaren enkel shooters gemaakt te hebben is Horizon Guerrilla’s eerste open wereld en iedereen is het er over eens: dat hebben ze verdomd goed gedaan! Deze kleurrijke interpretatie van een post-apocalyptische wereld is ronduit indrukwekkend, de gameplay is lekker en het verhaal is ook nog eens goed te pruimen. Echt heel knap voor een eerste keer, maar hebben ze dat ene cruciale onderdeel van een open wereld ook begrepen? Want wat doen de NPC’s eigenlijk?

    

Waar is iedereen?

Van alle games waarin ik NPC’s bestudeerd heb, is dit duidelijk de dunstbevolkte. Niet zo gek ook, na zo’n grandioze robot-apocalypse! Ik zit niet diep genoeg in de lore om te weten welk percentage van de menselijke beschaving precies is uitgeroeid, maar veel zijn er niet over. De overlevenden hebben zich, in ieder geval in dit deel van de wereld, teruggetrokken in kleine groepen en zijn opnieuw een soort jager-verzamelaars geworden. Alleen heeft hun prooi inmiddels een iets hoger metaalgehalte.

Men leeft voornamelijk in kleinschalige nederzettingen en daarbuiten heeft de (al dan niet robotische) natuur het voor het zeggen. In de wildernis is hier echt niemand te bekennen. Het enige dat je tegenkomt zijn wat vredig grazende robots en wat wilde dieren van vlees en bloed. Aangezien Guerrilla ervoor heeft gezorgd dat overal waar je kijkt awesomeness te zien is, kan ik hier uren genieten van de adembenemende vergezichten, de fotogenieke flora en prachtige zonsondergangen, maar daarvoor ben ik hier niet. Laten we beginnen bij het volk waar je in de game als eerste kennis mee maakt: de stam die zelf de Nora noemt.

   

Rare jongens, die Nora

Terwijl ik met Aloy de grootste plaats van de Nora binnenwandel, merk ik meteen dat er iets raars aan de hand is. Ik heb de game nog niet helemaal uitgespeeld en spoiler-technisch zal ik niet in detail treden, maar het is duidelijk dat Aloy inmiddels een bepaalde sociale status bereikt heeft binnen dit volk. Ze blijkt namelijk het enige gespreksonderwerp waar deze mensen het over kunnen hebben! Echte gesprekken zijn het trouwens niet eens, meer wat losse, ongevraagde opmerkingen.

Als ik het gebrabbel even negeer en puur kijk naar hoe ze zich verder gedragen, dan belooft dat ook al niet veel goeds wat betreft hun geestelijke gesteldheid. Nora sporen niet. Ik achtervolg als eerste een interessant ogende Nora brave, die vast iets belangrijks te doen heeft met al die dikke gear op zijn rug, maar niets bleek minder waar. Hij loopt de hele dag alleen maar rondjes en staat de helft van de tijd stil, een beetje te niksen, samen met zijn identiek ogende stamgenoten.

Ze eten niet, ze slapen niet, gaan nergens naar binnen, maar lopen en staan alleen maar. Af en toe gaat er een voorovergebogen op de grond zitten, en een ander pakt een bankje om een beetje dom voor zich uit te staren. Knuffelen kunnen ze trouwens ook goed. Op het eerste gezicht een vertederend tafereel, en vast lekker warm in deze barre omstandigheden, maar als ze het dag en nacht dwangmatig volhouden wordt het toch een beetje raar.


De kou is deze arme mensen duidelijk naar het hoofd gestegen. Even verderop zie ik zelfs een chick die zichzelf aan het opwarmen is bij een niet bestaand kampvuur. Wow, best heftig om te zien hoe diep deze mevrouw gezonken is. En er is niemand om haar te helpen, want iedereen is veel te druk met in de verte staren, rondwaggelen en elkaar knuffelen. Triest.

  
Op naar warmere oorden

Aangezien de Nora duidelijk niets nuttigs doen met hun leven, besluit ik ze met rust te laten en verder te gaan richting het veel minder koude westen. Hier leven de Carja, een trots volk dat er een aanzienlijk minder primitieve levensstijl op nahoudt dan de Nora. Ze doen aan landbouw, snappen het belang van watermanagement en hebben zelfs een enorme stad gebouwd, met geavanceerde liften en shit! Ik fast-travel naar hun akkers net buiten de stad, om te zien hoe ze het land bewerken.

Ik kom precies op tijd, want het is ochtend en er komen wat mensen aangewandeld om aan de dag te beginnen. Bij een soort stal staat een tafel waaraan ontbeten wordt en binnen ligt een enkeling nog te slapen. Na het ontbijt laten ze de half afgekloven kalkoenspoten gewoon op tafel liggen en gaan ze aan het werk op het land. Er wordt flink geploeterd aan gewassen als meloenen en pompoenen, terwijl ze hun muil niet kunnen houden over hoe fantastisch de Carja wel niet zijn. Anderen kramen typische boerentaal uit, zoals “Dirt under my finger nails, sweat down my back. The life of a farmer...“.

Als de avond valt gaat een klein groepje gezellig samen eten aan de tafel waar de kluiven van het ontbijt nog steeds liggen, waar ze tot mijn verbazing rustig van verder knabbelen! Ik heb het niet goed bijgehouden, maar dit zijn volgens mij niet eens dezelfde mensen als van vanmorgen. Nasty. Ik negeer het voor het gemak even en besluit ze na het eten te volgen, om te kijken of ze ook echt ergens heen gaan om te slapen.
   

Magische Maisvelden?!

Er staan maar drie bedden in de stal, dus de rest zal toch echt ergens anders heen moeten. Dat lijken ze ook te doen, maar dan gebeurt er iets geks. Ze lopen stuk voor stuk het maisveld in, waarbij ik eerst dacht dat dit de kortste route naar hun huis moest zijn. Alleen, ze gaan helemaal niet naar huis. Ze blijven doodleuk tussen het mais staan. Direct daarna wordt ‘t nog gekker: zodra ik de camera een keer omgedraaid heb en opnieuw kijk, zijn ze opeens nergens meer te bekennen! Weg! Foetsie! Huh? Wat is dit voor maffe manier van de game om NPC’s te laten despawnen!?

Even later staat er een oude knakker uit de stal op, die precies hetzelfde doet. Zul je net zien, wordt je spontaan van de virtuele aardbodem gewist terwijl je alleen maar even wakker werd om te gaan pissen. Nu vroeg ik mij natuurlijk meteen af waar ‘s ochtends al die mensen dan vandaan komen en ja, je raadt het al, zodra het weer licht wordt verschijnen de eerste mannetjes en vrouwtjes weer vrolijk vanuit het mais! Raar verhaal dit.

  

De catering van Meridian

Vol verbazing laat ik de ‘maismannetjes’ achter en neem ik nog even een bezoekje aan Meridian, wat het bruisende hart van de 31ste eeuwse beschaving zou moeten zijn. Mijn oog valt op een wat bleke gast die uit de stad komt gewandeld, sjouwend met een krat vissen, waarvan ik zeer benieuwd ben waar hij deze naartoe gaat brengen. Ik heb vaak genoeg tillende NPC’s in andere games gezien, wiens voorwerpen vaak gewoon verdwijnen zodra ze die ergens neerzetten, maar in Horizon gaat dat anders!

Wat blijkt, hij brengt het krat net buiten de stadspoort naar een soort handelspost, zet het op een stapel andere kratten, loopt naar een andere stapel en pakt een krat appels om naar de stad te brengen. Eenmaal terug in de stad zet hij het krat weg en pakt hij een ander krat met rotte appels om naar buiten te brengen! Tof gedaan en tot nu toe het nuttigste wat ik iemand in deze wereld heb zien doen. Dat dit zich dag en nacht blijft herhalen en zijn gezicht compleet is veranderd als ik even niet oplet, zie ik hier graag even door de vingers.

Oké, genoeg van deze futuristische oermensen en hun nutteloze bestaan! In de stad gebeurt verder niet veel boeiends en lopen ze eigenlijk ook maar wat rond. Ik ga liever terug naar mijn grote vrienden de robot dino’s, die tenminste reageren als ik een pijl door hun harses schiet. Kortom, indrukwekkende wereld, goeie combat en tof verhaal enzo, maar sterk wisselend NPC-gedrag!

Achter de schermen zijn ze daar in Amsterdam ongetwijfeld al druk bezig met een vervolg op Horizon Zero Dawn (Horizon One Afternoon?). Moeten ze daarbij iets beter hun best doen op de virtuele inwoners, of kan het je eigenlijk geen reet schelen wat het klootjesvolk in een game uitspookt? Laat het weten in de comments!
  

DE NPC LEVEN SERIAL:

Dinsdag 17 februari:
The Witcher 3: Wild Hunt

Dinsdag 27 maart:
Grand Theft Auto V

Dinsdag 24 april:
Assassin’s Creed Origins

Dinsdag 15 mei:
The Elder Scrolls IV: Oblivion

Woensdag 20 juni:
Horizon Zero Dawn

Dinsdag 17 juli:
Kingdom Come: Deliverance
 


     

REACTIES (21) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord