De 5 meest iconische box-arts allertijden 

De 5 meest iconische box-arts allertijden 2021-04-16T14:55:50
In deze serie zoekt Jos naar de beste box-arts van de videogame-industrie om ze een plek in de spotlight te geven. Voor dit artikel selecteerde hij de vijf meest iconische prenten allertijden.

Geen moment is mooier dan het in handen krijgen van je gloednieuwe langverwachte spelletje. Het glimmende, krakende plastic dat koud aanvoelt in je handen, de bevredigende klik van het doosje wanneer deze voor het eerst opent, maar bovenal het aanzicht wanneer het doosje in jouw collectie staat te pronken.

Ik zou bijna zeggen dat het kleine formaat van de videogamedoosjes veel dit soort kunstwerken onrecht toe doet, al is dat natuurlijk ook de charme ervan. Van Japanse kunstenaars die games als Tetris er aantrekkelijk uit moesten laten zien, tot de eenvoud van het Half Life-logo gegrafeerd in roestig ijzer. Sommige van deze doosjes verdienen nu eenmaal een plekje in de spotlight

Daarom begon ik deze reeks, waarin ik elke aflevering de vijf mooiste box-arts uit verschillende categorieën een podium geef. Deze doosjes horen niet vanaf zijaanzicht op een stapel te belanden. Ze verdienen het frontaal geëxposeerd te worden in een museum. En omdat ik dat als volwaardig en bevoegd stagiair zou willen, hou ik de eerste exposities gewoon hier op PU. Met om het af te trappen in deze eerste expositie de meest iconische box-arts aller tijden.

Doom | 1993 | Don Ivan Punchatz

DOOM!

Doom zelf heb ik nooit gespeeld, de game verscheen immers vier jaar voor mijn geboorte. Toch maakt de box-art misschien wel de grootste indruk op me van alle gamecovers die ik in mijn research heb nageslagen. Het is kenmerkend voor de oudere box-arts om het verhaal van de game in de cover te vertellen, aangezien dat toen vaak nog het enige beeld was wat mensen van een game konden krijgen. Meerdere old school games doen dit op sublieme wijze en zijn overwogen om in dit lijstje te belanden, maar Doom is bij uitstek de beste.

De felle kleuren zijn niet te negeren en op zijn eenzame rots springt Doomguy eruit als de meest brute badass ooit. Vooral in de nog door christenen gedomineerde wereld van dertig jaar terug was deze helse cover een flink statement dat veel harten van de nieuwe generatie op de best mogelijke manier streelde. Kunst moet uitdagen en de grenzen opzoeken, deze box-art neemt dat extreem serieus.

GTA Vice City | 2002 | Stephen Bliss

GTA: Vice City

Als we het dan toch hebben over grenzen opzoeken, ga ik door met de game die er een businessmodel van maakte. Pistolen, dikke lambo’s, vieze maffiosi, gladde kwakzalvers, babes in bikini en explosies. ‘Fout’ is zacht uitgedrukt, het zit gebakken in het DNA van GTA. Hoe mijn moeder ooit goedkeurde dat ik dit samen met mijn broer mocht spelen toen ik acht was? Geen idee. Wel staat de dikke kartonnen doos met deze collage op mijn netvlies gebrand.

Ik weet dat GTA 3 eigenlijk de grondlegger was van de collage-stijl waarin GTA voortaan zijn covers zou vormgeven, maar Vice City verbetert alles wat nog ontbrak aan de eerste versie. Door een kleurrijke en stijlvolle versie van het idee dat bij GTA 3 werd geïntroduceerd, kwamen de episodische snapshots tot leven. Zonder de game en de controverse die het veelal veroorzaakte was deze box-art nooit zo iconisch geweest, maar zoals bij veel van toplijstjes gaat de cover gepaard met de cultwaarde die het op de best mogelijke manier representeert. Daarom staat ‘ie absoluut in de top 5.

The Elder Scrolls: Skyrim | 2011 | Adam Adamowicz

Skyrim box-art

Hier had ook Morrowind kunnen staan, maar ik koos voor Skyrim voor het perfectioneren van waar de reeks mee begon. The Elder Scrolls probeert haar werelden aan de man te brengen door de cover bijna als een boek te presenteren. Er zijn maar een aantal franchises die het lukte om met deze mysterie in hun covers succes te behalen. Half-Life en Final Fantasy 10, bijvoorbeeld.

Skyrim zegt op een zelfverzekerde, bijna arrogante manier dat het geen voorproefje nodig heeft op de cover: de game is gewoon supergoed, daar hoef je geen glimp voor te zien. Ga het maar spelen. The Elder Scrolls-games zijn hierin heer en meester. Het logo zegt met enkel een draak en het lettertype genoeg over de hele game. Stel je eens voor dat hier een foto van de draak Alduin stond, of een hoofdpersonage mid Fus-Ro-Dah. Nee, gewoon nee. 

Borderlands | 2009 | Gearbox

Borderlands PUNK!

Dit is volgens mij de enige te betwisten keuze in dit lijstje, al sta ik er zelf honderd procent achter. Deze Borderlands-prent is iconisch door op riskante wijze de sfeer van het spel neer te zetten. Een simpele punk die zichzelf symbolisch door de kop schiet, waarbij de halfgare wereld op planeet Pandora zichtbaar wordt in de schade die hij met deze zogenaamde zelfmoordpoging aanricht.

De game zelfs is al uniek, door de cartooneske look en post-apocalyptische setting, en deze cover had dat niet beter kunnen overbrengen. Net als bij Skyrim denk ik aan wat er was gebeurd als ze het op safe hadden gespeeld en gewoon een van de speelbare personages op de cover hadden gezet. Getver. Deze hele game was uniek, bijzonder en getikt. Deze cover-art is daar de perfecte representatie van.

Halo 3 | 2007 | Bungie

Halo 3 mooi man

Nog meer dan bij The Elder Scrolls of GTA, is elke Halo-cover een kunstwerkje. Halo 3 kies ik daarom ook enkel uit als persoonlijke voorkeur, want de box-arts van de hele reeks horen eigenlijk in deze lijst thuis. Waarom ik dan Halo 3 verkies boven de epische cover van bijvoorbeeld Halo 4, komt doordat deze een lading dekt die andere covers niet dekken. Zelf noem ik het een ‘Boba Fett-effect’. Daarbij toont een gemaskerde antiheld meer emotioneel bereik dan de meeste acteurs die een gezicht tot hun beschikking hebben. Doordat de held elke emotie geheimhoudt voor de wereld voelt elke kleine glimp in zijn verleden waardevoller.

In deze melancholische setting van de box-art zet je de eerste stap in het Boba Fett-effect. Met de vervaagde ogen in de lucht die als een spook in de zonsondergang op hem neerkijken geeft het een hint naar een potentieel tragisch verleden van Master Chief. De kleinste implicatie van een emotionele lading, die ons laat grijpen naar wat er nou allemaal achter dat masker schuilgaat. Zo’n vage hint kan wanneer het goed wordt uitgevoerd zoveel meer impact hebben dan het klakkeloos vertellen van iemand zijn tragische verleden. Halo lukt dit in enkel de box-arts.

Maar genoeg over mij: wat vind jij de meest iconische box-arts? Laat het weten in de reacties!

REACTIES (43) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord