Game of Thrones: van briljante tv naar slappe, sentimentele fan service 

Game of Thrones: van briljant naar slap en sentimenteel 2019-05-21T16:07:20

Ik kon m’n geluk niet op toen Game of Thrones begon in 2011. Het was nieuw, het was verrassend en zette fantasy weer op de kaart, net zoals The Lord of the Rings dat jaren eerder deed, alleen dan op een totáál andere, onsentimentele wijze. Alhoewel ik eerst nogal achterdochtig  bleef omdat het zó’n megahype was en normies over de hele wereld ermee wegliepen, dat het misschien wel eens ongeschikt kon zijn voor een geek als ik, duurde het maar tot het einde van seizoen 1 voordat ik compleet overtuigd was. Game of Thrones was nergens mee vergelijkbaar.

Game of Thrones 1

Het ding was niet alleen dat deze serie een fantasy-setting nam als achtergrond voor een intrigerend politiek spel, maar vooral dat het constant fuckte met je verwachtingen, net zoals de boeken waarop het gebaseerd is. Niet dat boeklezers precies wisten wat ze te wachten stonden, want de schrijvers van de serie waren slim genoeg om het plot zo aan te passen en in te korten en dat er ook voor hen genoeg verbazing overbleef. Het zorgde ervoor dat je de boeken en de serie prima zij-aan-zij kon kijken/lezen (of, in mijn geval, luisteren), een fantasy-cocktail die ervoor zorgde dat vele fans compleet opgeslokt werden door de gitzwarte, genadeloze wereld van Westeros. Keek je alleen de serie, dan was het elk einde van een seizoen weer maanden lijden totdat de volgende begon…

Game of Thrones perfect avocado

Voor mij was het aantrekkelijke van Game of Thrones dat George R. R. Martin schijt had aan wat zijn lezers/kijkers wilden. Sterker nog: hij deed vaker wel dan niet precies wat je niet wilde dat er zou gebeuren. Wat? Je vindt Ned Stark een chille dude? OFF WITH HIS HEAD!! Joffrey moet dood? Goed, dan laten we hem nog even een paar seizoenen leven en een asshole zijn. Je denkt dat Oberyn gaat winnen van The Mountain? Think again, bitch! Game of Thrones had lak aan conventies, liet characters net zo makkelijk op het hoogtepunt van hun character arc sterven, dwong de goeieriken in onmogelijke hoeken en gaf de slechteriken ruimte om te floreren. Game of Thrones liet je gillen van ontzetting terwijl je intens genoot. Game of Thrones kijken ging gepaard met een soort angst, want voor hetzelfde geld ging Tyrion dit keer wél dood of wie weet wat die tyfuslijers allemaal met arme Sansa gingen uitspoken! Deze serie was als het leven: een fucking bitch.

Maar toen raakte langzamerhand het bronmateriaal op… D.B. Weiss en David Benioff moesten steeds meer zelf verzinnen en zo rond seizoen 6 begon ik dat te merken. Kijk, ik wil niet zeggen dat R. R. Martin een genie is (ik heb Nightflyers ook gezien) en dat het succes van Game of Thrones alleen aan hem te danken is, maar hij zorgde wel duidelijk voor de verrassingen. Hij was degene die risico’s durfde te nemen, die bereid was om z’n publiek boos te maken. Vanaf seizoen 6, en met name in 7, werd alles een stuk voorspelbaarder, werden er steeds meer makkelijke keuzes gemaakt. Langzamerhand gingen de interessantste personages op oninteressante wijze dood: Littlefinger verdiende een veel meer memorabele ondergang en hoewel Olenna Tyrell nog wel even een stoer momentje wist te pakken, moest ik toch opzoeken hoe zij precies het onderspit delfde. En ik hoefde mezelf er niet aan te herinneren hoe Ygritte stierf. Of Joffrey. Of Catelyn…

Game of Thrones: aflopende zaak

Al in seizoen 7 begonnen personages steeds minder slim te worden, verschoof de focus van intrige en politieke spelletjes naar drakenvuur en battles. Aan de ene kant logisch: het verhaal moet nu eenmaal afgrond worden en de winter komt eraan, dat is toch waar het allemaal naar toe bouwde. Maar aan de andere kant werden de scripts op een totaal andere wijze geschreven en dat verschil merkte iedereen denk ik wel, bewust of onbewust. Ik heb er twee verschillende theorieën over gelezen, eentje die stelt dat Weiss en Benioff als schrijvers ‘plotters’ zijn: ze hebben een duidelijk einddoel voor ogen, weten hoe ze er moeten komen en hebben daarbij character arcs en world-building wat minder hoog in het vaandel staan. R. R. Martin daarentegen is een 'pantser': hij genereert het plot al schrijvende, terwijl hij z'n characters blootstelt aan gebeurtenissen die ze nodig hebben voor hun ontwikkeling en het resultaat documenteert. Een totaal andere werkwijze, de een niet beter dan de andere, maar in het geval van Game of Thrones heeft de laatste vaak een betere pay-off gehad. 

Een andere theorie zegt dat het verschil ligt in het vertellen van een sociologisch verhaal, zoals Game of Thrones begon, versus eentje die op een psychologische manier verteld wordt. Die eerste is vrij uniek in Hollywood, die tweede is een beetje de standaard waarin Weiss en Benioff de serie veranderd hebben. Er valt voor beide theorieën iets te zeggen, maar ik denk dat het uiteindelijk een combinatie van de twee is, met een extreem teleurstellend gevolg.

Game of Thrones einde

Wat ook de reden is waarom met name seizoen 8 zo kut is (ik ga geen petitie tekenen verder, zo’n dick ben ik niet, maar ik kan er niets anders van maken dan ‘kut’), het was voor mij enorm pijnlijk om te zien hoe de kwaliteit van het schrijfwerk zo’n ontzettende duikvlucht maakte. De moord op personages veranderde in karaktermoord, niemand leek nog verstandige beslissingen te maken gestoeld op de gewiekstheid en slinksheid die we van ze gewend waren en hoewel alles op audiovisueel gebied alleen maar beter was geworden (op een flesjes water en een koffiebeker her en der na), maakte het verder weinig indruk. Je kunt er net zoveel tragische muziek en mooie, trage shots tegenaan gooien als je wil, maar als de kijker al geen fuck meer geeft om Jon en z’n naïeve smoel, ze de ‘descend into madness’ van Daenarys totaal niet voelen, dan wek je echt geen emoties meer op… 

GoT Coffee

Game of Thrones is nu dus geëindigd met wat ik de meest waardeloze aflevering ooit vind. Ik zat echt zuchtend  en steunend in de bios, want deze sentimentele, stupide zooi is zó ver verwijderd van alles wat ik vet vond aan Thrones dat ik er gewoon een beetje droevig van ben. De belangrijkste scènes waar 8 seizoenen naar toe is gebouwd werden afgedaan met stomme grapjes, achterlijke beslissingen en zelfs letterlijk geklungel. In het laatste kwartier kon het me eerlijk gezegd allemaal geen fuck meer schelen en was m’n supsension of disbelief helemaal naar de haaien. Blijven nou serieus de publiekslievelingen ALLEMAAL leven!? Is de zowel op emotioneel als lichamelijk vlak gehandicapte Bran nou daadwerkelijk de beste keuze voor de koning, alleen omdat Tyrion dat zegt!? Als dit de plotbeats zijn die R. R. Martin heeft meegegeven voordat hij de serie verliet om van z’n writer’s block te genezen, dan heeft hij met iedereen zitten fucken zodat zijn boek véél beter wordt!

Echt, Benioff en Weiss hebben Game of Thrones afgesloten met een soort slappe fan service, een happy end dat wat mij betreft haaks op het hele principe van deze serie staat. Want Game of Thrones is een bitch, net zoals het leven, en een bitch doet niet aan happy endings.

Afbeelding met dank aan Reddit.

REACTIES (78) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord