X-13, chapter 1: Flight through darkness 

X-13, chapter 1: Flight through darkness 2014-12-17T15:33:01
Een tijdje terug had ik in het verhalen topic gezegd dat ik wat zou posten. Hoewel het niet zozeer een verhaal is maar een opzet daartoe (tijd/plaats beschrijving, achtergrond verhaal, character lijst), ben ik door al het werk van jullie community gabbers toch geprikkeld om hier alvast een gooi te doen naar het echte werk. Enjoy, en vergeet je (opbouwende) kritiek niet te plaatsen!

Voetstappen galmden door het duister. Zijn die van mij of van hen? Elena was buiten adem, teveel om nog helder na te denken. Ik kan niet stoppen. Ik moet doorgaan! de voetstappen bleven achter haar echoën. Ze kon het niet helpen, de angst dwong haar om te kijken. Niks dan duisternis, net als voor haar. Slechts af en toe een straaltje licht dat op de klamme wanden danste. Ze kon hier niet blijven. Hier blijven betekende doodgaan, dat wist ze. Nóg eens keek ze om, toen plots een schok door haar voet ging. Met een smak plonsde Elena in het kille water. De vloer was net zo hard als hij leek. Bijna stikte ze toen ze uit blinde paniek naar adem hapte. Dit moeten ze gehoord hebben, dat kan niet anders. Opnieuw voetstappen, deze keer zeker niet van haar. Wanhopig trok ze zichzelf omhoog, maar vluchten lukte niet meer. Haar been vlamde van de pijn en ze was te moe om het te verbijten. De voetstappen kwamen nu steeds dichterbij, steeds sneller, zo leek het wel. Dit... was het dan. Treurig wierp Elena een laatste blik op het doffe licht dat over haar wangen gleed. Wat zou daarbuiten zijn? Dat zou ze nooit weten.
Nee. Ik ga hieruit komen, hoe dan ook! Ik ga me niet zomaar gewonnen geven. Gespannen zette ze haar vuist schrap, waarbij het opzwol tot deze nét zo groot als haar hoofd was. Één goede klap, meer heb ik niet nodig. Plots hoorde ze een ander geluid, gehijg. Nu! Met al haar kracht haalde ze uit. Haar achtervolger viel in de schaduw neer en begon gepijnigd te schreeuwen, maar het geschreeuw was dat van een jongen. "Aaah, m'n neus!" Wacht eens! "Multi, ben jij dat?" "Ellie?" Blauwe ogen keken haar aan. In het donker leken ze haast te gloeien. "Ellie, je bent het echt! Ik ben zó blij je te zien. Ik ben verder niemand tegen gekomen." Elena stond nog na te trillen. "Waarom zij je niks?! Ik had je kop er wel af kunnen slaan."
"Sorry." Multi zat aan zijn gezicht te wrijven. "Heb ik een bloedneus, Ellie?" Elena grinnikte. "Mallerd, je hebt geeneens een neus." "Ik kan anders prima ruiken, al had ik dat nu liever niet gekund." Zijn blik versomberde "Zou de rest in orde zijn?" "Ik denk het wel. Zij weten wat ze doen, en ze zijn er een stuk langer dan jou." Dat was waar. Multi had nog niet eens zijn roepnaam gekregen. Dat kwam pas na de eerste training, en hij was misschien halverwege toen de soldaten binnenstormden.
"Hoe ben jij eigenlijk ontsnapt, Ellie?" "Ach je kent me, ik val niet echt op." Met haar tengere figuur en zwarte stretchpak was Elena geen imposante verschijning. In alle chaos was zij gevlucht via de schadduwen die ontstonden toen de lampen achter elkaar sneuvelden. "Maar dat doet er nu niet toe. We moeten de anderen vinden. Heeft iemand je gezegd waar hij heen ging?" "...Nee." Iets aan de vraag verontrustte Multi. "Ze... zijn allemaal dood, de labmensen. Ik zag hoe ze overhoop werden geknald. Waarom, Ellie? Waarom deed meneer Reynolds dat?!" Dr. Reynolds had de leiding over het Xeno project. Meer dan wie ook hield hij van de Xenoids en hij beschouwde ze als zijn kinderen. Toen Armea's troepen binnenkwamen was het voor hem maar al te duidelijk waar ze voor kwamen. Na zijn streek om de Xenoids te helpen ontsnappen was het gedaan, en de soldaten besloten geen risico te nemen met de overige onderzoekers.
"Ik leg het je wel een keer uit, Multi. Nu hoef je alleen te weten dat hij deed wat hij moest, omdat hij van ons hield." Dat laatste kreeg ze er nog net uit zonder in tranen uit te barsten. Maar... "Multi, als de rest je heeft achtergelaten terwijl de onderzoekers vermoord werden, hoe ben jij dan ontsnapt?" Multi keek naar zijn voeten. "Ik... ik heb één van hen moeten doden. De rest durfde toen niet achter mij aan te komen." Ondaks alles viel het hem zwaar om iemand om te moeten brengen. Elena hield hem vast bij zijn schouders "Je moest wel, Multi. Het was jij of hen. Kom, laten we de rest gaan zoeken." "Nee! ... Ik bedoel, misschien is dat geen goed idee, dan kunnen die soldaten ons makkelijker vinden. Misschien zijn de anderen trouwens al buiten." Daar had hij een punt. Hier ronddwalen zou niets opleveren. "Goed, laten we dan maar gaan. Als ik zo kijk hebben we nog een paar uur voor het donker is." Het bleek nog geen half uur te zijn.

Veel verder weerkaatste een oorverdovend gegil door de tunnels. "Heeelp! Heeeelp!! Haal me hieruit!!!" "Kop dicht, Herby!" Man, dat heb ik weer. De grootste schreeuwlelijk op aarde is bang in het donker." We hadden via de metrotunnels moeten gaan, dan waren we nu al buiten, Billy." "En me lek laten schieten? Echt, dat is de éérste plek waar ze ons op zouden wachten." "Dan schiet jij ze toch als eerste lek, Billy?" "Ons ópwachten. Tenzij ik door muren heen kan kijken of overal tegelijk kan schieten waren we kansloos. En noem me geen Billy! Je weet dat ik de pest heb aan die kleuternaaam." "O.k. Beretta. Maar... wat doen we nu?" "Om te beginnen stop je met zeuren. Zet die oren van je liever aan het werk en luister of je ergens straatgeluid hoort, of een briesje ofzo." "Goed. Ik zal mijn best doen. Maar blijf je dan wel stil?" Pfeh, of ik stil wil blijven. "Begin nou maar gewoon." "Goed, daaaar gaat ie."
Voorzichtig draaide Herby de beveiliging op zijn oorbeschermers omlaag. Langzaamaan vulden de gangen zich met geluid: Beretta's geadem, verderop een rat die door de prut rende, nog verder het gedruppel van water op de grond. Toen zelfs zijn eigen hartslag. "Aaah!! mijn oren!" Vlug zette Herby zijn oorbeschermers weer aan. "Wat is er?" "Ik hoorde iemand gillen." "Vlug, ga verder luisteren!" "Juist! ... Daar is het. Volgens mij zijn ze met z'n tweeën, een meid... en een jongen." "Waar hebben ze het over?", fluisterde Beretta. "De meid is gewond. Ik hoorde ze iets zeggen over een knie.''
Volgens mij waren er geen vrouwen tussen die soldaten. "Weet je waar ze zitten?" "Als ik het moet raden... ongeveer vijf mijl die kant op." "Dan moeten we voortmaken." "Wacht even, wil je ze serieus opzoeken?! Wat als het een valstrik is?" "Twee kan ik wel aan. En als het er meer zijn hoor jij dat wel van tevoren, toch?" "J-juist." Zelfs zonder supergehoor was het voor Beretta te horen dat het Herby tegenstond. Als het niet zo donker was had hij gezien dat Herby's gezicht lijkbleek weg trok. Die gasten zullen niet zomaar stoppen. Vroeg of laat vinden ze ons weer. Dan kunnen we beter wat te weten zijn gekomen over hen.*

Hoeveel tijd was er intussen verstreken? Een half uur, één, twee? Dat viel niet te zeggen. De tunnels hadden Multi en Elena van alles afgesloten. De maan en sterren drongen niet binnen, noh het geluid van verkeer of van vogels die de ochtend die de ochtend gedag zongen. Als ze hun best deden zagen ze nog net elkaars sihouet. Voor de rest ging alles op de tast. "Wacht, Multi, ik kan niet meer. Ik moet echt even bijkomen." Elena had zich tot nu toe groot gehouden, maar bij de val van eerder had zehaar knie gekneusd. Ze was al een keer ingestort en sindsdien had Multi haar ondersteund. Maar de pijn werd er niet minder op en langzaam trok het alle kracht uit haar. "Het is goed, Ellie. Rust jij maar uit." Ik geloof dat we nu wel veilig zijn.
Hij kon er niet verder naast zitten. Ze hadden misschien vijf minuten gezeten toen er in de verte voetstappen hoorbaar werden. Wat?! Hoe hebben ze ons gevon...? De gil, ze hoorden Ellie gillen! En nu zij uitgeput is komen ze ons halen. "Ellie, sta op, we moeten weg hier!" Het had geen nut. Elena was diep in slaap en hoorde hem niet. Wat nu? Ik kan haar niet achterlaten, maar meeslepen gaat ook niet." Het was duidelijk, er zat nog maar één ding op. Plots lichtte iets op bij Multi's borst. Een tel later was hij in een pantser gehuld, maar de helft ervan leek te ontbreken, net alsof het onaf was. Langzaam tilde hij zijn geweerarm op. Ik zal weer moeten doden.
De voetstappen hielden op. Vanuit het duister scheen iets op hem. "Leg dat maar neer, knul." Multi zette zijn geweer echter op scherp. "Dat zou ik niet doen als ik jou was. Je weet niet eens waar je moet mikken. Ik zie echter precies wat ik raak." Multi kon de lamp bijna tussen zijn ogen voelen branden. In een flits schoten de beelden weer voorbij, hoe de onderzoekers kermend van de pijn op de grond lagen.
Zij hadden zich ook overgegeven.* De soldaat schreeuwde nu. "Nogmaals, leg néér!" "Alsof dat wat uitmaakt." De schoten vielen gelijk, maar slechts één van hen viel. Alleen een gespannen gehijg was er nog te horen. Er klonk geritsel, en ineens werd Multi door een felle zaklantaarn verblind. "Je hebt geluk gehad, knul." Langzaam wenden zijn ogen aan het licht. Twee mensen stonden voor hem. Naast hen lag de soldaat dood met zijn gezicht in het water. "Jij kan echt niet mikken joh", zei de jongere. Multi kon het angstzweet van zijn neus zien druipen. De oudere stapte op hem af. "Laat het schietwerk voortaan aan de pro's over, naper." "Beretta?" "De enige echte. Dus, jij hebt op ons zusje hier gelet? Mooi." Even meende Multi een zucht van opluchting te horen. Beretta keek hem aan. "Hier, hou jij die dooie z'n zaklamp vast. Dan neem ik de schone slaapster mee. Hoog tijd om dit schijthol te verlaten."

Warm zonlicht scheen op Elena's gezicht toen ze bijkwam. In de verte hoorde ze getjilp en iets wat op een kabbelend beekje leek. Toen ze overeind wilde komen voelde ze iets zachts. Gras? "Waar... waar ben ik?" Vanuit het niets doemde Multi pal voor haar op. "Ha Ellie, je bent wakker! We zijn ergens in Central park. Beretta en Herby zijn ons te hulp geschoten en samen hebben we de uitgang gevonden." Multi begon te glunderen. "De uitgang was door een rooster versperd, maar die heb ik eruit geslagen. Goed hè?" Herby had zich intussen bij hen gevoegd. "Voor een copycat ben je wel erg vol van jezelf. Laat Kurt het maar niet horen." "Ik heb jou anders niks nuttigs zien doen." "O, dus de afgelopen uren tellen niet?!" Herby en Multi hadden tot nu toe aan één stuk door de wacht gehouden en ze begonnen duidelijk op elkaars zenuwen te werken. "Hou op, jongens! Dat doet er nu allemaal niet toe. Ik ben al blij om hier te zijn... en om jullie weer te zien." Terwijl de jongens hun schaamte voor elkaar verborgen keek Elena rond. "Multi, je zei dat Beretta en Herby ons gered hebben. Waar is Beretta dan?" Herby slaakte een zucht. "Die is er vandoor. Om aandacht te zoeken, zoals gewoonlijk." Een lichte glimlach kwam over Elena's gezicht. Zij wist wel hoe het zat. "Hm, dat is Billy ten voeten uit."

REACTIES (7) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord