Super Mario Party - Review 

Super Mario Party - Review 2018-10-03T09:32:13
Super Mario Party neemt Jurjen mee terug in de tijd. Naar het tijdperk van een ouderwets leuk potje Mario Party. Naar het tijdperk waarin nog met muntjes werd betaald voor sterren. Naar het tijdperk waarin vrienden voor eventjes vijanden werden. Naar het tijdperk waarin het nog gewoon om de leukheidsfactor ging.

Eigenlijk schaam ik me wel een beetje voor mijn gedrag in de jaren 1999 – 2007. Toen er vrijwel elk jaar een nieuwe, genummerde Mario Party verscheen. En die serie ook nog gewoon léuk was. Want wat deed ik toen, als jong, ambitieus en potsierlijk journalist: bij elk nieuw deel zeiken dat er te weinig grote vernieuwingen in zaten. Dat Mario Party de uitmelkserie van Nintendo was geworden. En dat was ook wel een beetje zo. Maar misschien had ik de leukheidsfactor wat meer moeten waarderen. Want toen de vernieuwing eenmaal kwam, was ik daar ook niet echt over te spreken.


     

Dikke vette pret

Mario Party 1 – 8 werden gemaakt door Hudson Soft. Na deel zeven viel er een gat van vijf jaar, toen kwam Mario Party 9. Gemaakt door Nd Cube. En deel 9 had vernieuwing. De voornaamste vernieuwing was dat je niet meer individueel over het spelbord naar de sterren moest racen. In plaats daarvan reisde je met alle spelers in hetzelfde voertuig over het spelbord. Een andere vernieuwing was dat je niet langer munten hoefde te verzamelen om sterren te kopen. In plaats daarvan kreeg je de Mini Stars die je passeerde. Ik vond dit niet echt leuke vernieuwingen. Nog meer vernieuwing bracht Mario Party 10, waarin Nd Cube had bedacht dat het leuk was om ons als hoofdgerecht een asynchrone multiplayer voor te schotelen. Met één speler als Bowser tegen de rest. Leuk voor 1 of 2 potjes, maar té geforceerd om lang leuk te blijven. Eigenlijk had ik de hoop om ooit nog eens ouderwets van Mario Party te genieten toen wel opgegeven. Totdat de eerste beelden van Super Mario Party verschenen.

Ook al is Super Mario Party weer door Nd Cube gemaakt, al bij de eerste beelden ervan voelde ik iets bijzonders. Zin om weer eens Mario Party te spelen. Het oude, diep weggestopte verlangen om minigames te spelen, munten te verzamelen en sterren voor de neuzen van mijn medespelers weg te kapen kwam weer bovendrijven. Dit ging weer lol worden, dat zeiden die eerste beelden mij. En die indruk werd bevestigd toen ik een maand of twee geleden in Keulen alvast een paar minigames mocht spelen. Die minigames waren snel, verrassend, zo simpel dat iedereen meteen de bedoeling begreep, eerlijk, uitdagend, hoogst competitief en gewoon superleuk. Dat de hele Super Mario Party de goede kant op zou gaan bleek ook al uit een kleine maar briljante vernieuwing: in plaats van dat spelers moeten kiezen of ze een minigame vooraf wel of niet willen oefenen, kun je elke minigame meteen in het titelscherm ervan al oefenen. Dat houdt de vaart erin!


     

Zoals God het ooit bedoeld heeft

Inmiddels heb ik de game een weekje met mijn kids kunnen spelen en jawel dames en heren, Mario Party is terug. En de game is met recht SUPER Mario Party genoemd, want dit is meteen mijn favoriete deel in de serie geworden. Ten eerste omdat dit weer gewoon Mario Party is, dus zonder voertuigenshit of asynchrone multiplayer. Vier poppetjes op het bord, munten pakken en naar de sterren racen, precies zoals God het ooit bedoeld heeft. Daarbij steken die spelborden beter dan ooit in elkaar, met verschillende routes, binnendoorweggetjes, vakjes die bepaalde delen transformeren en kleine puzzeltjes. Je kunt direct naar de ster racen, maar al snel zul je ontdekken dat er ook andere strategieën mogelijk zijn. Ga bijvoorbeeld eerst eens wat munten verzamelen, en kijk wat die vlinder in zijn winkel te koop heeft. Of wat Lakitu voor je kan betekenen. Het kan ook handig zijn om je aanvankelijk niet op sterren maar op partners (de niet gekozen personages uit het Mario-universum die op het bord staan of via een speciaal vakje zich bij je kunnen voegen) te richten. Elke partner brengt namelijk zijn eigen dobbelsteen met zich mee.

Omdat elk personage zijn eigen, optionele dobbelsteen meebrengt, maakt het dit keer ook echt iets uit welk personage je kiest. Mario heeft bijvoorbeeld een 1–3–3–3–5–6-dobbelsteen, en biedt daarmee dus een flinke kans om drie vakjes of meer vooruit te komen. Iets gewaagder is de 1-8-9-10-dobbelsteen van Bowser, de overige twee zijdes helpen je niet vooruit maar trekken 3 muntjes van je saldo af. Je mag elke beurt één keer gooien met een gebruikelijke 1-2-3-4-5-6-dobbelsteen, of de dobbelsteen van je spelfiguur, of de dobbelsteen van een opgepikte partner. Daarna gooit elke partner nog een keer met een 1-of-2-dobbelsteen, en die score wordt bij jouw worp opgeteld. Elke worp wordt op deze manier een interessante kwestie waar je wel even over kunt nadenken, maar niet in die zin dat het de vaart teveel uit het spel haalt (al moet je sommige spelers even aansporen als ze al te veel tijd besteden aan het bestuderen van de bordlayout en kansberekeningen).


       

Joy-Cons only en leuke extra's

Zoals je van Nintendo mag verwachten kleeft er ook een ‘WTF, waarom dit nu weer’-aspect aan Super Mario Party: je kunt de game alleen met een enkele Joy-Con besturen. Dus niet met een Pro-controller of zo’n setje met twee Joy-Con aan een houder. Als je deze Party buiten de deur wilt genieten, kan dat ook niet in de handheldstijl: je moet de Joy-Con eraf halen en in tafelstand spelen. Dat is kut en dom. Waarschijnlijk is dit zo gemaakt omdat je een paar (niet veel) games met controllerbewegingen moet maken, maar dat hadden ze anders kunnen oplossen. Nou ja. Deal with it. Naast de uitstekende Mario Party-stand zijn er verrassend veel écht leuke extra’s, waarvan ik met name de samenwerkstand ‘Wilde wateren’ en Partnerparty wil prijzen. In Wilde wateren bestuur je een vlot door een rivier vol minigames en draait alles om samenwerken. Dus niet ieder voor zich, maar met zijn allen tegen de tijd. In Partnerparty speel je met twee teams van twee spelers op speciale spelborden waarop je je eigen route kunt kiezen, voor een iets meer strategische variant op de gebruikelijke Party.

En dan zijn er nog wat kleinere extra’s, zoals een ritmespelletje, een stickerplakstand, en Toads keetkamer, waar je speciale minigames kunt spelen die op bijzondere manieren gebruik maken van je Switch-systeem. In die keetkamer vind je de meeste vernieuwing, inclusief de mogelijkheid om twee Switch-systemen tegen elkaar aan te leggen en de schermen te koppelen voor een extra groot speelveld. Een mogelijkheid die je waarschijnlijk niet gaat gebruiken omdat beide spelers daarvoor de game Super Mario Party voor nodig hebben, en de kans klein is dat twee van zulke spelers elkaar ergens treffen. Maar gelukkig is dit echt een extraatje, wat je helemaal niet zult missen als je er geen gebruik van maakt.

Conclusie 

SCORE: 88
De echte Mario Party-fun vind je in de Mario Party-stand. En die heeft, zo heb ik geleerd, maar heel weinig vernieuwing nodig. Alles draait om de leukheidsfactor, en die is groter dan ooit in dit deel.
De echte Mario Party-fun vind je in de Mario Party-stand. En die heeft, zo heb ik geleerd, maar heel weinig vernieuwing nodig. Alles draait om de leukheidsfactor, en die is groter dan ooit in dit deel.

REACTIES (28) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord