SoulCalibur V 

SoulCalibur V 2012-09-17T12:59:22
Groteske monsters, rondborstige vrouwen, en zwaarden die groter zijn dan hijzelf: Samuel houdt ervan alsof het zijn eigen tampeloeres is. Maar is de magie er niet een beetje af na vijf delen?

Sommige dingen willen maar niet dood. Zo ook het duivelse Soul Edge-zwaard, dat nu al vaker vernietigd is dan ik gemiddeld per dag tweets verstuur. Dus ook in dit zesde deel van de SoulCalibur-serie (Soul Blade was deeltje één, weet je nog?) blijkt het zwaard-met-het-oog weer tot leven te zijn gewekt en moet het wéér kapot worden gemaakt.

Maar goed, de dames en heren van studio Project Soul weten ook dondersgoed dat na vijf keer hetzelfde trucje iedereen toch wel toe is aan iets nieuws. En daarom spelen de gebeurtenissen in deze game zich zeventien jaar ná SoulCalibur IV af. Het gevolg: een cast die grotendeels vernieuwd is. Zo zijn veel geliefde vechtersbazen ingewisseld voor jongere debutanten, en hebben de overgebleven veteranen behoorlijk wat nieuwe handigheidjes geleerd.

Niet dat de serie opeens compleet vernieuwd is of zo - wie een vorig deel gespeeld heeft, zal dit gelijk kunnen oppakken - maar ook gameplay-technisch waait er in ieder geval een frisse wind door de reeks. Nou, oké: een briesje dan.

Mindgames
Voor wie niet weet wat SoulCalibur is: het is een 3D-vechtgame, zoals bijvoorbeeld Tekken, maar met het grote verschil dat de nadruk ligt op slag- en steekwapens. Ook is de actie uiterst fantasievol; kijk dus niet op wanneer je een gigantisch reptiel met twee bijlen ziet vechten tegen een piraat met een zwaard dat ook kan schieten.

Maar wat SoulCalibur écht zo tof maakt, is z'n toegankelijke, maar tegelijkertijd uiterst diepgaande vechtsysteem.

Er zijn drie soorten aanvallen: de horizontale (om je vijand te raken als ie om je heen wil lopen), de verticale (om de horizontale te 'breken'), en de simpele schop (om snel mee te 'poken'). Oh, en er is een block-knop. Wie deze knoppen combineert, kan er vervolgens ook 'throws', combo's en 'unblockables' mee op het scherm toveren, maar echt ingewikkeld wordt het nooit.

Er hoeven niet zoals bij andere 3D-fighters lange knoppencombinaties te worden geleerd; de nadruk ligt bij SoulCalibur veel meer op het tempo en op de 'mindgames' dan op het uitvoeren van lange combo's. Wie één personage onder de knie heeft, zal dan ook zonder al te veel moeite met een tweede kunnen spelen, en dit maakt de reeks best bijzonder. Ook staan de speelbare dames bekend om het feit dat ze, tja, ontzettend dikke tieten hebben, maar dat natuurlijk geheel terzijde.

Supermetertje
Wat SoulCalibur V aan deze formule verandert? Nou, eigenlijk niet eens zo veel. Pas na een paar uur spelen begin je de veranderingen echt te 'voelen', en begin je door te krijgen dat de game wat meer heeft gekeken naar 2,5D-collega's als Street Fighter IV. SoulCalibur is nog steeds een volledige 3D-fighter, maar het ietwat verhoogde tempo, de extra mogelijkheden om te 'jugglen', en het aangepaste supermetertje voelen wat meer oldskool aan. Op een goede manier, trouwens.

In SoulCalibur IV had je bijvoorbeeld de Critical Finish; een gigantische aanval die de tegenstander in één keer afmaakte, maar waarvan de omstandigheden zo belachelijk precies moesten zijn dat ze zelden voorkwamen. In dit deel zijn de Critical Finishes duidelijk ingeruild voor de Critical Edge, dat zo in elkaar zit dat het vergelijkbaar is met de X-Ray-aanval van de Mortal Kombat-reboot. Oftewel, je hoeft alleen maar te wachten tot je metertje vol is, en voilà, je kunt een uiterst spectaculaire aanval uitvoeren die je tegenstander behoorlijk kan laten huilen. Simpel, effectief, visueel erg indrukwekkend, en een mooie toevoeging aan de serie.

Achterbaks
De gameplay is dus íetsjes flitsender en sneller geworden, en dat is ook terug te zien aan de vernieuwde en verjongde cast. Wie echter goed kijkt zal zien dat de meeste nieuwkomers eigenlijk niet meer dan varianten zijn op personages die we allang kennen. Zo zijn hoofdrolspelers Patroklos en Pyrrha eigenlijk gewoon de nieuwe Sophitia en Cassandra, en is Xiba overduidelijk een combinatie van Kilik en Seong Mi-Na.

De tofste nieuwkomers zijn daarom ook zonder twijfel de bovennatuurlijke ZWEI en Viola, die respectievelijk vechten met de geest van een weerwolf (nee, echt) en een magische kristallen bal, en daarmee vechtstijlen toevoegen aan de serie die ik nog niet eerder heb gezien.

Toch ben ik nog niet helemaal door de cast overtuigd, mede door het gebrek aan een paar onmisbare figuren zoals mijn favoriete zeisneger Zasalamel en de uiterst, eh, 'vrouwelijke' Setsuka.

En ook over de kwaliteit van de nieuwe movesets ben ik nog niet zeker… al kan dat een heel persoonlijk dingetje zijn omdat mijn favoriete aanval van Raphael (z'n achterbakse trapje tegen de enkels) er uitgehaald is. Boe.

Enkel multiplayer?
Maar als ik mijn persoonlijke voorkeuren even loslaat, en gewoon kijk naar wat de game te bieden heeft (toch wel een kleine dertig geweldige vechtersbazen met ontzettend veel charisma) dan moet ik wel concluderen dat dit beste SoulCalibur is sinds SoulCalibur II. Oh, en man, dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige Character Creation modus die nu zo uitgebreid is dat je zelfs de tattoos op je personage kunt aanpassen. Geweldige shit.

Gold Award-geweldig? Dat nét niet, en dat komt puur omdat de singleplayer erg weinig te bieden heeft. De Story mode speel je binnen drie uurtjes uit, de Arcade mode had er net zo goed niet in kunnen zitten, en de Legendary Souls mode is enkel een masochistisch moeilijke Time Attack.

Vergelijk dat met de ietwat substantiëlere singleplayer-ervaring van de vorige twee SoulCalibur-delen, en de hoeveelheid content die Mortal Kombat ons vorig jaar aanbood, en tja, dan is het overduidelijk dat je SoulCalibur V toch echt enkel voor de (on- en offline) multiplayer moet halen. Gelukkig is die dus niets minder dan fucking geweldig, dus van mij mag Soul Edge nog wel een keer of vijf uit de dood terugkeren.

Conclusie Samuel:
Flitsende zwaarden, epische muziek, intense actie, grote borsten… SoulCalibur is helemaal terug. De nieuwe personages en de Critical Edges geven de game een fris gevoel, zonder te veel met de vertrouwde formule te fucken. Wel jammer van die haast nietszeggende singleplayer.

REACTIES (11) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord