Predator: Hunting Grounds Review (PS4) - Een boze Yautja? Gaat snel fout, ja 

Predator: Hunting Grounds Review (PS4) - Een boze Yautja? Gaat snel fout, ja 2020-05-12T14:43:57
In de linkerhoek: Graddus, de man die nog nooit een Predator-film heeft gezien, maar wel erg goed gaat op bijna elke game waarbij je R2 ingedrukt moet houden om te schieten. En in de rechterhoek: Samuel, de man die letterlijk de regisseur van de laatste Predator-film interviewde, maar ook nog eens extreem puristisch is als het aankomt op videogames. Ze nemen het tegen elkaar op in de nieuwe asymmetrische shooter Predator: Hunting Grounds. Graddus vs. Sam? Da’s Alien vs. Predator, maar dan nóg onsmakelijker.

predator

Deze review vind je ook in Power Unlimited-magazine die vanaf 26 mei beschikbaar is. 

Graddus: Hé, die Sam. Weet je, samen met jou een coPUlatie doen stond al tijden op m'n bucket list. Jij bent toch een beetje PU's snobistische videogameconnaisseur, die games behandelt alsof het goede wijnen zijn, terwijl ik − en laat ik het beestje maar bij z'n naam noemen − meer van het platte vermaak ben. Daarnaast zijn onze gamesmaken best... verschillend. Dat contrast moet toch leuke discussies opleveren. Ik ben in ieder geval benieuwd hoe jij tegenover een (op papier althans) B-titel als Predator: Hunting Grounds staat!

Sam: Graddus, gozerrrrr. First things first: zo’n snob ben ik helemaal niet, hoor. Sterker nog: ik ga erg goed op jouw vermogen om genot te halen uit de zelfs de ergste soort shovelware. Plezier is immers waar games bedoeld voor zijn, toch? Het enige waar ik snobistisch over kan doen is gameplay: ik vind dat dit bij games altijd voorop moet staan, dus ook boven zaken als verhaal en productiewaardes. Wat overigens een mooi bruggetje is naar het punt waar ik me het meeste zorgen om maakte voordat ik Predator: Hunting Grounds daadwerkelijk ontving: de speelbaarheid. Games die te graag een film willen nadoen, focussen zich namelijk zelden op het zijn van een gewoon lekker speelbare game.

Graddus: Je hebt gelijk. Onlangs reviewde ik Terminator: Resistance en hoewel die game een heerlijke, authentieke Terminator-vibe neerzet, was ik na tien minuten uitgekeken op de basale gameplay. Wat is dat toch met filmgames? Gaat het budget op aan licenties? Hebben ontwikkelaars iets van 'die domme fans kopen het toch wel'? Hoe dan ook, Predator is al verdacht voordat het spel goed en wel in onze console zit. Als objectieve journo niet helemaal eerlijk, als gameliefhebber wél begrijpelijk… Aan de andere kant heeft developer Illfonic met het vermakelijke Friday the 13th: The Game bewezen dat ze weten hoe asymmetrische multiplayer werkt. En ik moet zeggen: het concept achter Predator bevalt me wel. Korte potjes, waarin vier spelers het fireteam vormen en een persoon de Predator.

Sam: Ja, eens! Conceptueel lijkt deze game alles goed te doen: spelen als de Predator zou namelijk een heerlijke powertrip moeten zijn, spelen als lid van het fireteam zou een en al spanning moeten zijn, en asymmetrische multiplayer is überhaupt tof (Pac-Man Vs. met vier man is nog altijd de meest hilarische multiplayer-ervaring van m’n leven). Het is dan ook de uitvoering die me dwars zit; die is kwalitatief veel te inconsistent. Zo vond ik het erg dope om de Predator te mogen zijn, maar gameplay-technisch is ‘ie een zooitje. Zo speelt zijn geklauter in de bomen extreem soepel weg (misschien iets té soepel; je hoeft niet eens op te letten waar je naartoe springt) maar zijn z’n aanvalsanimaties houterig, slordig en van vroege PlayStation 3-kwaliteit. Alles aan hem zou geweldig moeten aanvoelen; niet alleen het geplatform. Hij is de ziekste jager van het gehele universum, verdomme! Als ik op iemand inhak met z’n armmessen, dan moet ik dat kunnen voelen.

Graddus: Z'n andere attacks zijn al niet veel beter. Die schouderlaser, man, hoe raak je daar iemand mee? Alsof je stomdronken op een mier probeert te pissen vanaf de Eiffeltoren. Of de discus, die zo traag gaat dat het fireteam eerst naar huis kan bellen om te zeggen 'ik ga nu de discus van de Predator onschadelijk maken' voordat ze hem kapot knallen. Daarom speel ik het liefst als fireteam-soldaat. Da's gewoon lekkere, simpele FPS-gameplay, waarbij je nog aardig wat customization-opties hebt. Een demper op je assault rifle? Sure. Toch liever een shotty? Why not. En hé, waarom verf je dat ding niet meteen felroze, nu je toch bezig bent!

predator

Uiteraard is het wel belangrijk dat je teamgenoten in ieder geval weten hoe ze een wapen vasthouden, want met slechts één of twee kundige soldaten kom je er niet. Hoe clunky de Predator ook bestuurt, z'n enorme health advantage en aanvalskracht zorgen ervoor dat zelfs een n00b gevaarlijk is. Het maakt elk potje wel spannend en dat doet de game toch goed. Ik kon het hele weekend niet stoppen met spelen.

Sam: Ja, ook ik speelde uiteindelijk liever als fireteam-commando, omdat het inderdaad de enige kant is die voor daadwerkelijke spanning zorgt. Niet dat spelen als de Predator niet leuk is, maar dat is meer een soort van stealthy speurtocht met platformelementen. Als commando ben je echter de hele tijd gespannen aan het opletten dat je dicht bij je teamleden blijft. Ook continu naar de bomen kijken of je toevallig een waas ziet bewegen, is top notch spanning.

Dit zijn de momenten waarop de game het leukst is én toevallig ook de filmervaring het best benadert: wanneer je bezig bent met een van je vele, nietszeggende missiedoelen en je opeens een rode miklaser voorbij ziet flitsen of iemand hoort schreeuwen. Je laat meteen alles vallen om als een gek naar je teamleden toe te rennen en paranoïde om je heen te kijken. Die momenten zijn gigantisch memorabel, en bijna reden genoeg om de game aan te bevelen. Het grootste probleem is echter dat die momenten extreem kortstondig zijn. Het gros van de tijd zat ik toch echt naar laadschermen, lobby’s, bomen of domme AI-vijanden te staren.

Graddus: Grootste minpunt wat mij betreft is hoe bare-bones alles voelt. Tijdens al die potjes kon ik het knagende gevoel van 'is dit het nu?' niet van me afschudden. Helemaal omdat er goedkopere en zelfs gratis multiplayeralternatieven bestaan die 1) meer content bieden en 2) gewoon beter in elkaar zitten. Wat je zegt: de hoogtepunten zijn zeer memorabel, maar goed beschouwd weegt het niet op tegen alle bullshit waar je doorheen moet wroeten, noch tegen de erg ruwe afwerking. Van dichtbij oogt alles nog wel oké, maar kijk te lang naar het bladerdek boven je hoofd en je wordt misselijk van de pixelbrij. Ook had ik meer dan eens last van flinke slowdown, wat de toch al clunky controls helemaal onmogelijk maakt.

Daarnaast ben ik bang dat de casual spelers deze game al snel links gaan laten liggen (want vriendjes spelen Warzone of Fortnite), waardoor de leercurve over pakweg een maand extreem zal zijn met alleen nog maar doorgewinterde spelers.

Samuel: Volgens mij wordt dit een beetje een saaie CoPUlatie, want ik ben het wederom met je eens: ik wilde véél meer van deze game. Maar niet eens zozeer op een kwantitatieve manier om te kunnen concurreren met andere shooters, maar gewoon in de vorm van een betere, completere Predator-ervaring. Een van de redenen dat de game wat kaal aanvoelt, is omdat het zich echt alleen focust op het authentiek recreëren van de eerste film. Zonde, want de Predator-franchise is zoveel meer dan alleen die Zuid-Amerikaanse jungle. Waar is de ‘urban jungle’ van Predator II? Waar is de buitenaardse jachtplaneet van Predators? Waar zijn de Predator vs. Predator-gevechten, van o.a. The Predator? Et cetera.

Wat mij echter misschien nog wel het meest pijn doet: er is nul singleplayercontent. Ik weet dat het naïef is van mij om dat anno 2020 in een online shooter te verwachten, maar een game als deze schrééuwt daar om. De gewelddadige puzzelscenario’s die men had kunnen creëren voor een Predator-speler, en de Alien: Isolation-achtige horrorscenario’s die gemaakt hadden kunnen worden voor een commando-campaign, lijken me echt te gek voor woorden. Wat een ontzettende gemiste kans. Sterker nog, Predator: Hunting Grounds is ‘maar’ 40 euro, maar met een singleplayermodus had ie van mij de volle mep mogen kosten.

predator

Graddus: Je kúnt in je eentje spelen, zij het dat je het dan puur en alleen tegen AI-soldaten opneemt (een AI-Predator is er niet) wat ongeveer even leuk is als Dark Souls met een laggy controller. Zullen we dus nog één potje samen doen? Dat jij daarbij best de Predator mag zijn (graag zelfs) zegt denk ik genoeg over hoe het toffe concept van de game er helaas niet helemaal uit is gekomen… Ik wil hem een 60 geven. Weet je wat, zeg jij anders 59 want zoveel eensch-heid kan het universum niet aan vrees ik.

Samuel: Hahaha, ja, prima: nog één potje lijkt me wel leuk. Zullen we het wat gebalanceerder maken door af te spreken dat ik je dan alleen mag aanvallen met m’n schouderkanon? En, fuck you, ik geef de game lekker een 61, uit waardering dat ik net Blains half gevouwen cowboyhoed heb ontgrendeld als cosmetische accessoire. “Come on in, you fucker. Come on in. Ol' Painless is waitin’.”

Conclusie 

SCORE: 61
Een ijzersterk concept en een overduidelijke liefde voor het bronmateriaal zorgen voor een handjevol uiterst memorabele momenten, maar kunnen verder niet verbloemen dat het eindproduct maar matig is uitgewerkt en simpelweg te weinig content biedt.
Een ijzersterk concept en een overduidelijke liefde voor het bronmateriaal zorgen voor een handjevol uiterst memorabele momenten, maar kunnen verder niet verbloemen dat het eindproduct maar matig is uitgewerkt en simpelweg te weinig content biedt.

REACTIES (5) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord