Nioh 2 review (PS4) - Als een vertrouwde rib-eye steak 

Nioh 2 review (PS4) - Als een vertrouwde rib-eye steak 2020-04-03T15:20:44
Games reviewen is moeilijker dan het lijkt, vooral als je er ook nog een cijfer op moet plak-ken. Want wat voor score geef je in hemelsnaam een game die je subjectief geweldig vindt (want lekker) maar objectief een beetje teleurstellend is (want ctrl+c, ctrl+v)?

Eén van de fijnste dingen aan mijn loopbaan bij de PU, is dat ik al sinds de eerste Dark Souls dit soort uitdagende actie-RPG’s in in m’n handen geduwd krijg. Heerlijk vind ik dat, dat ik alle belang-rijke games van mijn favoriete (sub)genre allemaal mag reviewen, want dat betekent dat ik ze ver voor de release binnenkrijg. Hashtag blessed. En hiermee weet je dus ook meteen wat voor game Nioh 2 is, want het is dus, net als z’n voorganger, een Dark Souls-kloon. Oftewel: hack & slash-achtige games waarbij de nadruk heel erg ligt op verkenning van doolhofachtige levels, het be-vechten van onvergeeflijke vijanden en, vooral, geduldig spelen. (Want, tja, dat uithoudingsvermo-gensmetertje, hè?) Tijdloze formule, als je ’t mij vraagt.

nioh

Samurai

Wat Nioh uniek maakt? Z’n feodale setting - de games spelen zich af in de Sengoku-periode, vóórdat Japan verenigd werd - waarbij daadwerkelijke Japanse geschiedenis en historische figu-ren gemengd zijn met over de top, fantasievolle folklore. Ook de combat is iets anders dan bij de Souls-games, want Nioh is een tikkeltje complexer: zo is de moveset van je wapen volledig afhan-kelijk van of je in een lage, middel of hoge ‘stance’ staat. Conclusie: als je Nioh ‘Samurai Souls’ zou noemen dan zou je de plank daarmee niet eens zo heel erg misslaan. En Nioh 2? Die is, eh, niet heel anders. Sterker nog, als je toevallig net Nioh hebt uitgespeeld en diréct in Nioh 2 duikt, dan zou ik het je niet kwalijk nemen als je denkt dat je met DLC te maken hebt.

nioh

Ketting

Als je dus toevallig een paar jaar geleden mijn review van Nioh hebt gecheckt en mij onlangs óók twee uur lang Nioh 2 hebt zien streamen, dan ligt het niet aan jou als je zoiets hebt van: Ziet er dope uit, maar ik zie het verschil niet zo. De verschillen zijn namelijk grotendeels op één hand te tellen. Sterker nog, de meeste dingen die Nioh 2 anders maken dan het eerste deel zijn kwantita-tieve dingen, zoals een iets grotere keuze uit beschikbare wapens (lees: speelstijlen). In de vorige game had je de keuze uit wapens als katana’s, speren, bijlen en de kusarigama (zo’n toffe ninja-ketting), en de DLC-hoofdstukken voegden daar extra wapens aan toe, zoals de snelle tonfa’s en de vernietigende odachi (een tweehandige katana). Nou, Nioh 2 bevat ál die wapensets, maar voegt daar ook de spectaculaire hatchets aan toe (dubbele, werpbare handbijlen) en een overdui-delijk door Bloodborne geïnspireerde, transformerende zeis.

nioh

Agressieve aap

Ook ‘meer’ zijn, uiteraard, de vijanden. Een handjevol van de vijanden in Nioh 2 hebben we ook al in deel één gezien, maar het gros van de tegenstanders die je naar het leven zullen staan, zijn vol-ledig nieuw. Veel van de bovennatuurlijke yokai zien we hier voor ’t eerst, zoals de Ippon-Datara , een cycloop met één been en een gigantische hamer, en de Enki, een agressieve aap die graag met speren smijt. Hierdoor is de variatie qua vijanden aanzienlijk toegenomen en, toegegeven, dat is een erg welkome verandering; de eerste Nioh werd door sommigen namelijk nogal bekritiseerd om z’n ietwat eentonige selectie aan vijanden. Om een voorbeeld te geven: de gigantische baas Onryoki kwam je in Nioh 1 misschien wel tíen keer tegen. Nioh 2 recyclet heel af en toe ook een paar bazen, maar is overduidelijk een veel gevarieerdere game, vooral als het gaat om de hoe-veelheid prachtig geïnterpreteerde yokai die het je voorschotelt.

nioh

Dezelfde functie

Over yokai gesproken, een andere verandering is hoe Nioh 2 jouw sporadische ‘Super Saiyan’ po-wer-up benadert. In de eerste Nioh kon je, mits het bijbehorende metertje vol was, kortstondig gebruikmaken van het krachtige ‘Living Weapon’. Dit zorgde ervoor dat je wapen meer schade toe-bracht en je niet geraakt kon worden door vijanden. Dit is in Nioh 2 niet zozeer veranderd, maar er is er voornamelijk op voortgebouwd; het vergelijkbare ‘Yokai Shift’ transformeert niet alleen je wa-pen, maar je gehele personage. Je krijgt hoorns, een dope nieuw kleurtje, een gigantisch wapen en, afhankelijk van wat voor sóórt yokai je gekozen hebt, ook enkele nieuwe gameplay-opties. Zo

brengt de rode Brute-vorm het meeste fysieke schade toe, is de blauwe Feral-vorm het snelst en behendigst, en is de paarse Ghost-vorm goed in lange-afstandsaanvallen. De daadwerkelijke fúnc-tie van Yokai Shift is echter grotendeels hetzelfde als Living Weapon: kortstondig veel schade toe kunnen brengen zonder geraakt te kunnen worden. Dus, tja, hoe anders is dat nou echt?

Castlevania? Er zijn eigenlijk maar twee veranderingen die ervoor zorgen dat Nioh 2 daadwerkelijk anders weg-speelt. De eerste en beste daarvan? ‘Yokai Skills’. Elke keer dat je een yokai doodmaakt, is er een kleine kans dat ze hun ‘Soul Core’ achterlaten. Deze kernen kun je aan je personage linken (twee per keer) zodat je Yokai Skills kunt uitvoeren: spectaculaire aanvallen die de ziel van de overleden yokai in kwestie oproepen. Deze aanvallen kosten ‘anima’, een nieuw metertje dat bijvult wanneer je vijanden aanvalt, maar kun je alsnog relatief vaak uitvoeren. Met andere woorden: Yokai Skills zijn spectaculaire, bovennatuurlijke aanvallen die je gemakkelijk aan je arsenaal kunt toevoegen. Dit is vergelijkbaar met hoe zielen gebruikt worden in games als Castlevania: Aria of Sorrow en Bloodstained: Ritual of the Night, en het is, met gemak, de allertofste toevoeging aan Nioh 2.

nioh

Wachten

En het laatste nieuwe gameplay-element? Dat is de ‘Dark Realm’: een verzameling onheilspel-lende gebieden waar het uithoudingsvermogen (‘ki’) van yokai sneller bijvult, en die van jou juist veel langzamer. Deze gebieden kunnen gezuiverd worden door de belangrijkste yokai in dat ge-bied te slachten, maar de Dark Realm kan ook door bazen ‘geactiveerd’ worden tíjdens boss fights. En dit klinkt op papier best tof (“het maakt gevechten spannender en dynamischer!”) maar in de praktijk haalt het ’t tempo ontzéttend uit de actie. Voornamelijk omdat yokai in de Dark Realm ook nog eens hun gebruikelijke ‘yokai realm’-poeltjes kunnen achterlaten die jouw uithoudingsver-mogen óók dwarsbomen. Er zijn dus momenten in Nioh 2, vooral tijdens de eerste paar boss batt-les, waarbij je gedurende Dark Realm-momenten alleen maar zit te wachten tot je ki eindelijk is bij-gevuld. De extra uitdaging die dit creëert is het probleem niet — bring it, bitch — maar de extra tijd en geduld die het afdwingt wél.

nioh

Meer van hetzelfde

Nioh 2 z’n grootste probleem is dit: al die veranderingen — wapens, vijanden, Yokai Shift, Yokai Skills en Dark Realm — voelen niet als een wereldschokkende stap vooruit. Zoals ik al zei voelt Nioh 2 als exáct dezelfde game als zijn voorganger, “maar dan met een paar extra’s”. Aan content verder geen gebrek, hoor, maar een knappe jongen die in één oogopslag het verschil kan zien tus-sen deel één en deel twee. Nioh 2 is hét schoolvoorbeeld van ‘meer van hetzelfde’, en dat is er-gens wel teleurstellend. Bovendien kan kan Nioh 2 anno 2020 niet eens meer stoer doen met z’n feodale esthetiek, gezien From Software ons vorig jaar op datzelfde gebied wegblies met het origi-nelere Sekiro: Shadows Die Twice. Nioh 2 voelt, in vergelijking, aan als ‘slechts’ een perfectione-ring van een game uit 2017.

Niet dat daar per se iets mis mee is, hoor! Dark Souls, Bloodborne, Nioh 1… al die games zijn tijd-loze klassiekers die ik maar blijf herspelen en waar ik dus ook nooit echt genoeg van kan krijgen. Dat Nioh 2 dus ‘slechts’ dezelfde hoogtepunten weet te raken als zijn voorganger en daar wat glit-ter bij doet, vind ik dus net zo ‘jammer’ als twee dagen achter elkaar heerlijke ribeye-biefstuk moe-ten eten. Sterker nog: ik geniet stiekem meer van dit soort ongeïnspireerde vervolgen dan 95% van alle andere games, want het zit gewoon ijzersterk in elkaar. Nioh is altijd al mijn favoriete non-From Software Souls-game geweest, en Nioh 2 neemt dat stokje probleemloos over. Mocht Team Ninja echter ooit nog een Nioh 3 maken, dan verwacht ik wel echt drastische veranderingen. Vooral gezien we Ghost of Tsushima en Elden Ring dan al hebben gehad!

Laadtijden Nioh 2

Conclusie 

SCORE: 79
Nioh 2 is gewoon Nioh met een nieuwe jas aan, en dat is voor mij, een liefhebber, persoonlijk geen probleem. Maar het is goed voor de rest van jullie om te beseffen dat Nioh 2 dus minder origineel is dan mijn openingszinnen in de club. Waar ik de komende tijd dus niet meer hen kan. Thanks, Corona.
Nioh 2 is gewoon Nioh met een nieuwe jas aan, en dat is voor mij, een liefhebber, persoonlijk geen probleem. Maar het is goed voor de rest van jullie om te beseffen dat Nioh 2 dus minder origineel is dan mijn openingszinnen in de club. Waar ik de komende tijd dus niet meer hen kan. Thanks, Corona.

REACTIES (12) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord