Max Payne 3 Review 

Max Payne 3 Review 2012-09-17T12:56:34
Samuel noemt zichzelf een Capcom fanboy, Wouter is een liefhebber van het (oude) werk van BioWare, Jan houdt van alles en iedereen, en Jeroen? Jeroen heeft toch wel een zwak voor alles wat uit de Rockstar fabriek komt. Maar geldt dat ook voor Max Payne 3?

Alcohol en drugs houden Max op de been, het verdrijft de demonen uit het verleden. Het verdringt de gedachten aan zijn vermoorde vrouw en dochter en aan al die slachtoffers die hij maakte, zoekend naar wraak en gerechtigheid. Max is geen held. Hij is geen breedgeschouderde dude die voor iedereen in de bres springt en respect afdwingt. Max streeft geen nobele doelen na, hij wordt slechts gedreven door schuld- en wraakgevoelens. Max is eerder een anti held, een verslaafde, door rampspoed achtervolgde, ex-politieagent. Een oude, gebroken man.

Nieuw leven 
Rockstar heeft het personage van Max Payne op prachtige wijze nieuw leven in geblazen, waarbij zijn verslaving als een rode draad door z’n nieuwste avontuur loopt. In uitzichtloze situaties grijpt hij telkens naar de fles, en pijnstillers houden hem op de been tijdens de vele vuurgevechten. In dit derde deel draait het meer dan ooit om Max zelf. Uiteraard is er een overkoepelend verhaal dat speelt in Brazilië en bol staat van moord en doodslag, maar de drijfveren van Max staan centraal. Waarom doet Max wat hij doet? 

Zoals gezegd speelt Max’ verslaving daarbij een grote rol. Dat merk je niet alleen in de verhalende tussenfilmpjes (waarbij beeldeffecten het gevoel van onder invloed zijn, versterken) maar ook tijdens het spelen zelf. Wanneer Max een pijnstiller neemt, komt er een moment waarin hij heel even lijkt te ontnuchteren en in een flits de realiteit aan hem wordt getoond. Een fractie later speelt alles zich echter weer af in een waas van alcohol en drugs. Toch draait het om meer dan de junk Max Payne; het verhaal dat verteld wordt, is vooral het verhaal van de anti-held Max Payne.

Bullettime
Het lijkt wel of alle gebeurtenissen Max overkomen, alsof hij zonder er veel aan te kunnen doen telkens weer tot zijn nek in de stront komt te zitten. De enige uitweg is telkens: ‘niet denken maar doen’, en dat aspect vind je ook duidelijk terug in de gameplay zelf. Dat merk je al vanaf het moment dat jij de controle over Max krijgt. Handelen in plaats van afwachten is dan ook het devies van jou als speler. Je speelt deze game niet als de standaard shooter. Je schuifelt niet van dekking naar dekking. Dat past ook niet in Max’ DNA.

Het draait in Max Payne 3 om snelheid en daadkracht, waarbij het vertrouwde bullettime, meer nog dan in de eerdere delen, integraal onderdeel van de gameplay uitmaakt. Bullettime is in dit deel allerminst een gadget; het is van levensbelang en het bepaalt hoe je de game speelt, of althans het beste kunt spelen. Afwachten in een hoekje heeft geen nut, dat doet de tegenstander al. Je moet je dekking verlaten met een zijwaartse duik terwijl je je uzi’s in slowmotion op je tegenstanders leegt, of glijdend langs een kabel je tegenstanders in een vloeiende beweging één voor één door de hoofden knallen. Je zou het kunnen zien als een dans, een fraai door Rockstar geënsceneerd ballet.

De vuurgevechten, waarin je constant wisselt tussen bullettime en normale snelheid, zijn een waar genot en houden je letterlijk op het puntje van je stoel. Naarmate het verhaal vordert, neemt de tegenstand toe en wordt er een steeds groter beroep gedaan op je snelheid en behendigheid. In Max Payne 3 zullen je wonden ook niet genezen door even dekking te zoeken en op adem te komen. Nee, je moet zelf op zoek naar pijnstillers, want anders leg je het loodje. Dus speur je als een junk alle medicijnkastjes af en neus je in alle kamertjes of er eventueel drugs verstopt zijn.

Snoeihard 
Dit derde deel is een snoeihard avontuur geworden, waarin het bloed rijkelijk vloeit. De even gewelddadige als schitterende scènes zouden niet misstaan in een willekeurige actiefilm. Maar vergeet ook vooral niet te genieten van het technische aspect, want Max Payne 3 is ook in dat opzicht een pareltje geworden. Rockstar heeft de Max Payne-franchise op alle vlakken nieuw leven in geblazen. Al is ‘leven’ misschien niet helemaal het juiste woord, want de getergde Max is toch vooral een oude man die afhankelijk is van drank en drugs om de demonen in zijn hoofd te bestrijden. Nee, vrolijk stemt deze game niet, maar Rockstar verdient alle respect voor de manier waarop ze het stokje van Remedy hebben overgenomen. 

Conclusie 
Max Payne 3 is een topgame, zowel op grafisch gebied als qua verhaal. Dat verhaal van een oude, aan drugs en alcohol verslaafde underdog die achtervolgd wordt door rampspoed hakt er in, kan ik je zeggen.

REACTIES (31) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord