Marvel’s Avengers (PS4 Pro) Review - De Destiny van comicfans 

Marvel’s Avengers (PS4 Pro) Review - De Destiny van comicfans 2020-09-09T17:31:07
Wouter is een comic-fanboy met een Marvel-film-deprivatie, dus hoopte hij héél hard dat Marvel´s Avengers hem uit zijn Batman-sokken zouden blazen. Gelukkig - of helaas, het is maar hoe vol je Captain America-longdrinkglas is -, is dat deels ook gebeurd.

Ik kan me niet herinneren dat een game eerder vóór de launch zoveel shit over zich heen kreeg vanwege een stijlkeuze. Ja, van mij persoonlijk, toen Borderlands van een serieuze Mad Max-game naar een cel shaded-achtige grap ging, maar daar was ik praktisch alleen in. Natuurlijk waren er ook games zoals Killzone, wiens trailers elke E3 een paar ‘K’ in resolutie zakten, waardoor het internet een TIA kreeg. Maar zo hard aangepakt worden omdat de esthetiek mensen niet aan staat? Dat is een nieuw dieptepunt.

Ikzelf had geen enorme problemen met het, op z’n zachtst gezegd, nogal achterhaald ogende character design. Het zag er inderdaad uit alsof een Japanse studio aan het begin van de jaren 2000 een superheldengame moest maken voor de westerse markt, maar het had wel iets. Iets nostalgisch, iets aparts en, laten we eerlijk zijn, iets wat afweek van zowel de comics, als de films.

Black Widow haar oogschaduw

Maar goed, als je hard genoeg schreeuwt op het internet, dan wordt er vanzelf naar je geluisterd. Dus paste Crystal Dynamics de look van Marvel’s Avengers aan… enigszins dan. Black Widow kreeg wat oogschaduw, Thor een beter kapsel en Steve Rogers een facelift. Het was het dichtstbij een ‘fuck you, internet!’ wat Crystal Dynamics had kunnen doen, en ik vind het wel grappig. De stijl van Marvel’s Avengers is immers nog steeds uniek. Al dat gelul over oppervlakkigheden en het feit dat Natasha Romanoff niet genoeg op Scarlett Johansson lijkt is toch kansloos. Waar het om gaat, is de gameplay, het verhaal en de structuur van Marvel’s Avengers. Ja toch, niet dan?

Marvel's Avengers Black Widow

Marvel’s Avengers: de actie

Ondanks de ouderwetse look is Marvel’s Avengers verre van een gedateerde game, en daar kom je achter als je ‘m in actie ziet. Vooral vanaf het moment dat je vier Vergelders hebt ontgrendeld, moeten je ogen en brein hard hun best doen al het spektakel te volgen. Er gebeurt namelijk zó fucking veel tegelijk! De Hulk smijt met gigantische rotsblokken en Thor dondert erop los met z’n knetterende bliksems. Ondertussen springen Captain America en Black Widow lenig in de rondte en gebruikt Miss Marvel haar opblaasbare ledematen om dingen te pletten.

Yup, de actie in Marvel’s Avengers is wild. Stukken robot, explosies, vonken, bliksemschichten, schilden, gigantische voeten, Hulkbusters, grijphaken en groene vuisten vliegen in het rond, in zo’n mate dat de game het zelf ook amper meer trekt. Want als het op de stabiliteit aankomt lijkt Marvel’s Avengers weer op een last-gen game. Dingen zoals ontbrekend geluid, gigantische framerate drops en rare artifacts komen regelmatig voor, maar het vervelendst zijn wel de freezes en crashes. Het is meer dan eens gebeurd dat ik een missie, soms als ik er al een half uur in had gestopt, weer helemaal opnieuw moest beginnen omdat de game bleef hangen. Inclusief stotterend geluid, alsof ik een fucking langspeelplaat in m’n PS4 Pro heb gedouwd.

Marvel's Avengers Action

De Avengers van Marvel schoppen AIM-butt

Tussen Marvel’s Avengers instabiliteit door geniet ik toch best wel van de 3D brawler/action RPG-achtige speelstijl. Speelstijlen, moet ik zeggen, want elke Avenger heeft in principe dezelfde basismoves. Denk aan dodgen, counteren, ranged aanvallen en de heavy en light attacks, maar in de invulling en uitvoering daarvan zit veel variatie. Captain America’s special moves geven zijn mede-Avengers bijvoorbeeld buffs of de vijanden debuffs, de Hulk kan je een beetje zien als een tank en Ms. Marvel heeft een genezende power. Black Widow is een soort DPS als je bij MMO-termen wil blijven, maar ze kan zichzelf en anderen ook onzichtbaar maken. En Thor? Dat is gewoon een baas.

Het sterke van Marvel’s Avengers is dat elke superheld op geheel eigen wijze fijn speelt. Hulk is lomp en bruut, moet het hebben van veel area of effect-gebeuk en gromt er lekker op los. Thor is net even wat subtieler, maar weet met zijn donderschade ook veel omgevingspijn te berokkenen, terwijl het gooien van zijn hamer een bijzonder aangename en effectieve manier is om goddelijke razernij op je vijanden los te laten. Ms. Marvel gaat lekker met haar combo’s, Cap is meer van de juggles (en ik luv hoe zijn schild KLONKt als hij ermee mept en gooit) en Black Widow van haar snelheid en de bijna Spider-Man-achtige manier waarop ze haar grappling hook gebruikt. Ik ben eigenlijk op nog geen een van de personages uitgekeken, en dat komt goed uit, want het duurt nog wel ff voordat ik ze op max level heb. 

De diepte in donderen

Marvel's Avengers dondert flink de diepte in als je je Avengers levelt en hun gear verbetert. Net zoals in bijvoorbeeld Destiny hebben de helden een power level en een gewoon level, en je moet flink aan de brawl wil je de caps van respectievelijk 150 en 50 halen. Gear haal je voornamelijk uit kisten die over de maps verspreid liggen en krijg je als beloning voor het halen van missies, terwijl je gewone level op natuurlijke wijze stijgt als je vijanden verslaat. Het gear-systeem is vrij simpel: je verruilt oude borst-, pols-, torso- en middeluitrusting voor dingen die een hoger cijfertje hebben. Soms moet je even een klein rekensommetje doen, want je kan uitrusting ook ‘boosten’ naar een hoger niveau, maar niets waar je een raketwetenschapper voor hoeft te zijn. Ook niet iets wat eeuwig bevredigend blijft overigens, maar vervelend wordt het evenmin.

Marvel's Avengers Leveling

Dat power levellen is een… tja, tijdverdrijf, maar de vaardigheden van de Avengers aanpassen is waar het personagebouwen pas echt interessant wordt. Er is namelijk een shitload aan manieren om je verdiende skillpoints te besteden, met niet minder dan drie categorieën en TWAALF skill trees om je keuze uit te maken. Op een gegeven moment wordt het dan ook akelig specifiek, met bijvoorbeeld een upgrade waarbij Thor z’n hamer schadelijke elektriciteitsgolven pulseert als hij hem niet vastheeft en hij zijn Odinforce gebruikt. Eh ja, hoe nuttig dat is, daar moet je ook even over nadenken als je wél weet wat Odinforce is.

Marvel’s Avengers: de structuur

Het grootste probleem van Marvel´s Avengers, naast de technische instabiliteit van de game, is hoe nodeloos ingewikkeld Creative Assembly de boel soms maakt. Zaken zoals Intrinsic Ability en verborgen skills (ik moet er nog steeds achter komen hoe Black Widow haar granaten kan gebruiken) onderbreken een anders leuke brawler. Google is je vriend, maar ik onderbreek gamen liever niet met een internetsessie, als het even kan. Erger nog is de structuur van Marvel’s Avengers. Die is namelijk zo gecompliceerd en soms zo pijnlijk onlogisch dat het soms zelfs lijkt alsof de ontwikkelaar het zelf ook niet helemaal snapt.

Marvel's Avengers Gameplay

Marvel’s Avengers is zo’n game die pas begint ná de (overigens best spectaculaire) campaign. Anders dan met bijvoorbeeld Anthem is dat geen loze belofte en is er een shitload missies te doen als je de ‘Reassemble’ campaign hebt uitgespeeld. Lekker is dat, maar vanaf dan stuit je ook op de meeste problemen. Dat heeft vooral betrekking op de multiplayer, een concept dat zo vreemd en verwarrend in de game is verwerkt, dat ik zelfs moeite heb het uit te leggen zonder er twee alinea’s aan te verspillen. Ik zal het even samenvatten in twee voorbeelden van vaagheden: 1. De optie ‘Avengers Initiative' aka de multiplayer in het hoofdmenu is, voor zover ik het kan zien, amper anders dan van de keuzemogelijkheid ‘Campaign’ zodra je die laatste uitgespeeld hebt. Als je een multiplayerpotje begint met iemand in je team die dat level nog niet unlockt heeft, dan blijf je hangen in het pre-missie laadscherm totdat je buddy oprot. Eh ja, deze bullshit komt dus nog bóvenop die framerate- en freeze-problemen. 

Zoveel vragen!

Er is zóveel om van te houden in Marvel’s Avengers; van esthetische zaken zoals de sterke voice acting van onder andere Laura Bailey, Nolan North en Troy Baker, tot aan de vaak indrukwekkende plaatjes die sommige levels vormen. Van gameplay-technische zaken, zoals de explosieve, verrassend diepgaande brawler-actie, tot aan de indrukwekkende, bijna Uncharted-stijl secties in sommige campaign-missies die uiterst filmisch zijn. Ik houd van het sound design; als bijvoorbeeld een turret vernietigd wordt, klinkt het echt alsof er een ingewikkeld apparaat kapot gaat. Ik genoot van sommige details; goed geschreven gesprekken tussen inhumans in een hubwereld en een dude die heel casual op een loot-kistje zit, totdat je met een questgever praat en je naar het kistje verwijst, waarna de kistzitter verdwenen is. Ondertussen houden de vele te ontgrendelen kostuums en beloofde DLC-personages me nog lang, zeer lang gekluisterd aan deze game.

Maar tegenover al dit goeds staan zoveel downers van beslissingen. Waarom vechten de Avengers bijna alleen maar tegen robots, soldaatjes en - als je kijkt naar het rijke bronmateriaal - een bijzonder mager aanbod aan eindbazen? Dat M.O.D.O.K. de big bad evil is in een vrij serieus verhaal is op zich wel vet, maar uiteindelijk is A.I.M. niet bepaald de meest interessante partij om een Avengers-campaign mee gaande te houden. Waarom lijkt de game met touwtjes en ducttape aan elkaar geknoopt en geplakt te zijn? Waarom zijn sommige levels werkelijk gigantisch, maar is een mini-map teveel gevraagd? Waarom moet ik Googlen om uit te vinden hoe ik bij de tweede hub-wereld kom? Waarom kunnen sommige Avengers bepaalde schatkisten niet pakken omdat ze zwakke muren niet kapot kunnen slaan? Hoe dom kan AI zijn!?

Zoveel vragen, en op veel ervan is het antwoord waarschijnlijk ‘geld’. Dat is jammer, maar ook hoe de wereld werkt. Toch, ondanks alle nadelen speel ik Marvel’s Avengers veel en met goede hoop voor de toekomst. Mijn glas is dus halfvol, maar dat komt misschien ook omdat Captain America erop staat.

Conclusie 

SCORE: 77
In de basis is Marvel’s Avengers een Marvel Ultimate Alliance-achtige actie-RPG met veel hogere productiewaarde, opgehangen aan de structuur van een game zoals Destiny. Dat vormt een indrukwekkend geheel, met spectaculaire actie en gigantisch veel mogelijkheden, maar Crystal Dynamics heeft zich hard in hun ambitie verslikt. De stabiliteit is namelijk om te huilen (hoewel Performance-mode daarbij schijnt te helpen) en de game is vaak onnodig ingewikkeld en onoverzichtelijk. Toch ziet de toekomst van Marvel’s Avengers er rooskleurig uit.
In de basis is Marvel’s Avengers een Marvel Ultimate Alliance-achtige actie-RPG met veel hogere productiewaarde, opgehangen aan de structuur van een game zoals Destiny. Dat vormt een indrukwekkend geheel, met spectaculaire actie en gigantisch veel mogelijkheden, maar Crystal Dynamics heeft zich hard in hun ambitie verslikt. De stabiliteit is namelijk om te huilen (hoewel Performance-mode daarbij schijnt te helpen) en de game is vaak onnodig ingewikkeld en onoverzichtelijk. Toch ziet de toekomst van Marvel’s Avengers er rooskleurig uit.

REACTIES (20) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord