Luke Cage – te cool voor het Marvel-universum? 

Luke Cage – seriereview 2016-10-10T15:23:25
Het vierde seizoen van een Netflix-serie over een Marvel-held(in) centreert rondom de kogelwerende Luke Cage. Wouter bingede het en heeft een mening.

Quentin Tarantino wilde na het maken van Reservoir Dogs eigenlijk aan een Luke Cage film gaan werken. Dat hij uiteindelijk toch Pulp Fiction heeft gemaakt is natuurlijk een zegen, want die film is fantastisch, maar na het zien van de Luke Cage Netflix-serie ben ik wel erg benieuwd geworden naar Tarantino’s versie. Hij zei namelijk het volgende over de serie:

Luke Cage is dus een beetje de Shaft van Marvel: een stoere, donkere man die zich met swagger en coolness een weg baant door de criminaliteit van New York in de 70’s. ‘Sweet Christmas’ is z’n catchphrase en o ja, hij is kogelvrij en bovenmenselijk sterk. Want het is natuurlijk een superheld. Deze elementen moeten overgeheveld worden naar het coole realisme van het universum der Marvel-series waar het rekening moet houden met diens eerder geïntroduceerde characters, terwijl er ondertussen ook nog een link met het Marvel Cinematic Universe moet worden gelegd. Iets van dit alles zal toch écht moeten sneuvelen… Maar wat?
     

Luke Cage: de man, de baas, de brick house

Zoals we al hebben kunnen zien in Jessica Jones (waar ik overigens intens van heb genoten) is Mike Colter als Luke Cage een ontzettend indrukwekkende en charismatische verschijning. Dat is in z’n eigen serie niet anders, want hoewel niet alle characters even sterk neergezet worden, blijft Luke innemend, stoer en regelmatig aandoenlijk grappig gedurende alle dertien afleveringen. Hij is eigenlijk een ‘black Captain America’, zoals hij in een van de afleveringen ook genoemd wordt; het is niet moeilijk hem te zien als een onkwetsbare held met het hart van een engel. Hij heeft daarbij niet de swagger en de coolness van een overdreven blacksploitation-personage, want dat zou ook totaal niet in deze serie passen. De fijne, licht komische verschijning die hij wél heeft is dan ook hard nodig, aangezien Luke Cage meestal echt een teeeeeeeringserieuze aangelegenheid is, zeg!

Luke Cage is serious business

Drie van de vier bad guys in Luke Cage die hard proberen de New Yorkse wijk Harlem in hun macht te krijgen, zijn bitterernstige criminelen. Alleen Cottonmouth (Mahershala Ali) lacht af en toe hard voordat hij iemand van een dak afduwt, maar voor de rest is het uitschakelen van Luke Cage de meest serieuze zaak van de wereld. Onderbaas Shades (Theo Rossi) heeft dan wel een vies lachje op z’n gezicht, maar dat is meer om z’n lakonieke evilness te benadrukken dan dat hij plezier heeft in bad zijn. En Mariah Dillard? Ik kan me niet eens voorstellen hoe actrice Alfre Woodard er uit ziet als ze lacht! Nou heb je natuurlijk geen lachende bad guys nodig voor een goede crime-serie, maar aangezien je in Luke Cage heeft veel tijd spendeert met deze criminelen, kunnen ze wel wat menselijker gemaakt worden en humor is daarvoor altijd een goede tool. Bovendien, dit blijft natuurlijk Marvel. En als je superhelden niet een beetje met een knipoog benadert, dan krijg je… tja, films van DC Comics. Hoewel Luke Cage daarmee moeilijk te vergelijken valt.

Luke Cage is serious business 2    

Luke Cage: serieuze superheld?

De ernst van Luke Cage is iets wat je waarschijnlijk pas later zal opvallen, want aan het begin heb je gewoon het gevoel een The Wire (van iets mindere kwaliteit) te kijken waar toevallig een kogelwerende bad ass de hoofdrol in heeft. Maar later in de serie botsen de serieusheid en de superheldhaftigheid een beetje met elkaar. De manier waarop Luke Cage z’n krachten krijgt voelt niet als een natuurlijk onderdeel van het verhaal, lijkt er in gepropt te zijn omdat het moet. Daarbij helpt het niet dat op een gegeven moment het gele shirt, de metalen diadeem plus polsbeschermers en de ketting om de middel van Luke Cage’s originele outfit op niet heel er originele wijze afgekraakt wordt. Zo van: okay, de bullshitty referentie naar het bronmateriaal kunnen we nu ook afvinken. Je merkt ook aan de actie dat de showrunner en/of de regisseurs niet heel veel affiniteit met het superheldengenre lijken te hebben, want weinig van de battles maken veel indruk en verzanden al snel in ‘Luke Cage smijt lui rond omdat hij zo sterk is’. Jessica Jones deed dit beter, hoewel het nooit verveelt om te zien hoe Luke met een tikje op het hoofd baddies bewusteloos slaat.

Luke Cage tikje

Daarbij heeft Luke Cage een probleem waar vorige Marvel/Netflix-series wat mij betreft ook al mee kampten: eigenlijk moeten ze gewoon uit 10 afleveringen bestaan en niet uit 13. Met name rond driekwart van de serie lijken de gebeurtenissen in een lagere versnelling gegooid te worden om te zorgen dat het verhaal gelijknamig verspreid wordt, iets wat in Jessica Jones ook zo voelde. En dan, in de laatste afleveringen, pullt Luke Cage een ‘Daredevil seizoen tweetje’. Het lijkt namelijk vooral in episode 12 en 13 alsof de schrijvers de boel snel moesten afronden, waardoor er geen verrassingen meer zijn en het verhaal op voorspelbare manier afgerond wordt. Waar in de beste series de eerste afleveringen gebruikt worden om alle schaakstukken in de juiste positie te zetten voor een epische finale, zie je in Luke Cage de schaakmat eigenlijk al van verre aankomen.

Luke Cage Diamondback    

De coolness van Luke Cage

Aan bovenstaande alinea’s af te lezen lijkt het alsof ik Luke Cage geen ruk aan vind, maar dat is gelukkig niet waar. Want ondanks z’n serieuze aard, heeft deze serie ook een extreme coolness over zich dat vooral te danken is aan de muziek en de acteurs. Zo is Misty Knight (Simone Missick) een vrouw zoals we ze niet vaak genoeg tegenkomen in films en series: geschreven alsof het ook een man had kunnen zijn, maar dankzij een paar subtiele touches (waarvan meerdere aan de actrice te danken zijn) toch onmiskenbaar een vrouw. Ook Claire Temple (Rosario Dawson) heeft een rol in Luke Cage, net zoals ze in alle voorgaande Marvel/Netlfix-series heeft, en een grote ook. Dat is fijn, want Claire mag dan wel een verpleegster zijn (de Night Nurse), ze is verre van een clichématig character en haar kalme aanwezigheid heeft niet alleen een rustgevende werking, maar ook een rationaliserende. En daar is deze serie natuurlijk druk mee bezig: alles zo geloofwaardig mogelijk maken.

Luke Cage en Claire Temple

De muziek zorgt ervoor dat de blacksploitation-roots van Luke Cage niet helemaal verwaarloosd worden. De score (de muziek die speciaal voor de serie geschreven is) begint naar het einde toe een klein beetje in de herhaling te vallen en voorspelbaar te worden, maar voelt spontaan en soms zelfs een beetje grappig. Aan de ene kant klinkt het daardoor alsof het superheldelement van Luke Cage ook door de componist niet serieus genomen wordt, aan de andere kant biedt het een mooi contrast tegenover de bittere ernst van de serie. De soundtrack is echter nog sterker: in de club van bad guy Cottonmouth treden verschillende artiesten op (eerst is dat een regelmaat per episode, maar wat ik me kan herinneren laten ze dit in de laatste 3 of 4 vallen) en vooral van Faith Evans en van The Delfonics was ik onder de indruk. Die laatste groep bestaat uit mannen die inmiddels al 80 zijn en in de jaren ’60 en ’70 dikke hits scoorden waarvan je een paar ook in GTA: San Andreas gehoord kan hebben. En ja, daar moet je van houden, maar velen deden en doen dat, geloof me. Bovendien past zo’n nummer perfect in de sfeer van Luke Cage… anders dan z’n superpowers. ;)

Luke Cage Faith Evans     

Negeer de Marvel

Los van het Marvel-universum gezien is Luke Cage echt een hele goede serie. Probleem is echter dat dit deel is van een groter geheel, van een grand design, om het maar even zo te noemen. En wat dat betreft slaat Luke Cage de plank volledig mis. De link met het Marvel Cinematic Universum wordt gemaakt door verschillende mentions naar ‘The Incident’, hetgeen er gebeurde aan het einde van The Avengers en er wordt vaker gesproken over de magische hamer van Thor. Maar we hebben het hier over simpele zinnetjes; niets in deze films heeft daadwerkelijk gevolgen voor het plot van Luke Cage. Op zich hoeft dat ook helemaal niet, want ondertussen heeft Netflix een beetje z’n eigen universum opgebouwd, maar daar gaan de schrijvers nog onhandiger mee om…

Luke Cage en de barbershop

Het lijkt bijna alsof het script van Jessica Jones gelijktijdig geschreven is met dat van Luke Cage, want hoewel die laatste serie zich na de gebeurtenissen in Jessica afspelen, is er niets wat doet vermoeden dat Luke net wanhopig verliefd is geworden op een andere superheld. Sterker nog, de ster van de vorige serie wordt afgedaan als ‘die chick die me met een shotgun in het gezicht schoot’. Wat mij betreft onbegrijpelijk, want de reden er meer verwezen wordt naar The Avengers dan naar een serie waar Luke Cage een belangrijke rol in had, kan alleen maar te maken hebben met een slechte planning. Het feit dat er wél goed verwezen wordt naar beide seizoenen van Daredevil, maak het nog vreemder. Let wel, beste lezer, in de comics gaan Luke Cage en Jessica Jones met elkaar trouwen, en het zou me niets verbazen als ze dit ook in The Defenders (de culminerende serie waarin Luke, Iron Fist, Jessica en Daredevil samenkomen om tegen Sigourney Weaver te vechten) gaan laten gebeuren. Dus waarom haar doodzwijgen een heel seizoen lang? Ze gaan zelfs zo ver om nieuwe love interests te creëren voor Luke Cage! DE MAN IS SPOKEN FOR, leave him alone!

Jessica Jones is boos    

Kloeke Loek is Koel

Luke Cage heeft me, ondanks de ergernissen, toch goed weten te vermaken. Een paar afleveringen lieten m’n aandacht een beetje los, maar dat gebeurde ook bij Jessica Jones en Daredevil, dus dat is meer te wijten aan de structuur van deze series in het algemeen, dan aan de kwaliteit van dit specifieke seizoen. Iron Fist, de eerstvolgende Marvel/Netflix collaboratie, is helaas gewoon weer 13 afleveringen, maar laten we hopen dat diens schrijvers nu wel geleerd hebben van de fouten van hun voorgangers. The Defenders zal volgens mij een heel ander probleem hebben, want ik vraag me af of ze alle leden van de Marvel-series superheldengroep wel genoeg aandacht kunnen geven in dit aantal episodes. Luke Cage zal in ieder geval een prima brick house van een kerel zijn om The Defenders mee te verstevigen, hoewel ik nog steeds enorm nieuwsgierig ben naar wat Quentin Tarantino er mee gedaan had. Die had ‘m vast wel een geel shirt gegeven en nóg vaker ‘sweet chrismas’ laten zeggen…

Conclusie 

SCORE: 70
Luke Cage is een sterke crime-serie met solide performances, een dikke soundtrack en een cool sfeertje… waarin een dude met superpowers toevallig de hoofdrol heeft. De superheldelementen zijn er daarmee niet helemaal soepel in verwerkt, terwijl de serie ook nog eens de gebeurtenissen in diens directe voorganger, Jessica Jones, compleet lijkt te negeren. Luke Cage is echter een baas die hiermee een prima introductie heeft gekregen voor de toekomst van de Marvel/Netflix-series.
Luke Cage is een sterke crime-serie met solide performances, een dikke soundtrack en een cool sfeertje… waarin een dude met superpowers toevallig de hoofdrol heeft. De superheldelementen zijn er daarmee niet helemaal soepel in verwerkt, terwijl de serie ook nog eens de gebeurtenissen in diens directe voorganger, Jessica Jones, compleet lijkt te negeren. Luke Cage is echter een baas die hiermee een prima introductie heeft gekregen voor de toekomst van de Marvel/Netflix-series.

REACTIES (15) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord