It Chapter Two is soms vreemd grappig 

It Chapter Two – Review 2019-09-05T15:52:21
Met ‘Het’ leerde Stephen King Wouter een horrorliefhebber te zijn en ongeveer 27 jaar later komt It Chapter Two uit.

Op een veel te jonge leeftijd las ik al boeken van Stephen King en dat heeft me volgens mij voor m’n leven geschaad. Ik was zélf een jaar of tien toen ik, met opengeklapte kaak en naïeve jongensoogjes zo groot als schoteltjes, las over hoe Beverly Marsh seks had in het riool met 4 jongetjes die net zo tien waren als ik. ‘Het’, want zo is de titel van Stephen Kings boek naar het Nederlands vertaald, was volgens mij het dikste boek dat ik ooit gelezen had en ook het meest indrukwekkende. Ik was geobsedeerd door het verhaal en nadat ik een keer laat opbleef om de miniserie te kijken, was ik zo geïnspireerd dat ik zelfs besloot een eigen It-achtig boek te schrijven. Hierin probeerde ik het gekriebel van mijn pre-pubervlinders te vangen, terwijl ik het met eenzelfde diepgewortelde en kindse vorm van gruwel wilde doordrenken als Het. Daar faalde ik hard in, want ik dropte het project nadat ik 200 pagina’s geschreven had en nog niet eens op 10 procent van het verhaal zat. Ergens op een 5.25 floppy wacht ‘Wouters Het’ totdat iemand hem verlost uit z’n decennialange slaap. Misschien wel al 27 jaar lang, wat toevallig precies even lang is als de tijd die er tussen It en It Chapter Two zit…

    

It Chapter Two: Het vervolg op een van de betere remakes

Mijn fanboyisme had er voor kunnen zorgen dat ik It (2017) helemaal verschrikkelijk zou vinden, aangezien de film best wel wat vrijheden neemt en veel moderniseert aan het oorspronkelijke verhaal. Maar nee, bijna alle beslissingen die de schrijvers van het script en regisseur Andy Muschietti hebben gemaakt, vind ik geslaagd en de veranderingen voldoende om een remake te rechtvaardigen. Het is een horror, zeker, maar ook een avonturen- en coming of age-film, waardoor er meer gevoelens door je heen gaan dan alleen wat afschuw en een beetje schrik hier en daar. Mijn hype voor It Chapter Two was dan ook groot, helemaal nadat de een na de andere ijzersterke acteur werd aangekondigd voor het vervolg. Jessica Chastain als Bev, James McAvoy als Bill, Bill Hader als Richie ‘Trashmouth’ Tozier, Isaiah Mustafa van Old Spice-faam als Mike… de voortekenen waren gunstig! Sterker nog: ik voelde meer gezonde spanning door mijn lichaam vloeien als ik aan It Chapter Two dacht, dan als ik het laatste deel in de Skywalker-saga contempleerde. Dus met een gevoel dat deed denken aan de pre-pubervlinders die ik probeerde te communiceren in Wouters Het, nam ik plaats in de persvoorstellingsruimte van Warner Bros…

It Chapter Two Cast     

It Chapter Two zit vol met losers

It Chapter Two begint niet slecht, maar het werd me al wel vrij snel duidelijk dat de 27 jaar oudere versies van The Losers, waar dit deel voor het grootste deel om draait, een lichte zweem van ongeloofwaardigheid over zich dragen. Dit was in het boek ook zo, en dus was dit nog geen reden voor paniek, maar de man van Bev is wel HEUL evil en het gesprek dat Eddie heeft met z’n vrouw deed me denken aan het geschreeuw tussen Big Bang Theory’s Howard en zijn moeder; moeilijk serieus te nemen. Gelukkig was dit makkelijk van me af te schudden, want de reüniescène van The Losers in een Chinees restaurant zoog me weer helemaal terug in Derry, zet het schepsel genaamd It weer op de kaart als een onvoorspelbare en onpasselijke versie van puur Kwaad. En er zitten veel van dit soort fantastisch ranzige en zeer inventieve scènes in It Chapter Two, alleen zijn ze allemaal geordend op bijna dezelfde manier als het vorige deel. Vrij snel nadat de hoofdrolspelers teruggekeerd zijn in Derry, weet je wat voor structuur de film gaat krijgen en kan je dus al voorspellen hoe alles ongeveer gaat afspelen, helemáál als je het boek al gelezen hebt. Met een minimum aan gezond verstand heb je meteen een lijstje scènes in je hoofd die afgewerkt moeten worden, en dat gebeurt dan ook, alsof het op een blauwdruk van deel 1 gebaseerd is.

It Chapter Two Reunion    

It Chapter Two kan enger en spannender

Gelukkig zitten er nog genoeg verrassingen in It Chapter Two, want veel van wat er met The Losers gebeurt is een zeer creatieve, bijzonder fantasierijke vorm van horror waar ik in deel 1 ook zo van genoot. Bovendien worden de door die fucking clown geterroriseerde personages fantastisch neergezet, waarbij met name Bill Hader opvalt als iemand die zeer goed weet weer te geven hoe moeilijk zijn personage Richie Tozier het heeft in het dorp waar hij opgroeide. Er is dus genoeg om van te genieten, maar behalve de voorspelbare opbouw is er meer waar ik teleurgesteld over ben. Zo weet de film niet zo goed wat het aan moet met een character dat in het boek voor misschien wel voor de engste situaties zorgt: de psychopaat Henry Bowers. Je weet wel, hij was het volledig doorgedraaide ventje dat de buik van Ben Hanscom aan stukken sneed. Door hem juist te gebruiken had It Chapter Two nog een heel stuk spannender en onvoorspelbaarder kunnen worden, maar helaas wordt Bowers afgedaan met een tweetal onnodige stukkies die niets toevoegen aan het verhaal als geheel.

It Chapter Two

En er zijn meer redenen waarom It Chapter Two nooit zo eng of zo spannend wordt als z’n voorganger (of als het boek wat dat betreft), waaronder een aantal misplaatste grapjes die bedoeld zijn om druk van de ketel te halen, maar bij mij volledig in het verkeerde keelgat schoten. Één ervan liet me zelfs verbaasd om me heen kijken als een John Travolta op zoek naar de intercom, waardoor het een tijdje duurde voordat ik de hele film weer een beetje serieus kon nemen. Ongeveer het effect dat het ‘Luke gooit z’n lightsaber over z’n schouder’-moment in The Last Jedi op sommige mensen hadden, weet je wel? Later probeert It Chapter Two nog een paar van deze grollen uit, tevergeefs wat mij betreft, want het horrorhumor-genre is iets zeer gewaagds waar praktisch alleen Sam Raimi echt goed mee om weet te gaan. Dat duw je er niet even een paar keer achteloos tussendoor in een film die zichzelf verder best wel serieus neemt! Want Pennywise mag dan wel een clown zijn, het is zeker geen grappige, hoewel de hoeveelheid screentime die hij heeft in It Chapter Two hem wel iets minder bedreigend en angstaanjagend maakt. En waarom ben ik amper wijzer geworden over zijn afkomst? Lag ik te slapen?

It Chapter Two Pennywise    

It Chapter Two: bye bye, Pennywise

Het probleem met It Chapter Two is denk ik dat het de fijne grens tussen spektakel- en horrorfilm niet zo moeiteloos weet te berijden als z’n voorganger deed, iets dat je toch verwacht na zo’n sterk begin. De grapjes zijn daar een voorbeeld van, want die gaan een beetje te ver de richting op van blockbuster-actiefilm, terwijl ook de actievolle finale meer bedoeld is om kijkers omver te blazen dan ze de stuipen op het lijf te jagen. Er is daarnaast wel genoeg horror, maar veel ervan verliest z’n kracht door de voorspelbare opbouw en er zijn amper verrassingen voor degenen die het boek al hebben gelezen. Waar de makers in deel 1 het lef hadden een aantal dingen zo aan te passen dat ook de kijkers met voorkennis verbaasd waren, volgt It Chapter Two in grote lijnen vrijwel exáct de gebeurtenissen uit het bronmateriaal… behalve dan wat ze met Henry Bowers hebben gedaan, wat dan weer een minder sterke beslissing is als je het mij vraagt. Ik denk dat Cary Fukunaga, de bedenker van True Detective die It eerst zou regisseren, voor een vrij groot deel verantwoordelijk is voor hoe sterk het script van deel 1 is, en dat de afwezigheid van zijn invloed nu merkbaar is. Althans, bij mij dan, want die pre-pubervlinders? Die zijn de hele film lang weggebleven…

It Chapter Two Bev

Conclusie 

SCORE: 60
Waar It (2017) een van de beste verfilmingen van Stephen King z’n werk is (en ook nog eens een zeer geslaagde remake), weet It Chapter Two die perfecte balans tussen horror en blockbuster minder goed te bewaren. Het is nog steeds een spectaculaire en bij vlagen enge film, maar minder verrassend, lang niet zo verontrustend en na deze film zullen je nachtmerries over Pennywise ook wel voorbij zijn...
Waar It (2017) een van de beste verfilmingen van Stephen King z’n werk is (en ook nog eens een zeer geslaagde remake), weet It Chapter Two die perfecte balans tussen horror en blockbuster minder goed te bewaren. Het is nog steeds een spectaculaire en bij vlagen enge film, maar minder verrassend, lang niet zo verontrustend en na deze film zullen je nachtmerries over Pennywise ook wel voorbij zijn...

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord