Fe - Review: bom van schattigheid 

Fe - Review 2018-02-16T11:15:15
Indiegames horen het deel van de gamesindustrie te zijn waar originaliteit en geëxperimenteer hoogtij vieren, maar Samuel krijgt de laatste iets te vaak het gevoel dat ook deze titels zichzelf aan het herhalen zijn. Fe voelt, zeker op het eerste gezicht, aan als de zoveelste schattige, pastelkleurige platformer. Is dat gevoel terecht?

Momenteel zit ondergetekende in een nogal duistere periode van z’n leven. Ik werk iets teveel, m’n woning is een zooitje, ik ben weer single, en ik vind het momenteel iets te fijn om me onder te dompelen in de naardere dingen des levens. Ook op gamegebied: in m’n vrije tijd zit ik wéér DOOM en Dark Souls te spelen, want ze zijn hard, grimmig en duister, en blijkbaar vind ik dat lekker. Wat dat betreft komt Fe wellicht als geroepen, want het is in bijna elk opzicht een bom van schattigheid en andere feel good-emoties. Je bestuurt een… eh, reptiel-eekhoorn-vos-achtig iets? Wat het ook is, het is schattig, en de aaibaarheid van het beest wordt vertienvoudigd wanneer je de rechter-trigger indrukt en het beestje begint te zingen. Andere kleine dieren (en zelfs bloemen en planten) reageren op het gezang op een manier die doet denken aan bijvoorbeeld Sneeuwwitje, en ik betrapte mezelf op een 'n’awww'.
    

Power-ups

Wat het doel van het spel precies is, wordt je niet verteld, want dit is zo’n typische, rustige indiegame die gemaakt is voor stone… eh, artistieke gamers. Aan jou dus om spelenderwijs de wereld te verkennen en er springend en zingend achter te komen wat je precies moet doen. Gelukkig heb je een kaart die je een beetje de juist richting op leidt, dus al snel weet je de juiste weg door prachtige, pastelkleurige wereld te vinden. Door met de juiste dieren te zingen ontgrendel je nieuwe routes of maak je nieuwe vrienden die je op weg helpen, zoals een hert, dat gebieden kan bereiken waar jij niet bij kan, of een vogel waarmee je op bevrijdende wijze het luchtruim kunt betreden. De uitdaging zit ‘m hierbij in het uitvogelen (ha) waar je moet wezen en het vinden van nieuwe power-ups. Zo geeft het verzamelen van juwelen je nieuwe vaardigheden, zoals het kunnen beklimmen van bomen, en als dieren je niet kunnen verstaan, dan betekent ’t dat je nieuwe dierengeluiden moet leren. Dit geeft de game een leuk Metroidvania-achtig elementje waarbij je bepaalde gebieden pas kunt betreden als je de juiste power-up hebt gevonden.

Fe
   

Hertengod

Fe bevat zwarte, schimmige vijanden, maar van echte, directe combat is niet echt sprake; je moet ze vermijden door middel van simpele stealth, of ze uitschakelen door slim na te denken. Eén van mijn favoriete momenten was toen een vogel-NPC door een groep vijanden werd aangevallen en gevangen werd gehouden in een cocon. Ik kon de cocon uitschakelen door het van een afstandje kapot te maken met ’t zaad van een groene cactusplant, waarna de vogel dusdanig boos werd op de zwarte schimmen dat ie ze helemaal verrot sloeg. Dit soort momenten, waarbij je door slim na te denken de omgeving gebruikt om problemen op te lossen, doet Fe erg goed, en het bereikt z’n hoogtepunt wanneer de game besluit te flirten met Shadow of the Colossus. Oh, kijk eens aan, dat is helemaal geen bos; dat is de rug van een reusachtige hertengod! Uitvogelen hoe je bij het hoofd van dit opperwezen terechtkomt (om er vervolgens tegenaan te zingen en de hertentaal te leren) is een gamesequentie die je niet snel zult vergeten. Fe laat je soms denken aan games als Ori & the Blind Forest en films als Princess Mononoke, en dat is niet niks


    

Intuïtie

Wat de game echter minder goed doet, is communiceren wat de volgende stappen zijn. Ondanks de kaart en de geregelde aanwijzingen die het je geeft, weet je vaak niet waar je heen moet gaan of wat je moet doen, en dankzij de kunstzinnige natuur van de game is de oplossing vaak minder intuïtief dan je zou verwachten. Ook het level design is soms om gek van te worden; ik heb een half uur van m’n leven verspild met het proberen te maken van een ogenschijnlijk makkelijk haalbare sprong, om er later achter te komen dat het niet de bedoeling was dat ik daar naartoe ging. Ja, eh, als het líjkt alsof ik van een boom op een richel kan springen, dan ga ik dat proberen, verdomme. Dit soort inconsistenties en onduidelijkheden kwamen iets te vaak voor, waardoor dat eerdere, constante 'n’awwww'-gevoel na een uurtje of drie toch plaats had gemaakt voor iets minder lieve uitdrukkingen. Wat dat betreft is Fe zeker géén insta-classic zoals Journey of Abzu (wat ook visueel indrukwekkende indiegames zijn die zich op verkenning en lichte puzzels focussen) maar als kortstondige herinnering dat het leven een prachtige, kleurrijke bedoeling moet zijn, heeft Fe z’n werk gedaan.

Fe

Conclusie 

SCORE: 75
Fe wordt tegengehouden door enkele archaïsche keuzes op het gebied van game- en level-design, maar is over het algemeen een prachtige indiegame die, zoals de kids graag zeggen, je recht ‘in the feels’ zal raken.
Fe wordt tegengehouden door enkele archaïsche keuzes op het gebied van game- en level-design, maar is over het algemeen een prachtige indiegame die, zoals de kids graag zeggen, je recht ‘in the feels’ zal raken.

REACTIES (9) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord