Ducktales Remastered - Review 

Ducktales Remastered - Review 2013-08-12T10:46:41
Het was 1990. Ik had lang haar, Vanilla Ice zong ‘Ice Ice Baby’ en DuckTales bleek net zo tof als Mega Man, Little Nemo en zelfs de Mario’s op mijn NES.

Dat de kwaliteit van een tekenfilmserielicentiespel zo hoog was, is mij destijds waarschijnlijk niet als heel bijzonder voorgekomen - ik had andere dingen om mijn harige hoofd - maar dat is het wel.
Terwijl ik dit schrijf vraag ik mij trouwens af waarom ik DuckTales destijds heb gekocht, want de gelijknamige serie vond ik echt geen Ruck aan.
Maar laten we het over de game hebben.

Ducktales Remastered

POGO-EN

Pogo-en, dat deed ik ook in 1990, zowel bij concerten van D.R.I. (ja, ik ga het heus wel over de game hebben, nog heel even geduld, komt ‘ie) als in DuckTales.
Dat is het leukste van DuckTales Remastered, dat je weer met Dagobert Duck kunt pogo-en op zijn wandelstok. Lekker vlot stuiteren door de levels, van platform naar kistje naar vijand en dan zo door de muur heen naar een geheime kamer.
Verder blijkt DuckTales anno 2013 een vrij basale platformer die qua structuur nog steeds lijkt op het eveneens door Capcom geschapen Mega Man. Je kunt zelf kiezen in welk level je begint, en moet steeds de handigste weg naar de eindbazen zoeken. Af en toe wat dingen verzamelen of activeren.

Ducktales Remastered

MISLUKTE POGING

Deze remake is gemaakt door WayForward, wellicht bekend van hun remake van een andere NES-klassieker, A Boy and his Blob. Een remake die het origineel op veel punten verbeterde.
WayForward heeft ook dit keer getracht het origineel te verbeteren, maar dat is mislukt.
Het is wel prettig dat de graphics stukken strakker en stabieler zijn dan die van het pixelige en flikkerende origineel, maar iets anders was ook niet acceptabel. En de andere verbeteringen zijn allemaal kut.

Ducktales Remastered

WAT ER RUCK IS

Wat er allemaal kut is? De tutorial. En het feit dat de levels nogal eenvoudig en voorspelbaar in elkaar zitten. Het ergste zijn echter de verhalende, tekenfilmachtige intermezzo’s met ingesproken stemmetjes die de gameplay zo’n beetje elke keer dat je iets interessants vindt onderbreken.
Gisteravond heb ik zeker honderdveertien keer voor het pauzescherm en ‘Skip Cinematics’ gekozen. Op een gegeven moment werd ik daar zelfs handig in.

Ducktales Remastered

IN één RUCK UITGESPEELD

Gisteravond heb ik DuckTales Remastered in één Ruck van drie uur uitgespeeld.
De meters die je in Remastered pogo-end moet afleggen komen overeen met die uit het origineel, maar door de hogere moeilijkheidsgraad en het gebrek aan een save-mogelijkheid was ik daar destijds toch vele malen langer mee zoet. Bovendien is 2013 natuurlijk geen 1990, toen we dit soort 2D-platformen spellen met liefde een keer of honderdveertien opnieuw speelden. Nu zal het bij één keer blijven.

Conclusie 

SCORE: 65
Ik zal hier niet beweren dat dit een Ruckspel is of dat Boris Boef de mannen van WayForward stuk voor stuk in de kont moet nemen, dat gaat te ver. Maar ze hadden wel wat mooiers met deze bijzondere licentie moeten doen.
Ik zal hier niet beweren dat dit een Ruckspel is of dat Boris Boef de mannen van WayForward stuk voor stuk in de kont moet nemen, dat gaat te ver. Maar ze hadden wel wat mooiers met deze bijzondere licentie moeten doen.

REACTIES (37) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord