Disintegration review (PS4) - Een combi van FPS, RTS en RPG zorgt voor RSI 

Disintegration review (PS4) - Een combi van FPS, RTS en RPG zorgt voor RSI 2020-06-23T17:29:36
Robots met gloeiende ogen! Vliegende motoren met machinegeweren! Een dystopische toekomst met transhumanistische elementen! Guns die dingen KABOEM laten gaan! Samuel is a-go!

Eén van mijn favoriete games van de vorige generatie was het crimineel ondergewaardeerde Binary Domain. Mede doordat ik nooit van te voren had verwacht had dat het zo goed zou zijn. De game was op papier namelijk niet heel veel meer dan ‘Gears of War met robots’. Toch was het één van de meest memorabele shooterervaringen van de afgelopen jaren, mede omdat het die relatief clichématige third-person shooteractie wist te combineren met ontzettend veel charme en een bijzonder sterk, transhumanistisch verhaal. Ja, je leest hier echt een review van een game genaamd Disintegration. Toch is elk excuus om nog even aan te halen hoe geweldig Binary Domain was, een kans die ik niet laat liggen. Bij dezen.

 Disintegration

Overeenkomsten

Ik hoopte iets soortgelijks positiefs mee te maken met Disintegration. Het deelt immers best veel overeenkomsten met Binary Domain. Ook Disintegration is een relatief low-budget shooter die ondanks z’n generieke titel iets origineels probeert te doen, door de gameplay te combineren met kick-ass robots en een verhaallijn die existentiële vragen stelt over de essentie van menselijkheid. En, oeh, kijk eens aan: Disintegration probeert ook nog eens origineel te doen op gameplaygebied door z’n first-person shooter-actie te combineren met real-time strategy-elementen. Strebertje, hoor! Een ietwat verbitterde journalist als ondergetekende kan heel erg genieten van riskante pogingen tot originaliteit, vooral in een markt die gekenmerkt wordt door eenheidsworst.

 Disintegration

Rode ogen

In de wereld van Disintegration is klimaatverandering een dusdanig groot probleem geworden dat sommigen ervoor kiezen om hun hersenen in robotlichamen te stoppen (‘integration’), zodat de Aarde minder wordt uitgeput. De extremistische groep Rayonne wil de gehele mensheid echter dwingen om te ‘integreren’, en het is aan jouw factie van reeds geïntegreerde robotmensen om hen te stoppen. Jij bent Romer Shoal, een extreem getalenteerde Gravcycle-piloot en tevens de enige hoop voor de mensheid, enzo. Samengevat: jij hoort bij de robots met de blauwe ogen en jullie moeten de robots met de rode ogen kapot knallen. Prima smoes!

De vijftien uur durende singleplayer doet z’n best om dit concept te verkopen, maar uiteindelijk ben ik toch teleurgesteld in hoe weinig de existentiële implicaties van ‘integratie’ daadwerkelijk worden verkend. Disintegration had voor diepgaande Ghost in the Shell-praktijken kunnen gaan, maar kiest er voor om ’t concept eigenlijk alleen te gebruiken als achtergrond.

Toegegeven: de personages in dit wereldje hebben een bijzonder charisma dankzij de verrassend sterke voice-acting en visuele karakterisatie. Het design van de robots mag dan behoorlijk westers generiek zijn, maar diens persoonlijkheden zijn dat gelukkig niet. Daarom zijn de rustmomenten tussen de actievolle missies door niet eens zo’n straf, want het is stiekem ontzettend vermakelijk om te luisteren naar wat al die robots te vertellen hebben. Vooral als ze verhalen uit hun nog menselijke verleden delen.

Disintegration  

Lekker simpel

De gameplay is in eerste instantie een heerlijk frisse wind: het first-person knallen voelt gewichtig en krachtig, mede omdat vijandelijke robots in zichtbare stukken uit elkaar worden gereten (net als Binary Domain, yay!). Ook krijgt het schieten een erg toffe, extra dimensie dankzij het feit dat je dit vanuit een zwevend voertuig doet waarmee je over het gehele slagveld kunt vliegen. Het RTS-gedeelte — het aansturen van een squad van robotvrienden — voelt in eerste instantie óók behoorlijk bevredigend, mede omdat het lekker simpel is en ’t jouw FPS-schietactie daardoor nauwelijks in de weg zit. Je geeft gewoon af en toe een commando zoals ‘val ff aan’, ‘gebruik je granaat’ of ‘gast, flikker daar nu zo’n slow-motion-krachtveld neer’.

Deze twee vormen van gameplay vullen elkaar relatief goed aan, want je squad incasseert het gros van de vijandelijke kogels (gelukkig, want jouw Gravcycle kan weinig hebben) en jij kunt op jouw beurt hen vaak weer voorzien van wat extra health. Als één van jouw mechanische maten sneuvelt, dan kun je hen weer tot leven wekken door naar hen toe te vliegen en hun hoofden te verzamelen. De game flirt heel af en toe zelfs met daadwerkelijke spanning tijdens een handjevol momenten wanneer je alléén moet vertrouwen op jouw Gravcycle-guns, of juist puur op je squad-mates omdat jouw guns gedeactiveerd zijn. Nice.

 Disintegration 

Sabotage

De ogenschijnlijke afwisseling en het gebrek aan complexiteit van Disintegration veranderen echter al heel snel in oppervlakkigheid en eentonigheid. Zo heb je al snel door dat er van strategie niet veel sprake is in het ‘real-time strategy’-gedeelte, aangezien het altijd preferabel is om je manschappen hun sterkste aanvallen te laten spammen. Vervolgens is het alleen een kwestie van wachten tot de cooldown-metertjes weg zijn voordat je het proces herhaalt. Het first-person schooter-gedeelte wordt op extreem irritante wijze gesaboteerd door ’t feit dat je nooit je eigen loadout mag kiezen; je moet elke missie uitvoeren met de wapens en gears waarmee je wordt voorzien. Hiermee is het onmogelijk om een persoonlijke speelstijl te ontwikkelen. Het bewijst ook dat Disintegration een concept is dat alleen in uiterst specifieke omstandigheden werkelijk goed uit de verf komt.

Dat de game inhoudelijk wankelt wordt bevestigd door de multiplayer, die best solide is maar wel elk eerder genoemd probleem benadrukt. Zo biedt Disintegration drie modi aan: Zone Control, Retrieval en Collector. Zone Control is een soort King of the Hill en Retrieval is basically Capture the Flag. Nou is daar niets mis mee, gezien het tijdloze modi zijn, maar alleen Collector weet enigszins in te haken op de unieke gameplay-elementen van Disintegration. Hier moet je namelijk punten verdienen door de hoofden te verzamelen van vijandelijke units, waarbij je drie punten krijgt voor de hoofden van Gravcycle-bestuurders (menselijke spelers) en één punt voor de hoofden van hun troepen. Een welkome toevoeging, aangezien deze modus daadwerkelijk iets doet met dingen die je leert in de singleplayer, zoals het verzamelen van hoofden. Tegelijk bevestigt het ook op harde wijze dat alle lol in het knallen en vliegen zit, en níét in die ultramagere RTS-shit.

 Disintegration

Verliefd?

Disintigration is allesbehalve een slechte game. Je kunt echt zien dat dit een passieprojectie is, en ook de impact van het knallen verraadt dat de game geregisseerd is door Marcus Lehto, één van de belangrijkste namen achter de Halo-games. Waar zie je tegenwoordig nog een first-person shooter die net zo hard inzet op de singleplayer als op de multiplayer, én die de ballen heeft om tegelijkertijd ook nog te experimenteren met gameplay?

Ik wíl dus verliefd worden op Disintigration, net zoals dat jaren geleden ook het geval was met Binary Domain. Helaas kan ik enkel concluderen dat Disintegration een aardige shooter is die wordt ondermijnd door oppervlakkige RTS-elementen, een slap verhaal en een veel te generieke presentatie die ’wij willen ook een Destiny zijn!’ schreeuwt. Volgende keer hopelijk beter.

Conclusie 

SCORE: 68
Ik wil ontzettend veel van Disintegration houden — al is ’t maar vanwege z’n originaliteit, bevredigende robotgeknal en het feit dat het een daadwerkelijke singleplayercampagne heeft — maar het eindproduct is bij lange na niet zo vernieuwend als dat het wil zijn. Een sterkere focus op de Gravcycle-actie, zónder alle onnodige RTS-elementen, zou een eventueel vervolg een mogelijke hit kunnen maken.
Ik wil ontzettend veel van Disintegration houden — al is ’t maar vanwege z’n originaliteit, bevredigende robotgeknal en het feit dat het een daadwerkelijke singleplayercampagne heeft — maar het eindproduct is bij lange na niet zo vernieuwend als dat het wil zijn. Een sterkere focus op de Gravcycle-actie, zónder alle onnodige RTS-elementen, zou een eventueel vervolg een mogelijke hit kunnen maken.

REACTIES (7) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord