Diablo III review 

Diablo III review 2012-09-17T12:56:17
De mate van hersendoodheid waar Wouter op het moment van schrijven onder lijdt, moet niet onderschat worden. Deze review wordt namelijk geschreven op het moment dat de Grote 24-uurs Diablo III Marathon op PU.nl nog vijf uur te gaan heeft. Ruis is alles wat er nog in z'n hoofd zit...
15 mei - 00:50 uur: Schreeuwend wordt er op CTRL-V en ENTER geramd. Het is eigenlijk al een half uur niet grappig meer, maar ja, je kan moeilijk woedend over het Diablo III-schijfje heen pissen en duizenden kijkers doorverwijzen naar een herhaling van de Wereld Draait Door of schrale reclames over webseks die je zelfs niet zou willen hebben als degene aan de andere kant van de webcam NIET Kelly of een tandloze bejaarde was. Want zelfs drie geeks achter computers die tevergeefs proberen op Diablo III in te loggen, is leuker dan tot in de eeuwigheid herhalende filmpjes van greppelsletten die vergeefs proberen sexy te zijn.
 
Toch, het was pijnlijk dat we niet meteen om 0:00 op de dag van de launch konden beginnen met een game die vergeleken kan worden met de second coming van Jesu Christu... alleen is het de derde coming... en dan niet van Jezus, maar van de duivel. Diablo om precies te zijn!
 
Witte rus
Ward, aka Barbie de Barbarian, had zich van ons het meest verheugd op deze dungeon crawler wiens naam op dezelfde eenzame hoogte staat als die van GTA en The Avengers. Zijn gezicht doorliep alle fasen van verdriet en wegebbende hoop toen Tjeerd, na een uur proberen, EINDELIJK de overvolle, crashende servers van Battle.net wist te omzeilen en Tristram in kon wandelen. Daarna was ik aan de beurt en Ward werd steeds wanhopiger. Dit was een marteling! Een Tantaluskwelling in z'n puurste vorm! Hoe kon Blizzard miljoenen gamers vastgebonden en met een dicht getapete smoel in een bad vol White Russian (een deel vodka, een deel Kahlúa en vier delen melk) douwen en verwachten dat ze het zouden pikken!?
 
Maar uiteindelijk kwamen we allemaal online en gingen Tjeerd de Monk, Maarten de Demon Hunter, Ward de (zielsgelukkige) Barbarian en Wouter de Witch Doctor op pad om Diablo een nieuwe bipssnee te rijten! 
 
 
Clicktyfus
De eerste paar uur was ik sceptisch en vroeg ik me, als Diablo-n00b, serieus af hoe ik 24 uur van deze muizerij zou kunnen overleven zonder dat mijn rechterarm er van ellende en acute clicktyfus af zou vallen. Ward wilde vooral zo snel mogelijk, als Conan de sneltrein, door het begingedeelte heen raggen, aangezien hij dat al vier keer gespeeld had tijdens de bèta. Toen we de eerste eindbaas, de Skeleton King, eenmaal verslagen hadden, begonnen de geluiden van bewondering en verwondering langzamerhand steeds talrijker te worden.
 
Ward: “De omgevingen zijn echt een stuk afwisselender dan in de vorige delen.” En aangezien we de ene keer door een woestijn wandelden, de andere keer over de kantelen van een instortend kasteel en dan weer over een bebost veldje, dit alles met bizar mooie, al dan niet bewegende achtergronden, in prachtige, ronde en verse details weergegeven, geloofde ik hem op zijn woord.
 

“Wooohaaa *insert Limburgse krachtterm*, die effecten zijn echt fantastisch!” Ook daar kon ik het niet anders dan mee eens zijn, want hoe vijanden door de lucht vliegen, spells op je scherm geknald worden met de meest spectaculaire, oogverrekkende lichteffecten ooit en brute (sterf)animaties de kijkbolletjes teder strelen; nooit eerder heb ik zo extreem van topview graphics genoten. Mijn ogen hebben geen moment geklaagd in de volle vierentw... eh, negentien uur tijd.
 
Rijping
Het duurde echt lang voordat ik Diablo III goed op z'n waarde kon schatten, want deze game is inderdaad zo gelaagd, diep en boeiend als al die gefreakte fanboys beweren - en ik aanvankelijk moeilijk kon geloven. De vetste spells van de Witch Doctor kwamen namelijk pas rond level 30 beschikbaar, de game wordt echt uitdagend als je hem op Nightmare een poging geeft en je leert de meest handige battletechnieken uiteindelijk na veel ragpartijen oefening. 
 
Je kan te makkelijke vergelijkingen maken met koffie, wijn en films van Woody Allen om vervolgens met de dooddoener op de proppen te komen dat Diablo III beter wordt na rijping, gewenning en oefening. Maar ik zeg het liever als volgt: dit is een klassieker. Dit is een Fucking GAME! Dit is een bijna perfecte combinatie van verslaving, uitdaging, spanning en plezier. Diablo III is eigenlijk heel ouderwets, een haast Bourgondisch product, maar dan niet zo pretentieus dat het mensen meteen weer afstoot. Dat is nogal een prestatie...
 
Duivelse truc
Ward heeft letterlijk, zonder onderbrekingen, achttien uur lang Diablo III gespeeld, maar beweerde doodleuk dat hij de volgende ochtend gewoon weer verder zou spelen. Of dit nou complete debiliteit is of van de plee gerukte obsessie, dat laten we in het midden. Maar als Diablo III geen fucking sterke, bijzonder brute en extreem verslavende dungeon crawler was geweest, dan was 24 uur genoeg tijd om hem te genezen... idioot of niet. 
 
En ik? Ik speelde de volgende avond ook gewoon verder, alsof ik de inlogproblemen aan het begin en einde van onze 24 uur-sessie alweer vergeten was. Want dat is de beste truc die de duivel ooit gedaan heeft, nietwaar? De wereld overtuigen dat hij nooit bestaan heeft...
 
Conclusie
De belachelijke FAIL die de launch van Diablo III gerust genoemd mag worden, kan ik Blizzard niet anders dan kwalijk nemen. Buiten dat is dit een ouderwetse, hardcore game van duizelingwekkend hoog niveau. Fan Ward approves, maar ook n00b Wouter is nu een willoze hoer van Diablo!
 

REACTIES (20) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord