Destiny: Rise of Iron – doorbijten naar de Raid 

Destiny: Rise of Iron - Review 2016-10-05T21:16:03
Sommige boksers rammen er lekker op los en scoren een knock-out, anderen zijn meer van de long game en putten hun tegenstander uit met behulp van snel voeten-, block- en slip-werk. Waarom een boks analogie in de intro van de nieuwste add-on van Destiny, Rise of Iron? Wouter vertelt het je!

Destiny 2 komt eraan. En ja, dat is relevant voor deze review van wat misschien nog niet eens de laatste expansion van Destiny is. Het voelt namelijk alsof Bungie met z’n hoofd (lees: met het gros van haar team) veel meer bezig is met het vervolg op Destiny, dan het met Rise of Iron is geweest. Dat niet alleen, het heeft er bovendien alle schijn van dat Bungie ‘z’n punches aan het pullen is’. Om weer even terug te komen op de boks analogie in het intro: in plaats van dat de ontwikkelaar in de laatste ronde nog even flink hard aan het hooken en uppercutten slaat, z’n laatste beetje energie in het spel gooiend, hobbelt ‘ie juist slagen ontwijkend en z’n gezichtje sparend de ring rond. Bungie wil zo ongeschonden mogelijk uit dit gevecht komen, zodat de ontwikkelaar het volgende knokpartijtje zo fit mogelijk is. 

Destiny: Rise of Iron    

Rise of Iron: wat is nieuw… ish?

Het grootste probleem van Rise of Iron is dat er amper goede, nieuwe ideeën in zitten. De vorige add-on van Destiny, The Taken King, bulkte van de innovaties, toevoegingen en verrassingen, maar dit keer zijn de nieuwigheden op de hand van een Fallen te tellen: een fijne nieuwe multiplayer-modus, de toevoeging van private matches in de MP en een nieuwe manier om de willekeurigheid van loot drops in Strikes te verminderen met behulp van zogenaamde Skeleton Keys. Ik zou hierbij de nieuwe Strike kunnen noemen, aangezien deze een soort van open structuur heeft waardoor je in theorie bij elke playthrough een andere route moet nemen. Maar aangezien The Wretched Eye op de eindbaas na bijna het tegenovergestelde van spannend is -misschien wel de slechtste Strike tot op heden in Destiny- is dit niet bepaald een positief ding aan Rise of Iron.

Een veel subtielere, maar interessantere verandering zit hem in de Artifacts (je weet wel, dat nogal onbestemde ding dat je helemaal rechts onderin kunt equippen op je character-scherm), want deze onopvallende dingetjes brengen grote veranderingen met zich mee sinds Rise of Iron. Ze worden Memory’s genoemd die spectaculaire buffs hebben zoals ‘lose your super, but gain an extra grenade and melee, and boost to all stats’ en ‘melee an enemy for a chance to make them an ally for a short time’, waardoor ze zowel in de Crucible als tijdens Vanguard-avonturen grote gevolgen hebben. Hoewel de Memory of Jolder, die de cooldown van sprint verwijderd, niet bepaald indrukwekkend is.
     Destiny: Rise of Iron - Artifacts     

Rise of Iron: The Plaguelands en het verhaaltje

Het meest verwaarloosbare van Rise of Iron zijn eigenlijk wel de nieuwe story missions. Het korte verhaaltje, dat zo’n twee uur van je leven kost, heeft me amper weten te boeien (hoewel de Grimoire het de nodige gelaagdheid schijnt te geven) en alleen de laatste missie is nog enigszins memorabel. Het rode technovirus genaamd Siva is een aardig verzonnen ‘plot device’, maar weet niet te verhullen dat een klein team maar negen maanden aan deze add-on gewerkt heeft. Ik ga er ook niet teveel woorden aan vuil maken, want die 2 uurtjes aan het begin zijn eigenlijk weinig meer dan een introotje als je uitzoomt naar de tientallen uren die volgen… waarvan een groot deel zal zitten in het omhoog pompen van je light level naar 365-370, zodat je mee kunt doen aan de Raid.

Destiny: Rise of Iron - verhaal

Na de campaign zal je vele uren spenderen in het nieuwe gebied van Rise of Iron, de Plaguelands. Hoewel, ‘nieuw’ is een beetje een groot woord, want het bevindt zich gewoon op aarde, grenzend aan de Cosmodrome, en het is simpelweg een door Siva aangetast New Russia -wat overigens esthetisch gezien best een aangename combo is. Er zitten genoeg verrassingen in The Plaguelands, vooral omdat het duidelijk gemodelleerd is rond het idee van de Dreadnaught uit The Taken King, compleet met een lading verstopte verrassingen en zelfs een arena vergelijkbaar met The Court of Oryx, genaamd Archon’s Forge. Op zich een prima gebied dus, maar na uren patrols te hebben gedaan omdat je een bepaalde quest steeds opnieuw voorgeschoteld krijgt, heb je de Plaguelands ook wel weer gezien en then some. Helaas is er op dat punt nog een lange weg te gaan naar LL 365…

Destiny: Rise of Iron - Plaguelands      

Rise of Iron: op weg naar de Raid

De Rise of Iron quests die na de story missions volgen zijn helaas veelal zoek- verzamelopdrachten waar m’n Iron Banner redelijk slap van ging hangen. Heb je eenmaal de nieuwe Gjallarhorn gescoord met de Echoes of the Past questline, dan zit je misschien rond light level 350 en heb je nog wel even te gaan voordat je met de grote jongens Wrath of the Machine mag doen. Je kunt je gear tot aan 350 trouwens ook gewoon kopen bij de bekende vendors mocht je daar genoeg Legendary Marks en dergelijke voor hebben. Toegegeven, dit is iets wat slimmere Destiny-spelers dan ik mij achteraf verteld hebben (lees: Simon van InsideGamer).
Om van 350 naar 360 te komen is het aan te raden de Rise of Iron Strike Playlist ontelbaar keer af te werken of flink los te gaan in de Crucible. Maar het is ook niet onverstandig om Trials van Osiris weer op te pakken, aangezien je met deze content uit House of Wolves een aantal mooie nieuwe wapens kunt scoren. Feit blijft echter dat de grind real is, en het was natuurlijk fijn geweest als Rise of Iron daar iets aan gedaan had.

Destiny: Rise of Iron - Gjallarhorn

Ben je eenmaal gearriveerd op minimaal LL 360, dan ben je klaar voor het vetste gedeelte van Rise of Iron. Hell, misschien wel van heel Destiny! Wrath of the Machine is namelijk een fantastische battle waar de briljante gunplay van Destiny extreem goed tot z’n recht komt. Er wordt ook aardig wat gesprongen en gerend in deze Raid, maar het gaat vooral om knallen (op afstand) en vele, indrukwekkende eindbazen die je op interessante wijzen af dient te maken. Het begint al meteen dik heftig met boss Vosik die je moet verslaan door apparaten te ‘chargen’, de basis voor een spannende race tegen de tijd. En dan ben je nog niet eens door de poort van de Raid heen… Later moet je getimed in teamverband bommen naar dezelfde Archpriest gooien, maar de laatste twee confrontaties met überbaas Aksis is volslagen gestoord zoveel mechanics als daarin verwerkt zitten! Je team dient orde in de ogenschijnlijke chaos te creëren door alts neer te schieten met de juiste cannons, de taken goed te verdelen onder leden met de juiste buffs en precies te weten waar Aksis naar toe teleporteert. Idioot veel fun, maar man, wat moet je team goed op elkaar ingespeeld zijn om deze taak te klaren.

Destiny: Rise of Iron - Wrath of the Machine    

Rise of Iron: a mixed bag

Mijn emoties hebben rare sprongen gemaakt tijdens het spelen van Rise of Iron. Ik heb me werkelijk kapot geërgerd tijdens het beklimmen van een berg in Felwinter Peak, alleen maar om er eenmaal boven achter te komen dat deze helse tocht volledig zinloos was. Ik heb me verbaasd over de matigheid van The Wretched Eye, was geïntrigeerd door de pracht & praal van de nieuwe wapens, heb dikke lol gehad tijdens het spelen van MP-mode Supremacy en natuurlijk de Raid, heb me half kapot verveeld ergens tussen LL 350 en 360 in en was ontzet over de matige Story Missions. Aan de ene kant is Wrath of the Machine een waardig einde voor Destiny, mocht dit inderdaad de laatste add-on zijn, aan de andere kant is Rise of Iron in z’n geheel een haastige ‘mazzel, zie je later’! Laten we hopen dat Destiny 2 vanaf de launchdag een knock-out is, want ik ben een beetje moe van al deze halfslachtige jabs…

Conclusie 

SCORE: 69
Rise of Iron is een aaneenschakeling van tegenstrijdige emoties: verveling, verbazing, puur plezier en ergernis volgen zich in rap tempo op. Duidelijk is in ieder geval dat Bungie meer bezig is met Destiny 2 dan met deze add-on, wat aan de ene kant natuurlijk een goed teken is. Aan de andere kant zorgt het voor een bitterzoet einde(?) van Destiny, een game die inmiddels als compleet pakket gelukkig wel ontzettend vet is.
Rise of Iron is een aaneenschakeling van tegenstrijdige emoties: verveling, verbazing, puur plezier en ergernis volgen zich in rap tempo op. Duidelijk is in ieder geval dat Bungie meer bezig is met Destiny 2 dan met deze add-on, wat aan de ene kant natuurlijk een goed teken is. Aan de andere kant zorgt het voor een bitterzoet einde(?) van Destiny, een game die inmiddels als compleet pakket gelukkig wel ontzettend vet is.

REACTIES (13) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord