Blair Witch voelt als de eerste film, maar speelt als de tweede 

Blair Witch voelt als de eerste film, maar speelt als de tweede 2019-09-23T11:58:13
The Blair Witch Project, wát een film was dat. Eerst was niet duidelijk of het nu echt was of niet en uiteindelijk maakte dat helemaal niet uit: die film is van de snotterige cameramomenten in de tent tot in de hoek staan in het heksenhuis bloedstollend spannend. LauraJenny duikt het bos weer in met Blair Witch, zoekend naar een goede game.

Inmiddels kennen we het cliché binnen de gamewereld: games gebaseerd op films zijn meestal niet zo best. Echter geldt dat vooral voor games die verschijnen wanneer ook de film uitkomt. Dat zijn vaak snel ontwikkelde spellen die geen grote budgetten hebben en eigenlijk vooral stevig leunen op de naam van de film, die op dat moment toch al enorme marketingbudgetten krijgt om te worden gepromoot. De verwachtingen zijn dan ook vaak laag gespannen voor dit soort games.
    

Twintig jaar na The Blair Witch Project

Blair Witch komt echter pas twintig jaar na de film The Blair Witch Project. Bovendien zag het spel er bij de onthulling op de E3-persconferentie van Microsoft dit jaar erg goed uit. Het wist meteen de aandacht vast te houden. Het leek spannend, visueel leek er weinig mis mee en het borduurt voort op een filmfranchise waarin het eerste deel gerust iconisch mag worden genoemd. Studio Bloober, bekend van Layers of Fear, had dus wel wat aardig hoge verwachtingen om waar te maken.

Dat doet het deels. Als het gaat om de sfeer van Blair Witch, dan is de game spot-on. Dat onprettige gevoel van verdwaald zijn in het bos, wetende dat er een entiteit op de loer ligt, komt heel goed over. Helemaal op zijn Blair Witch’ met vage camerabeelden, mysterieuze vondsten en veel onzekerheid. Die eigenaardige stokmannetjes die je onderweg vindt, de vreemde geluiden die klinken uit het verder stille bos en het moederziel alleen zoeken: deze game doet er alles aan om te zorgen dat je je aan je lot overgelaten voelt. De perfecte situatie om nog meer horror op je los te laten.

Blair Witch
    

Bullet, de vrolijke viervoeter

Er is wel een lichtpuntje en dat komt in de vorm van de gezellig blaffende Bullet. Je hebt deze vrolijke viervoeter gekregen van een collega-politieman nadat je door een psychisch duistere periode bent gegaan. Bullet helpt je niet alleen door aanwezig en schattig te zijn (je kunt hem altijd even aaien als je hem bij je roept, zeker doen! De camera zoomt dan goed in op zijn koddige kop), maar ook kan hij dingen opsporen en je waarschuwen voor gespuis. Je voelt je minder alleen omdat hij bij je is, maar je voelt je ook extra alleen als hij dat niet is...

Stiekem ben je namelijk nog middenin je opkrabbelfase na die mental breakdown, als je je om een nog vage reden aangetrokken voelt tot het lot van een jongetje dat vermist is geraakt in het woud. Dat is hoe je in ‘Blair Witch-land’ terechtkomt. In plaats van je bij de groep zoekende hulpverleners te voegen, trek je er alleen op uit. Wel met een telefoon en een walkie talkie. Dat is een uitdaging waar je qua controls even aan moet wennen. Het menu om de hond op te roepen zit onder je ene schouderknop, en die voor je telefoon, walkie talkie en zaklamp onder de andere schouderknop. Ik heb regelmatig mijn zaklamp uitgedaan als ik Bullet bij me wilde roepen in die weelderige wildernis.

Al gauw doe je allerlei vondsten, zoals een camera. Handig, want daarop kun je tapes bekijken die je gaandeweg vindt en waarmee je verder komt. Deze game gaat namelijk niet zozeer over het survivallen (je hoeft niet te slapen of te eten), maar wel om puzzelen. Hoe kun je de beelden op de tape inzetten om uit de cirkeltjes te komen waarin je maar blijft lopen? De game geeft je hierover in eerste instantie geen aanwijzingen, maar na een paar tapes begint hoofdrolspelers Ellis toch wat tips aan je te murmelen. Opmerkelijk, want je hebt het concept bij de eerste tape misschien nog niet door, maar als je het eenmaal weet, dan is er geen verdere uitleg nodig.

Bullet    

De weg kwijt

Sowieso is de aanwezigheid van uitleg in dit spel enorm uit balans. In eerste instantie word je redelijk in het diepe gegooid, wat voor dit horrorgenre natuurlijk ideaal is. Je krijgt wel wat aanwijzingen over de besturing, maar verder moet je vooral zelf ronddolen in het bos om te bedenken hoe je verder moet. Soms moet je echt een lange tijd lopen om ergens te komen, maar soms kom je erachter dat je echt rondjes loopt. Het ingewikkelde daarvan is dat je nooit helemaal zeker weet of dat nou deel uitmaakt van de game of niet. Immers waren ze in de eerste film ook de weg kwijt en had het gezelschap discussies over de route. Die uitleg is echter soms juist essentieel, en dan krijg je hem juist niet.

Helaas is dat niet het enige dat frustreert. Mijn grootste probleem met het spel is dat je eigenlijk constant loopt te zoeken. Ja, dat hoort bij het verhaal, maar het voelt als werken. Het is ook bijna het enige dat je doet: lopen, zoeken, even snel een puzzeltje oplossen en weer lopen, zoeken, even snel een puzzeltje oplossen en... Je hebt geen map, dus geen idee waar je je bevindt of hoe ver je bent. Dat is nog tot daaraan toe, maar de omgeving is erg veel van hetzelfde. Constant bomen die op elkaar lijken en die steeds renderen, wat afdoet aan de mysterieuze sfeer. Voor je is vaak één grauwe massa natuur en dag of nacht -het maakt niet uit-, je bent vrijwel constant je lifeline Bullet kwijt.

Blair Witch
   

Bullet kwijt

Juist omdat Blair Witch regelmatig zegt dat je de hond wel goed te vriend moet houden, werd ik er kriegel van dat hij steeds uit mijn gezichtsveld was. Soms omdat hij simpelweg te dicht achter me liep, maar ook omdat hij dan achter bomen zit. Zeker op het moment dat zijn aanwezigheid een essentieel onderdeel wordt van de gameplay, is het heel erg naar dat je hem niet snel genoeg vindt. Jep, je kunt doodgaan in deze game.

Dat komt door een soort takkenmonsters die zich verschuilen, maar waar Bullet heel gevoelig voor is. Hij begint dan een bepaalde richting op te grommen en blaffen. Het is aan jou om snel te zien waar hij is en mee te draaien in de richting waarin hij blaft. Je moet namelijk door je zaklamp op de 'slechterik' te schijnen zorgen dat het gespuis verdwijnt. Als je daar de kans toe krijgt, want Bullet is daarin een belangrijke doch irritante factor. Hij beweegt vaak, waardoor je steeds wild om je heen aan het kijken bent. Plus, die monsters zijn ook niet altijd te vinden als je wel de goede kant op schijnt. Zonde voor iets dat eindelijk lijkt op actievere gameplay en bovendien de nodige afwisseling biedt.

Tot slot wil je natuurlijk weten: is deze horrorgame ook echt eng? Nu sta ik erom bekend voor niets bang te zijn (behalve ballonnen en het gegeven dat mijn katten niet het eeuwige leven hebben), maar zelfs als je een soort Tjeerd bent, dan zal je nog niet opspringen van angst. Dit spel geeft vooral een onaangename spanning. Deze is niet even goed als in de film, waarbij je soms bijna niet meer durft verder te kijken, maar het is zeker aanwezig.

blair witch
     

Aanwezige achievements

Eén van de vele redenen dat de game dat niet bereikt, is dat de achievements vaak al veel weggeven. Dan staat er in beeld dat je een foto van één van de slachtoffers hebt gevonden, terwijl je hoofdpersonage zich bij de volgende foto hardop afvraagt wie die mensen toch zouden kunnen zijn. Bovendien is het dus ook al duidelijk dat er meer volgen, en dat soort weggevertjes zitten regelmatig in de achievements die oppoppen.

In Blair Witch wordt een heel duidelijke sfeer neergezet, maar vervolgens wordt er in de game steeds meer gedaan om dat gevoel juist weg te doen ebben. Niet alleen door de achievements, maar ook dankzij de homogene massa aan bomen die het spel doen aanvoelen als een karwei in plaats van entertainment. Zeker als het grote lichtpuntje in de game, hond Bullet, ook nog regelmatig onbedoeld uit je blikveld verdwijnt, dan is het soms moeilijk om door te spelen. Waarom zou je immers moeite steken in een game die zichzelf zo hard een stok in het wiel steekt? Alleen omdat het een zeer mysterieus bij elkaar gebonden stok is.

   

Conclusie 

SCORE: 68
Wie een hond wil slaan, vindt altijd wel een stok, maar in het geval van Blair Witch zie je af en toe niet anders. Deze game zet de griezelsfeer twintig jaar later wederom goed neer, maar biedt daarna te veel van hetzelfde dat daaraan juist afdoet.
Wie een hond wil slaan, vindt altijd wel een stok, maar in het geval van Blair Witch zie je af en toe niet anders. Deze game zet de griezelsfeer twintig jaar later wederom goed neer, maar biedt daarna te veel van hetzelfde dat daaraan juist afdoet.

REACTIES (5) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord