Assassin's Creed: Brotherhood 

Assassin's Creed: Brotherhood 2013-08-20T15:16:32
Bij de eerste aankondiging van Assassin’s Creed: Brotherhood werd de game door sommigen al gekscherend Assassin’s Creed 2½ genoemd. Nu Jan de game heeft uitgespeeld, blijkt dat die opmerking de plank volledig misslaat. Sterker, Brotherhood is misschien wel de beste Assassin’s Creed uit de serie.


Assassins's Creed: BrotherhoodLiefhebbers van Assassin’s Creed zullen zich ongetwijfeld meteen weer willen vastbijten in het avontuur van Brotherhood dat letterlijk verder gaat waar AC II is geëindigd. Maar mag ik je om te beginnen één raad meegeven: neem tijdens het spelen ook even de tijd om rond te kijken en te genieten van het fenomenaal tot leven gewekte Rome. Zo beklom ik tussen de actie door af en toe een hoge toren of een kerk, gewoon om even te genieten van de stad en al die prachtige gebouwen.
Het gevoel voor detail en schaal is zonder meer indrukwekkend en het zou dan ook zonde zijn om als een dwaas door de game te rushen en niet te genieten van de oogstrelende sandbox die Ubisoft heeft gecreëerd. De eerste keer dat je het Colosseum beklimt en uiteindelijk helemaal bovenop komt, zal nog lang in je geheugen gegrift blijven staan.
Dus nogmaals: stop af en toe, ga op een bankje zitten, laat het dagelijkse leven in Rome over je heen komen, geniet van de vele Kodak momenten en vergezichten… om daarna weer bruut toe te slaan met je dubbele Assassin blades en verder te gaan met je strijd tegen de Tempeliers.
 
Assassins's Creed: Brotherhood
Desmond ziet spoken
Het werk van de Tempeliers een halt toe roepen lijkt aanvankelijk een lastige klus, aangezien je familievilla in Monteriggioni in het begin van de game aan puin wordt geschoten door Cesare Borgia en zijn legers.
Uiteindelijk wijkt Ezio uit naar Rome waar hij een Brotherhood samenstelt om voor eens en altijd de Borgia familie en Paus Rodrigo Borgia het zwijgen op te leggen.
Voordat je echter in Rome aan de bak mag, dien je eerst in het heden met Desmond het nodige Prince of Persia /Uncharted klim- en klauterwerk uit te voeren. Desmond, Lucy, Shaun en Rebecca zijn namelijk uitgeweken naar Monteriggioni en zetten daar een ondergrondse basis op, onder de Auditore Villa.
Tijdens Desmond’s klimpartijen wordt de band tussen hem en Lucy vermakelijk geïllustreerd middels onderlinge gesprekjes. Zeer fraai zijn verder de projecties uit het verleden, waarbij Desmond een soort flashbacks ziet van Ezio en zijn familie die vluchten voor Cesare.
Maar goed, de Tempeliers zitten Desmond en kornuiten op de hielen dus veel tijd is er niet. Snel terug naar het Rome van begin zestiende eeuw.
 
Assassins's Creed: BrotherhoodAssassins's Creed: Brotherhood
Verpauperd
Rome dus, daar gebeurt het. Een stad die meer dan drie keer zo groot is als de grootste stad uit Assassin’s Creed II. Maar Rome staat er niet zo goed voor als het avontuur begint. De stad zucht onder het juk van de Borgia familie en de Papal legers. Monumenten, winkels en gebouwen staan er verpauperd bij omdat alle inkomsten naar de Kerk en de corrupte Paus gaan.
Het simgedeelte uit AC II, waarin je de familievilla en de winkels in het dorpje er omheen mocht upgraden en zo welvaart voor het gewone volk en je familie bracht, is nu op grote schaal toepasbaar voor heel Rome. Het is dus aan Ezio om Rome in z’n oude glorie te herstellen en de geest van de Renaissance uit te dragen. Gaandeweg zie je Rome dan ook veranderen in een florerende, prachtige stad alwaar de invloed van de Borgia’s steeds verder teruggedrongen wordt.

Rome: Sand Andreas
Assassins's Creed: BrotherhoodDit vertaalt zich ook in een ander gameplay-element: de Borgia Torens in de stad. De torens zijn een fysieke representatie van Paus Alexander VI (Rodrigo Borgia) en met iedere toren die je in elkaar laat storten, wordt zijn macht verder ingeperkt. Tegelijkertijd heeft dit tot gevolg dat die specifieke regio welvarender wordt waarna Ezio in die regio kan investeren en de bewoners in die zone vrolijker worden. Dit doet een beetje denken aan de ‘turf wars’ uit Grand Theft Auto: San Andreas.
Bovendien stelt iedere bevrijde Borgia Toren, Ezio in staat een aanvullende Assassin in zijn Brotherhood te trainen. Anders gezegd, hoe meer torens je neerhaalt, hoe meer broeders je in je moordenaarsgilde mag opnemen.
Overigens is het bevrijden van zo’n zone makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst dien je de militaire zone er omheen te infiltreren, vervolgens dien je de leider van de toren om te brengen (aan jou of je dat openlijk met bruut geweld doet of sneaky) en tot slot daarna dien je de toren te beklimmen en in brand te steken; spektakel gegarandeerd.
Het al dan niet bevrijden van zones is overigens volledig optioneel. Je hoeft niet per se alle twaalf torens in brand te steken om de game uit te spelen. Ook het moment van bevrijden is helemaal aan jou. Zo kan het soms handig zijn om vooraf aan een Assassination missie eerst de toren te bevrijden en de daarbij behorende militairen uit te schakelen, zodat er tijdens je moordopdracht veel minder soldaten en guards rondlopen in een specifiek gebied… wat weer handig kan zijn tijdens je vlucht.
 

Assassins's Creed: Brotherhood
Kill streaks
Veel mensen vonden de combat in Assassin’s Creed te statisch. Het was dan ook hoofdzakelijk een countersysteem waarbij je jezelf beschermt en toeslaat op het moment dat de vijand je net heeft aangevallen.
Voor Brotherhood is dat systeem op de schop gegaan. De game beloont nu aanvallender vechten waarbij je, wanneer je succesvol bent, in een soort trance komt en de meest coole en brute kills aan elkaar kunt linken (kill streaks), hetgeen samengaat met een fraaie cameravoering.
Zaak hierbij is om je eerst op de zwakste schakel van de groep te richten en vervolgens de sterkeren af te maken, terwijl de vijand natuurlijk zal proberen jouw flow te doorbreken.

Brotherhood
Assassins Creed: BrotherhoodDe grootste vernieuwing is natuurlijk het samenstellen van de Brotherhood zelf. Je neemt je collega moordenaars, die je eerst rekruteert, desgewenst mee op een missie en zet ze in als extra wapen door simpelweg op de rechterschouderknop op de controller te drukken. Daarvoor stuur je ze eerst op geheime missies in Europa - via een fraaie Animus interface - en hoe meer missies ze succesvol afronden, hoe beter ze worden.
Het is een soort minigame in de gameplay zelf maar wel erg belangrijk, want zo creëer je langzaam maar zeker een steeds sterkere groep om je heen. Afhankelijk van het wapen en de uitrusting waarmee je ze uitdost, zullen ze anders vechten. Een broeder met een pijl en boog kan van grotere afstand toeslaan, terwijl een Assassin met een bijl altijd in je nabijheid zal vechten.
Ook kun je groepsleden zo inzetten dat ze voor afleiding zorgen (guards richten zich op hen waardoor jij vrije doorgang hebt) of je laat ze tijdens jouw vlucht eventuele belagers tegenhouden.
Hoe verder je komt, hoe meer broeders je om je heen verzamelt en deze worden per missie sterker, stijgen in ervaring en krijgen betere wapens. Je gildeleden kunnen echter ook sterven dus het zijn allesbehalve inwisselbare moordinstrumenten. Het is echt een deceptie wanneer er eentje het loodje legt.
Uiteraard kun je je gildebroeders niet onbeperkt inzetten. Sterker, je zult spaarzaam met ze om moeten gaan. Zelf koos ik meestal voor boogschutters en stille medemoordenaars om op missie mee te nemen omdat ik nu eenmaal een zwak voor stealth heb, maar er zijn ook missies waar de brute bijldragers handiger zijn.
De inbreng van de Brotherhood geeft de missies de nodige diepgang mee en geeft je meer vrijheid in de wijze waarop je de game speelt.
 

Assassins's Creed: BrotherhoodAssassins's Creed: Brotherhood
Waardige sequel
Afgezien van het verhaal (waarbij de verschijning van Minerva voor sommigen net een beetje te veel van het goede was) was Assassin’s Creed II op velerlei gebied een vooruitgang ten opzichte van de eerste Assassin’s Creed. De snelheid waarmee Brotherhood werd aangekondigd (en nu uiteindelijk ook in de winkels ligt) deed even vermoeden dat het hier om een verkapte expansionpack ging, maar niets is minder waar.
De game is opnieuw een waardige sequel die bovendien zoveel extra’s, vernieuwing en netto uren avontuurlijke gameplay meebrengt dat je als AC fan of liefhebber van sandbox games wel een gaatje in je hoofd moeten hebben, om dit deel te laten liggen.
En afgezien van de memorabele singleplayer campagne is er dan ook nog de gloednieuwe multiplayer (zie kader) die een hele nieuwe dynamiek met zich meebrengt.
Ik zal eerlijk zijn: je koopt en speelt AC: B voor de singleplayer, dat is de hoofdmoot, maar het feit dat Ubisoft het toch aangedurfd heeft met deze aanvullende mode te komen (ook zonder multiplayer was AC: B miljoenen keren over de toonbank gegaan) is te prijzen. Veel belangrijker is echter dat deze mode zeer vermakelijk is, en het illustreert daarmee hoe rijk, divers en fenomenaal Brotherhood uiteindelijk is geworden.
 
Assassins's Creed: Brotherhood
Conclusie
Assassin’s Creed: Brotherhood is een formidabel spel geworden waar iedere ontwikkelaar van Sandbox games met respect naar zal kijken, ook Rockstar. Met recht een van de grote najaarstoppers van 2010.

REACTIES (3) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord