Arme Anthem - Review 

Anthem – Review 2019-02-26T10:18:31
Door de jaren heen heeft Wouter al meerdere ontwikkelaars prooi zien vallen aan de toenemende druk van de commercie, of aan hun eigen ambitie. Gaat BioWare hetzelfde gebeuren en zijn de glorieuze dagen van BioWare gekomen en gegaan? Of is Anthem tóch een goede game geworden, ondanks alle slechte voortekenen?

1 keer in de zoveel tijd moet ik een review schrijven die gewoon een beetje pijn doet. Die een soort van steken veroorzaakt in m’n gamerziel, zeg maar. Dat had ik bijvoorbeeld met Halo 4, wat niet het nieuwe avontuur van de Master Chief was waar ik op gehoopt had, en ook het co-op-loze Halo 5 viel vies tegen. X-Men: Destiny was moeilijk, want dat had een heerlijke superhelden-RPG kunnen zijn en is het verre van. Ohja en Crackdown 2 was janken, nog meer dan het laatst verschenen Crackdown 3. Maar de meest recente review waar ik oprecht een beetje treurig van werd? Dat was Mass Effect: Andromeda natuurlijk. En inderdaad, Anthem is van dezelfde ontwikkelaar als dat ontzettend teleurstellende vierde deel in de Mass Effect-serie; BioWare. Hervindt de ooit zo legendarische spellenmaker haar glorie met Anthem, of wordt dit weer zo’n pijnlijke review? 

    

Anthem is niet wat ik dacht dat het was

Toen ik Anthem speelde in Austin, daar waar de game ontwikkeld werd (en nog steeds wordt, aangezien het een ‘game as a service’ is), was ik er nog heel enthousiast over. Lees mijn coverview maar van de PU met die prachtige javelin-cover; ik heb daarin amper een negatief woord over de game geuit. En om eerlijk te zijn kan ik mezelf dat ook niet echt kwalijk nemen, want er is ontzettend veel heel erg goed aan Anthem. Als je alle losse onderdelen van deze game onder de loep neemt, dan moet je eigenlijk alleen maar met superlatieven smijten. En dat ga ik dan ook even doen, want dit is per slot van rekening een review. Dus daar gaat ‘ie: Anthem Heeft Belachelijk Mooie Graphics! De Actie Is Ook Vet! Het Speelt Fucking Lekker, Man! Het Heeft Echt De Mooiste Gebieden Evah, Tropisch AF! Holy Shit die Performance Capture Is Next Level! De Muziek Knalt Als Een Malle, Gek! Het tragische is dat dit allemaal best wel waar is, maar dat het de game allemaal niet helpt. Want blijkbaar is de ‘overall direction’ van een game belangrijker dan de losse elementen. Dat klinkt logisch, maar in de 12 jaar dat ik games review, heb ik nog nooit een geval als dit meegemaakt. Wat dat betreft is Anthem heel bijzonder…


  

Anthem: kwakken in Fort Tarsis

In feite is Anthem heel bruutweg in tweeën gesliced: je hebt de actie, en je hebt het verhaal. Er worden een aantal pogingen gedaan om deze twee in fijne harmonie te verenigen, maar die slagen daar deels in, of ze komen er simpelweg te laat mee. Het verhaal van Anthem speelt zich af in Fort Tarsis; een stadvesting in een onbekende wereld dat zowel buitenaards kan zijn of mogelijkerwijs de Aarde is tientallen of honderden jaren na een apocalyps. In deze van de gevaarlijke buitenwereld afgesloten burcht loop jij, een zogenaamde Freelancer, rond om met mensen te praten en objecten te lezen die de lore verder uitbreiden. Eh ja, veel meer valt er niet echt te doen… Maar ik vermaakte me daar in principe vaak prima mee, want hoewel het even duurde, kwam ik er al snel achter dat BioWare weer een paar práchtige personages heeft gecreëerd voor Anthem. Dat geldt niet alleen voor de hoofdpersonages, want ook de ‘figuranten’, die eigenlijk alleen maar goed zijn voor een subplotje hier en daar, wisten m´n aandacht vast te houden. Dit komt in de eerste plaats natuurlijk door het sterke schrijfwerk waar BioWare bekend om staat (in Anthem is dit, in ieder geval qua dialogen, 100% beter dan in Mass Effect: Andromeda), maar ook door de prachtige, sprekende gezichten van de characters. Ik heb me verbaasd over hoe een schitterende dame genaamd Faye met subtiele gelaatstrekjes liet weten wat ze vond van wat een ander personage, Haluk, te zeggen had. Mijn verbazing groeide alleen maar toen ze een soort onderons-achtige blikken wisselde met mij, de Freelancer, waarmee ze op onwaarschijnlijk sterke wijze bevestigde dat wij een verleden delen. Dit is hoe acteerwerk verhaalvertelling versterkt, op een manier dat maar weinig ontwikkelaars gemeesterd hebben, en iets dat je alleen maar kan bewerkstelligen met een FUCKING GOED performance capture-system. Dus is het zo kapot zonde dat het in Anthem eigenlijk zo goed als verwaarloosd wordt!

 
  

Anthem: en CUT naar de actie!

Best leuk hoor, dat rondhangen en een beetje lullen in Fort Tarsis, maar er moet ook actie ondernomen worden en daarvoor klimt de Freelancer, elke keer weer, in haar/zijn mech suit. Dan komt er, elke keer weer, een laadscherm, waarna je in het grote, open gebied rondom Fort Tarsis een missie kiest en vervolgens in die onwijs mooie, kleurrijke en sprankelende wereld wordt gedropt. Deze indrukwekkende omgeving zit vol met aparte wezens, bijzondere flora, majestueuze bergen waar vanaf fijne watervallen klateren en weerseffecten waar je een beetje stil van wordt. Daarbij zijn sommige constructies niet minder dan intrigerend in hun statigheid en als je onderwater gaat in Anthem dan valt je onderkaak waarschijnlijk open in puur ontzag; dit is echt Top Tien Fijnste Plekjes in Games-materiaal! Echt, er zijn vergezichten in Vietnam en Zuid-fucking-Afrika die me minder deden dan wat ik hier heb mogen aanschouwen. Je kunt al deze pracht en praal ook nog eens onbeteugeld verkennen, want de bewegingsvrijheid van je javelin is zo goed als onbeperkt; je rent, vliegt en dubbelspringt op topsnelheid overal naartoe, je moet alleen af en toe je motoren afkoelen door niets te doen, of door een waterval heen te vliegen. Het gevoel van macht is immens…

 

Dat gevoel zet zich ook door in de gevechten, want je javelin schudt flink wat trucjes uit z’n mouw! Je hebt op een gegeven moment twee guns waar je tussen kan wisselen, een wapen op je linker arm, eentje op je rechter, een Ultimate en een supporting power. Behalve je Ultimate zijn al deze powers en wapens in te wisselen voor minimaal twee anderen die best wel van elkaar verschillen, dus je mag wel spreken van een riant arsenaal. En ik heb er ook zeker van genoten om daarmee los te gaan! Het schieten met de guns is misschien niet altijd heel bijzonder -hoewel je op een gegeven moment wel een paar awesome sniper rifles in je armen geduwd krijgt- maar de powers voel vaak lekker. Elke javelin class, waarvan er vier zijn, heeft unieke krachten, en hoewel de werpster van de Interceptor misschien een beetje lame is, en ook de granaten van de Ranger niet enorm indrukwekkend zijn, hebben veel assault en support systems wel een behoorlijke ‘OOMF’-factor. Combineer het met het vliegen, het dashen en daarmee een bijna onbeperkte wijze van je voortbewegen, en je kan wel zeggen dat er weinig dichter in de buurt komt van Tony Stark zijn. Dit is een power trip.

 
    

Lees hier verder als je de review in progress hebt gelezen  

Als je deze losse elementen bekijkt, dan is Anthem een fucking goede game met hoge productiewaarden, vette actie en een verhaal dat goed verteld wordt. Helaas komen er vervolgens een shitload aan kanttekeningen op je dak: het verhaal wordt DEELS goed verteld, want BioWare legt op vreemde dingen de nadruk, terwijl andere elementen verwaarloosd worden, met als eindresultaat dat je in de zogenaamde Cortex (Anthems in-game wiki) onderzoeksjournalistiek moet plegen om alles te snappen. Bovendien zit deze game zo PROPVOL met MacGuffins, met objecten die het plot aansturen, dat ik binnen de kortste keren de draad kwijt was en tegen het einde geen flauw benul had waar ik nu mee bezig was. Er is dus de Anthem of Creation, waar de hele game naar vernoemd is, die is gemaakt door de Shapers, die ook weer andere instrumenten hebben die clashen met de Anthem, waardoor er Elementals ontstaan, want dan weer niet hetzelfde is als Anzu en dan is er nog de Cenotaph, wat niet een Shaper Relic is, maar een Ruin, en vergeet niet de Echoes en de Cataclysms en The Gateway en The Heart of Rage. AARGGGHHH!! Het overkoepelende verhaal is simpelweg een niet te volgen zooitje en totaal BioWare-onwaardig. Gelukkig zijn er nog de gesprekken met de zijpersonages in Fort Tarsis, zoals de schattige, door Kristen Schaal (Bob’s Burgers) ingesproken Sayrna die een obsessie heeft met beesten, of de hilarisch ongemakkelijke fanboy Neeson, wiens stem gedaan wordt door Joe Lo Truglio (Boyle uit Brooklyn Nine-Nine). Het vreemde aan deze figuranten is dat ze aanvoelen als NPC’s die je een quest moeten geven, maar dat nooit doen. Dus vraag je aan een barhouder of ze een bepaalde wijn heeft omdat Haluk die zo chill vindt, waarop zij je vertelt dat het moeilijk verkrijgbaar is en er het een en ander voor gedaan moet worden, een perfecte inhaker voor een missie… die je nooit krijgt. Zo vaag!

Anthem cast
Dan de actie van Anthem, die zo geamputeerd is van het verhaal dat het totaal niet voelt als een geheel, iets wat vooral komt door de constante laadschermen tussen beide. De power trip is zeker real, maar de combat leent zich toch niet helemaal voor het genre dat Anthem wil zijn. Communicatie is niet echt nodig om vijanden te verslaan, zelfs de grootste eindbazen niet, dus het ‘stronger together’-devies van Anthem geldt alleen omdat je missies simpelweg sneller kan doen met z’n vieren. Want ja, die enorme golven aan vijanden in je eentje verslaan is niet te doen, alleen op Easy. Daarnaast blijft de actie niet interessant genoeg voor een ‘game as a service’ die in principe jaren zou moeten blijven boeien. Het was een ander verhaal geweest als het aangevuld zou worden met interessantere puzzels, eindbazen die tactische samenwerking vereisen en/of vijanden waar je meer inzicht voor moet hebben dan alleen ‘schiet hun schild en hun health eraf’, maar dat is vooralsnog niet zo. Het is zo spijtig dat BioWare enorm afwisselende en veelzijdige gameplay heeft gemaakt, om het vervolgens in een missiestructuur te gooien waardoor het alsnog bijzonder rap een grind-y, saai klusje wordt om rond te vliegen, knallen en stompen met javelins. Het doet een beetje pijn om te bedenken hoe awesome deze zogenaamde ‘super heroic combat’ had kunnen zijn in een singleplayer RPG… Sniff…
   Anthem 1     

Anthem: Endgame

De verhaalmissies van Anthem worden naar het einde toe best wel boeiend, waarna je ook nog eens lekker flínk gemaakt wordt voor de toekomst met een ware post-credit scene. Je gaat je automatisch verheugen op de endgame, want hoewel de gameplay tegen deze tijd wel een beetje begint te vervelen, zou de eind-grind met genoeg motivatie best wel eens een feestje kunnen worden. Als er bijvoorbeeld wat meer cosmetische upgrades beschikbaar komen, het loot en crafting-systeem een extra laag krijgt of er spontaan een PVP-mode bij zou komen. Nou, dat we dat laatste op onze buik kunnen schrijven wisten we al een tijdje, maar dat het loot-systeem gedurende de endgame net zo oninteressant blijft als het was, dat is toch wel een onaangename verrassing. Wapens worden zogenoemd ‘epic’ met bijbehorende paarse kleur, maar de variatie tussen guns blijft onverminderd gering en ook het craften wordt er niet veel aantrekkelijker op. Het vreemdste vind ik nog de cosmetische upgrades… Bijna elke keer als je deze tab opent zegt winkelmeneer Prospero: ‘Now this is where it gets interesting.’ Eh, NEE. Behalve dat je de materialen en de kleuren van je pantser tot in den treure kan aanpassen, is er verder belabberd weinig wat je aan je javelin kan veranderen. Je kan wat nieuwe stukken armor in de winkeltjes van Fort Tarsis kopen (knetterweird trouwens dat beide shops, met verschillende winkeliers, PRECIES hetzelfde verkopen), maar daar blijft het wel bij, ook na de endgame. Het enige wat Anthem biedt wat betreft eindcontent zijn twee nieuwe Strongholds, de dungeons/raids van deze game die je na 1 keer spelen wel gezien hebt, en een eindmissie die je een gestoorde grind laten doen. Eentje die ik niet eens overwéég om te doen!

Anthem endgame     

BioWare: blijf bij je leest

Na Mass Effect: Andromeda kon BioWare echt wel een winst gebruiken, en ik gun ze dat ook echt, maar deze review van Anthem is weer een pijnlijke. Het is aan veel zaken duidelijk te zien dat BioWare hele goede mensen voor zich heeft werken, maar het lijkt bijna alsof er een eendracht of bezielende leiding mist. The Big Idea achter Anthem is namelijk hetgeen wat deze game ervan weerhoudt een toptitel te zijn: het grote plaatje van het verhaal is niet boeiend, het genre van de game is simpelweg slecht ingeschat en de manier waarop actie en verhaal niet kunnen samenkomen zorgt ervoor dat het moeilijk is enthousiast te worden, laat staan te blijven. Na deze poging van BioWare om een Destiny-tje te lappen, moeten ze misschien maar hetzelfde doen als Bungie en zichzelf losmaken van EA. Dan kunnen ze, afgeslankt en onafhankelijk, weer opnieuw beginnen met waar ze groot mee zijn geworden: ambitieuze RPG’s maken. Want dat had Anthem wel kunnen zijn: een hele vette singleplayer Role Playing Game. Maar de harde realiteit is dat het een okay shared world-wannabe RPG is geworden.

Conclusie 

SCORE: 64
Het verhaal en de actie van Anthem, twee elementen die op veel vlakken laten zien hoe briljant BioWare kan zijn, komen enorm krampachtig samen in een game die een verkeerd genre gekregen lijkt te hebben. BioWare en EA hebben gepoogd een soort shared world RPG te maken die klaar is voor de toekomst, maar in de praktijk lijkt het meer een voorbereiding op het hiernamaals te zijn.
Het verhaal en de actie van Anthem, twee elementen die op veel vlakken laten zien hoe briljant BioWare kan zijn, komen enorm krampachtig samen in een game die een verkeerd genre gekregen lijkt te hebben. BioWare en EA hebben gepoogd een soort shared world RPG te maken die klaar is voor de toekomst, maar in de praktijk lijkt het meer een voorbereiding op het hiernamaals te zijn.

REACTIES (73) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord