Alan Wake 

Alan Wake 2012-09-17T13:14:32
Wouter houdt van de nacht, van donkerte, wordt eigenlijk pas wakker als de zon ondergaat. Maar in Alan Wake is de duisternis zijn vijand, moet hij het bestrijden met de power van het licht! Dat is net effe wat anders dan de gordijnen dichttrekken omdat de zon zo in de televisie schijnt… Eindelijk! Na zes jaar knutselen aan duizenden lichteffecten, schaven aan randen van ontelbare schaduwen, renderen van kilometers aan bomen en opnemen van meerdere uren aan acteerwerk, is Remedy eindelijk klaar om Alan Wake uit z’n bed te schoppen.
Wouter houdt van de nacht, van donkerte, wordt eigenlijk pas wakker als de zon ondergaat. Maar in Alan Wake is de duisternis zijn vijand, moet hij het bestrijden met de power van het licht! Dat is net effe wat anders dan de gordijnen dichttrekken omdat de zon zo in de televisie schijnt…

Eindelijk! Na zes jaar knutselen aan duizenden lichteffecten, schaven aan randen van ontelbare schaduwen, renderen van kilometers aan bomen en opnemen van meerdere uren aan acteerwerk, is Remedy eindelijk klaar om Alan Wake uit z’n bed te schoppen.
Geïnspireerd door tientallen verschillende soorten media, met een shitload aan verwijzingen in het doordachte verhaal, zich afspelend in een dorp douwvol geschiedenis en andere fijne details, kan het toch niet anders dat de heer A. Wake (heb je die naam door? Bij mij duurde dat laaaang namelijk!) ons gaat overdonderen!
Ik was in ieder geval klaar om zes episodes lang keeldiep in de duisternis van Bright Falls te baden…

Alan Payne, wordt wakker!
Alan WakeRemedy heeft me enorm weten te vermaken met hun geniale Max Payne games, maar een mieterig schrijvertje dat op zoek is naar z’n vrouw is toch wel andere koek dan een stoere bullettime wieldende, depri-ass modderfokker met een vengeance.
Toch heeft Alan Wake wel wat gemeen met Max Payne. Zo is Wake niet echt een auteurtje met een week hart en zachte handjes, maar heeft hij dankzij zijn opvliegende, zelfs een tikkeltje arrogante karakter wel iets van Payne over zich, tweed jasje of niet. Bovendien geniet hij van z’n carrière als succesvol schrijver door zichzelf regelmatig vol te tanken samen met z’n manager, iets wat hem weer nét een beetje cooler maakt dan de gemiddelde Ronald Giphart.
Wake als game heeft daarnaast hetzelfde gevoel voor detail als Payne, wat zich niet alleen uit in de kleine dingetjes die de setting geloofwaardig maken (denk aan volle boekenkasten waarin je praktisch elke titel kan lezen, aanplakbiljetten van bekende figuren in het dorp, opgezette beesten en andere pietepeuterige touches), maar ook in het programma Night Springs (een tegenhanger van Max’ Lords and Ladies) dat op TV’s verspreid door de game te checken is en een radioprogramma dat je veel achtergrondinformatie geeft over de gebeurtenissen in Bright Falls. Of je nou het geduld hebt die shows af te kijken/luisteren of niet, het zal niemand ontgaan hoeveel liefde en tijd in baby’tje Wake is gestopt.

Simpelheid scoort
In feite is Bright Falls een vrij simpele setting; je hebt het even onheilspellende als idyllische dorpje, er is het bos er omheen en dan ligt er nog een meer ergens in het midden, that’s it. Maar omdat alles zo overdadig uitgewerkt is, zo gedetailleerd in beeld komt en de geschiedenis van Bright Falls uit elke boom en blokhut lijkt te sijpelen, is het misschien wel de beste omgeving in een game sinds Liberty City.
Jammer alleen dat de té theatrale voice-acting en de soms wat levenloze facial animations van de inwoners de geloofwaardigheid van het geheel een tikje naar beneden halen. Alan’s vrouw, Alice, bijvoorbeeld ziet er uit als Jerney Kaagman die teveel downers heeft geslikt en ook z’n manager Barry kan wel wat rek in zijn smoel gebruiken.
Dit heeft me echter eigenlijk alleen maar aan het begin van de game gestoord, want de game zuigt je vooral diep naar het donkerste gedeelte van Alan’s ziel op het moment dat de knallerij in alle hevigheid losbarst. Deze actie, die eerst nogal simpel en repetitief lijkt, is uiteindelijk enorm verslavend en wordt geleidelijk aan zelfs nog meer de spil van de game dan het verhaal. Tenminste, voor mij dan.
 

Alan Wake
Say hello to my glowing friend
The Taken zijn je vijanden en in feite zijn dit inwoners van Bright Falls die zijn bezeten door The Dark Presence. Er zit donkere shit om ze heen die hen onkwetsbaar maakt en jij moet ze net zolang blootstellen aan licht totdat ze geen kogels meer kunnen koppen.
Om dat klusje te klaren heb je vijf verschillende, in kracht variërende zaklantaarns die je tevens gebruikt als richtlijn, maar ook flares, flashbangs en een flaregun behoren tot je duisternisuitroeiende foefjes. Gooi er een revolver, twee shotguns en een rifle bij, en je hebt een opsomming van het ganse Alan Wake arsenaal.
Dit klinkt magertjes, maar vreemd genoeg weet Remedy de actie zo fucking spannend en uitdagend te maken (Normal is de makkelijkste moeilijkheidsgraad en zeker geen strandwandeling), dat je nooit het idee hebt dat er iets ontbreekt of dat je steeds met hetzelfde bezig bent.
Bizar is dat, want in feite ben je constant je zaklantaarn op lui aan het schijnen, net zolang totdat de donkerte van ze afgeknald wordt, waarna je je guns op ze leegschiet en de Taken in lichtgevende scherven uit elkaar spatten. Maar doordat je soms op de meest onverwachte momenten wordt overspoeld door enemies, of omdat je moet vluchten bij gebrek aan wapens, of dat er in krappe omgevingen gevochten moet worden, of dat je met behulp van lampen in de omgeving op tactische wijze vele golven bastards het hoofd dient te bieden, is ‘t alsof elke confrontatie weer anders is.
Zelfs in de laatste Episode gilde ik nog van plezier als het beeld vertraagde om me te waarschuwen voor naderende Taken, en ik een mep met een bijl ternauwernood wist te ontwijken, om vervolgens op close range een flare in de duistere aap z’n smoel te knallen! Heerlijk werk, indeed.

Chop! Einde
Alan WakeIs het wel een goed teken dat de actie eigenlijk boeiender is dan het verhaal, terwijl Alan Wake toch een behoorlijk verhaalgedreven ervaring hoort te zijn? Nou, nee, maar dat wil niet zeggen dat je niet geboeid zal zijn door de ontwikkelingen, die bijzonder mysterieus, spannend en bij vlagen freaky zijn.
Het is meer een afterthought, iets dat alles te maken heeft met het einde van de game. De afsluiting is niet slecht, het is alleen behoorlijk open en wat onbevredigend, voelt afgeraffeld zelfs, omdat er duidelijk ruimte overgelaten wordt voor DLC. Dat is allemaal cool enzo, dat er nieuwe Episodes zullen worden toegevoegd, maar dit geeft je toch wel een beetje het idee dat je een game hebt gespeeld waar een stukkie van mist.
Je kunt wel zeggen dat Alan Wake een bijzonder heftige nachtmerrie is waar je nogal ruw uit gewekt wordt. En ja, dat gebeurt inderdaad wel vaker bij een nachtmerrie, maar daarom hoef ik het nog niet leuk te vinden!

Conclusie
Alan Wake is een fantastische combinatie van verhaal en actie, soepel verweven tot een constant boeiend geheel. De sfeer is opzuigend, de graphics met z’n indrukwekkende licht- en donkereffecten bij wijlen subliem en technisch zijn er nauwelijks mankementen. Jammer alleen dat de hele rit afloopt met een sisser waar de grootste leeglopende strandbal ter wereld niet mee kan wedijveren.

REACTIES (0) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord