Until Dawn - Preview 

Until Dawn - Preview 2014-08-15T10:48:22
Altijd fijn als een game waarvan je dacht dat ie dood was gewoon nog lijkt te bestaan. Until Dawn is niet dood, mensen! Sterker nog, hij is helemaal vernieuwd en klaar voor de nieuwe generatie gaming. Als Sony dit nou ook even doet voor The Last Guardian, dan zal ik nergens meer om zeiken.

Twee jaar geleden werd er een spelletje aangekondigd voor de PlayStation Move op de PS3. Het heette Until Dawn en het was een horrorgame waarin je al zwiepend met je armen een groep van jonge volwassenen moest zien te laten overleven tijdens een helse nacht in een verlaten blokhut. De Move-controller zou je dan gebruiken om in-game met je zaklamp te schijnen, enzo. De aankondiging kwam gepaard met een trailer die vrij serieus en duister was, maar ook liet zien dat het zichzelf niet ál te serieus nam. Het leek bekende conventies uit het horrorgenre immers ook een beetje op de hak te namen, zoals het feit dat in veel van dit soort films de personages vaak met elkaar liggen te krikken, lekkere wijven vaak in hun ondergoed achterna worden gezeten door psycho’s, en het acteerniveau vaak beneden peil is. Met andere woorden: Until Dawn zou wellicht ook een beetje een satire worden. En satire is tof.

Until Dawn

 

Nieuw

Daarna werd het echter opeens stil rondom de game, waardoor mensen er zelfs vanuit gingen dat dit Cabin in the Woods-achtige spelletje wellicht gewoon gecancelled was. Op de Gamescom bleek echter niets minder waar te zijn: Until Dawn is nog springlevend. En niet alleen is hij nog in ontwikkeling, hij is ook nog eens bijna af én het is een PlayStation 4-game geworden die je gewoon met de Dual Shock 4 moet spelen. Daar moest ik het fijne van weten en dus woonde ik in Keulen een presentatie bij van de makers, die vol trots gingen uitleggen waarom hun nieuwe en verbeterde Until Dawn de nieuwe standaard zou worden voor interactief griezelen. 

Afschuw

De twee heren van studio Suppermassive Games begonnen met uit te leggen dat er eigenlijk drie soorten angsten zijn waar horrormedia op inspelen: Terror (de angst voor het onbekende en daardoor opgejaagd worden), Horror (oog in oog staan met iets verschrikkelijks) en Disgust (de realisatie dat ons menselijk lichaam kwetsbaar is en kapot kan). Until Dawn zou volgens hen een sterke balans hebben gevonden tussen deze drie soorten angst, wat ze bij proefpersonen hebben gemeten met speciale apparaten die angst kunnen meten via de huid. Ofzo. Ja, blijkbaar bestaan er apparaten die via plakplaatjes op je huid kunnen meten hoeveel kleuren stront je op het punt staat te schijten. Ik zou het niet hebben geloofd als de twee ontwikkelaars het niet op de meest serieus mogelijke wijze hadden gebracht.

Until Dawn

 

Vlinders

“Maar uiteraard hoef je ons niet op ons woord te geloven... we gaan het jullie laten zien”, zeiden de twee heren. Eén van hen pakte de controller op en de ander deed het licht in de zaal uit. Vol spanning keken de journalisten in de kamer naar het grote scherm in de kamer. Op het scherm zagen we een jongen en een meisje, beiden in de twintig, die op zoek waren naar hun ontvoerde vriendin. Hun zoektocht leidde hen naar een soort van verlaten, ondergronds hotel, waar ze hoopten op aanwijzingen te stuiten. Terwijl de ontwikkelaar het meisje bestuurde en haar langzaam door de ruimte liet lopen, vertelde hij over de echte selling point van de game: de duizenden manieren waarop het verhaal zich kan voltrekken. Niet alleen besluiten de acties van de gamer wie van de acht personages blijven leven of sterven, maar ook de kleinste besluiten (zoals het wel of niet oppakken van een camera) kunnen uiteindelijk een butterfly effect veroorzaken voor de rest van het plot. Het klonk allemaal erg veelbelovend.

Zonde

Toch kon ik er maar niet inkomen. Ik zat naar het scherm te kijken en ik kon de spanning in de zaal bijna fysiek voelen, maar ik kon er zelf echt niet inkomen. En niet eens omdat ik geen fan ben van dit hele zogenaamde “creëer je eigen verhaal” concept (ik wil liever dat de makers gewoon één goed verhaal schrijven dan twintig matige) of omdat de prachtige, extreem realistische graphics dieper in de uncanny valley zaten dan Spielbergs Kuifje-film. Nee, ik kon er niet inkomen omdat Until Dawn continu de grootste doodzondes zat te maken die voor mij elke horrorervaring verpesten: het voorschotelen van personages die extreem dom zijn, irritant of beiden.

Until Dawn

 

Sam!

Terwijl de makers af en toe iets vertelden over het hoge niveau van de voice-acting (hahaha, nee) of de ultra-realistische gezichtsanimaties, kon ik me enkel focussen op hoe hysterisch de twee personages zaten te gillen (“OH MY GOOOOD!”, etc.) en hoe ontzettend achterlijk hun keuzes waren. Ik zat te kijken naar de videogameversie van dat filmpersonage dat achterna wordt gezeten door een seriemoordenaar en vervolgens besluit om de trap op te rennen naar haar slaapkamer in plaats van het huis uit. Frustrerend. Er zat zelfs een moment in waarop het meisje tegen haar partner zegt dat ze muisstil moeten zijn omdat de moordenaar nog in de buurt is, waarna ze letterlijk nog geen twee seconden later keihard “Sam!” schreeuwt omdat ze een hard geluid hoort. En nee, dat was niet eens grappig en opzettelijk bedoeld. Het was geen satire. Het was bloedserieus. En het was heel slecht.

Emotioneel

Dit ging de hele tijd zo door. Niets wat de hoofdpersonen deden was logisch of sympathiek, en daardoor verloor ik de spanning. Ik gaf niet om ze; ze mochten dood van me. Ik voelde geen terror, geen horror, geen disgust; niks. Daarnaast werd elk ander mogelijk horrorcliché op willekeurige wijze uit de kast getrokken (poppenhuizen, maskers, ouija-borden, SAW-achtige martelwerktuigen, etc.) én vertrouwde de demo tot twee keer toe op goedkope, onlogische jump scares. Het was niet eng, het was irritant. De presentatie eindige op het moment dat de twee jongeren gepakt werden door de moordenaar en de jongen moest kiezen of hij die chick zou redden of zichzelf. Hij besloot de chick te redden door zichzelf dood te schieten (hij moest kiezen) en dat moest een heel emotioneel moment zijn, maar ik hoopte alleen dat de kogel per ongeluk tegen een metalen rand zou weerkaatsen en dat huilerige wijf ook recht in d’r harses zou raken.

Regen

De presentatie was afgelopen. Het gros van de journalisten leek onder de indruk te zijn. Eén van hen vroeg de makers in hoeverre ze beïnvloed waren door games als Heavy Rain, waarop de ontwikkelaars enthousiast reageerden met “heel erg!”. Ah, kijk, dat verklaarde veel voor mij. Heavy Rain vond ik ook verschrikkelijk, mede omdat het ook onlogisch, slecht en manipulatief geschreven was en gameplay-technisch haaks op mijn idee van plezier stond. Until Dawn is dus het horrorzusje van Heavy Rain. Ik kan me niet voorstellen dat iemand enthousiast wordt van die beschrijving, maar blijkbaar ben ik in de minderheid wat dat betreft.

Until Dawn

 

Verwachtingen

Toegegeven, de game draait om acht jongeren, dus wellicht dat ze net voor de demo de twee hadden uitgekozen die het domst en het meest irritant waren. Wellicht zijn de overige zes personen wél mensen waar ik een connectie mee voel, waardoor ik spanning ervaar als ze in gevaarlijke situaties terechtkomen. En misschien bevat de rest van de game wél originele taferelen die oerangsten in mij oproepen, in plaats van de collage van conventies die ik in Keulen op m’n bord kreeg. Wie weet blijkt het uiteindelijke product zo intelligent en satirisch te zijn dat het een Inception-niveau mindfuckery behaalt. Misschien. Ik zal daarom ook pas met een oordeel komen tot ik de complete game zelf gespeeld heb. Maar, ik zal eerlijk zijn: ik verwacht er weinig meer van. Vooral gezien een speelbaar, minimalistisch teasertje als P.T. vele malen enger was dan de demo die ik te zien kreeg.

REACTIES (15) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord