Star Wars Battlefront 2 singleplayer: een canon-waardige toevoeging? - Preview 

Star Wars Battlefront 2: singleplayer een canon-waardige toevoeging? - Preview 2017-10-21T11:11:19
Een dag na de onthulling van de The Last Jedi-trailer werd Marvin gevraagd of hij alvast aan de slag wilde met een ander stukje Star Wars-canon, namelijk de singleplayer van Star Wars: Battlefront 2. Vanzelfsprekend sprintte de sci-fi-nerd sneller dan Han Solo tijdens een Kessel Run naar Parijs, waar de eerste drie missies flink wat kool in zijn Star Wars-hypetrein flikkerden.

We staan voor een unicum in het universum van Jedi en Sith, en na het spelen van de eerste drie missies van Battlefront 2 is duidelijk geworden dat elke Star Wars-fan daar wel enthousiast over mag worden. Voor het eerst in de (hernieuwde) Star Wars-tijdlijn vindt een canon-verhaal namelijk plaats in een videogame, terwijl voorgaande verhalen die bijdroegen aan de Saga louter te vinden zijn in boeken, series, films en zelfs comics. Maar dat is niet alles: de toevoegingen aan de tijdlijn komen vanuit het oogpunt van een Imperial-commandant genaamd Iden Versio, wat de nodige ideologische verschillen aan het licht brengt.

Iden   
             

Goed vs kwaad, Imperials vs Rebels

Wie denkt dat de grote lijnen van de Star Wars-verhalen gaan om de strijd van goed tegen kwaad heeft niet bepaald goed opgelet, maar de singleplayer van Battlefront 2 zou in dat geval het een en ander kunnen verduidelijken. Natuurlijk, in de films lijkt het soms zo dat de Sith een stel kwaadaardige eikels zijn en dat de Jedi alleen voor het goede strijden, maar het is een stuk ingewikkelder dan dat. De Sith zijn emotioneel en zelfzuchtig en gebruiken die eigenschappen om de Force te beheersen; de Jedi proberen redelijk te blijven en zijn hun emoties de baas. De invalshoek die Battlefront 2 introduceert haakt in op het gedachtegoed van de Sith, maar aangezien de laatste Sith Lord in de vorm van Palpatine is gesneuveld, is er meer ruimte voor nuance. De tegenstelling van goed en kwaad verdwijnt bijna - het is meer dan ooit een kwestie van mens tegen mens (tegen mens, tegen mens, tegen mens…).

“Someone told me once that rebellions are built on hate”, aldus Iden in gesprek met een bondgenoot. De nuance waar we het net over hadden wordt continu geïllustreerd door gesprekken en opmerkingen van de ‘alledaagse’ Imperial-soldaten. Ze zien de radicale beweging van de Rebels als een groot kwaad, en vechten voor een droom waarin het hele universum onder één vlag opereert. Of je het er nou mee eens bent of niet is daarom al niet meer van belang. De ideologische verschillen zijn dusdanig geloofwaardig dat je er niet twee keer bij na hoeft te denken om als speler tientallen rebellen de ondergang in te sturen met een paar goedgeplaatste lasers. Sterker nog, je voelt je gemotiveerd en ziet het verhaal na Darth Vader eindelijk eens vanaf de andere kant - awesome!

              

It’s all in the family

Aan het begin van de campagne lijkt het nog goed te gaan met het Empire. Onder leiding van Darth Sidious, aka Sheev Palpatine, wordt de nieuwe Death Star gebouwd en daarmee krijgen de Imperials weer een waanzinnig wapen om de rebellen de kop in te drukken. Een van de hoge piefen binnen het Empire, Admiral Versio, besluit zijn dochter te promoten nadat ze zich voor een missie vrijwillig gevangen laat nemen door de rebellen en succesvol terugkeert. Dit doet hij naar aanleiding van de laatste wensen van Darth Sidious (die net voor de tweede single player-missie sterft), die vanuit zijn machtsgeilheid en voorbarige zin op wraak een plan genaamd Operation Cinder tot leven roept.

Grofweg valt dat plan samen te vatten met één woord: wraak. Na de dood van Palpatine en de massamoord van de tweede Death Star verdienen de rebellen een gigantische schop onder hun kont, en het is aan de Inferno Squad en Commander Iden Versio om die te geven. Tussen het rebellengeweld door ontvouwt zich een ander belangrijk plotpunt van het hele Star Wars-universum: familie. Ook hier zijn de ideologische verschillen beter te voelen dan een brandwond in de stralen van de twee zonnen van Tatooine; hoewel pappa Versio een admiraal is en met de scepter zwaait, is dochter Iden het zeker niet altijd eens met zijn keuzes, en vice versa. Op haar oproep een rebellenschip niet op te blazen maar juist gevangen te nemen om intel te plunderen, reageert de admiraal bijvoorbeeld met de woorden: “The Rebels have nothing to teach us. If we adapt their weakness, we’re sure to fail.”

                Star Wars
    

Drie missies, drie soorten gameplay

De kans is groot dat de drie missies voor deze preview gekozen zijn vanwege de variatie die ze bieden, en daarom is het afwachten of de singleplayer gevarieerd blijft. Desalniettemin zijn het ook de eerste drie missies die je in de singleplayer moet voltooien, en dus belooft de preview-build veel goeds. Het verhaal trapt af met Iden Versio die zichzelf laat gevangennemen door rebellen. Die verrekte opstandelingen hebben namelijk een boodschap van de Imperials onderschept, en het is aan haar om ervoor te zorgen dat deze intel (over een ambush op Endor) vernietigd wordt voor ze in staat zijn de codering ervan te kraken. Vanuit haar gevangeniscel op een Rebel Security Cruiser neemt ze de controle over haar droid, die via enkele gangetjes en ventilatieschachten de locatie van de intel op moet zien te sporen.

De droid in kwestie is geen baanbrekend gameplay-element, en bij lange na niet het tofste dat je in de game gaat doen, maar een leuke introductie is het zeker. Al snel bevrijdt Iden zichzelf, waarna het schietgeweld losbarst. Bewegend door kleine gangetjes schiet ze de een na de andere rebel door het hoofd, en weet ze uiteindelijk de intel te vernietigen en van het schip te ontsnappen. Gaandeweg treft ze een kamer aan waar ze door tactisch inzicht en een aantal turrets twee consoles moet beschermen van de rebellen, en weet ze via de air lock zichzelf de ruimte in te slingeren. A job well done.

Door naar de volgende missie, op de planeet Endor. Kort na het bekende gevecht op de met Ewoks bedekte planeet landt de Inferno Squad om plunderende rebellen een laserstraal of tien tegemoet te schieten, maar nog voor je in de verte een Ewok kunt spotten hoort het team van drie een gigantische explosie. Het is de Death Star, met daarin het stoffelijk overschot van Palpatine, de gigantische crew die de artificiële maan aan het bouwen zijn en alle Imperial-soldaten die al gebruik maken van de basis. Honderdduizenden levens gaan verloren, en Iden en haar crew lijken er in één klap ineens alleen voor te staan, maar opgeven doen ze allerminst. “We can grieve later.”

            Iden
    

Lopen, vechten, vliegen

Enkele gevechten en een ontsnappingspoging van de planeet Endor starten, en hierbij valt op dat de artificiële intelligentie niet bepaald intelligent is. Endor is waanzinnig vormgegeven, en het is een genot om door de wijdverspreide map op zoek te gaan naar paadjes en manieren om de rebellen te ambushen, maar die ontdekkingsdrang wordt de kop in gedrukt wanneer nieuw schietvoer zonder blikken of blozen de open ruimtes tussen de bomen en begroeiing opzoekt. Snipertje erbij, hier en daar een headshotje, en klaar is kees. En dat op de hoogste moeilijkheidsgraad. In de benauwde gangetjes van de eerste missie kwamen de rebellen al wat beter uit de verf, dus laten we hopen dat ontwikkelaar Criterion Games in ieder geval in de andere singleplayer-missies en –locaties de A.I. iets beter laat groeperen en rond laat lopen.

Idens crew steelt een aantal TIE fighters, en het werk van ontwikkelaar Criterion loopt naadloos over in dat van ontwikkelaar Motive. De vaste ondergrond maakt plaats voor zwarte ruimte en enkele waanzinnige space battles, te beginnen tussen de wrakken van de Death Star. Op dit moment wordt de toegevoegde waarde van de Imperial-invalshoek nog maar weer eens duidelijk: we hebben de Death Star nog nooit op deze manier meegemaakt, en het ontwijken van brokstukken vlakbij de planeet Endor is alleen al genoeg om ieders lightsaber te laten zoemen van opwinding.

De space battles voelen heerlijk aan dankzij de vernieuwde besturing; de TIE fighter laat zich uitstekend besturen en al na luttele minuten waan je je een echte Imperial-piloot als je lasers van de rebellen ontwijkt door achter brokstukken te verdwijnen en ze verrast met vlieg-hoogstandjes. Met drie verschillende skills (normale lasers, een barrage aan lasers en een boost die er door passerende sterren en lasers ontzettend geil uitziet) laat Iden niets over van de rebellen, en het Star Wars-gevoel wordt met de seconde sterker. Wanneer de derde missie blijkt te bestaan uit een nog grootschaligere space battle met kolossale starships waar je langs en doorheen kunt vliegen, kan het niet anders dan dat de Star Wars-nerd binnenin vijftig salto’s van opwinding maakt.

             Star Wars
     

Oja, The Last Jedi komt er ook aan!

Toegegeven, na het spelen van de eerste drie missies zat ik op de terugweg vanuit Parijs nog amper te denken aan The Last Jedi, terwijl de trailer ervan me een dag eerder nog kippenvel bezorgde. Battlefront 2 ís Star Wars-canon, en lijkt een ontzettend leuk en verfrissend stukje Star Wars-canon te worden at that; natuurlijk wil je dat als gamer/Star Wars-fan meemaken. De animaties zijn immers ontzettend goed - ja Mass Effect Andromeda, die Frostbite engine kan prachtige dingen opleveren! – en de verhaalvertelling is door de invalshoek, Star Wars-waardige cutscenes en subtiele praatjes tijdens de missies verfrissend genoeg om je bij de films weg te rukken. Battlefront 2 lijkt een echte toegevoegde waarde te hebben als het aankomt op het canon-verhaal - al zullen de overige negen missies hier nog bepalend in zijn - en verdomme, wat voelt het lekker om dat te kunnen zeggen.

Door de omvang van deze eerste drie missies en de belofte van twaalf missies in totaal, lijkt de singleplayer je zo’n acht uur zoet te zullen houden. Van een replaywaarde is vooralsnog niet echt sprake, al kun je experimenteren met verschillende Boost Cards (als Bodyguard, Survivalist, Brawler), Ability Replacement Cards en natuurlijk wapens om jouw Iden Versio anders gevechten aan te laten gaan. Nee, de replaywaarde zit waarschijnlijk verborgen in het verhaal, want als iets écht Star Wars-waardig is wil je het meerdere keren meemaken. Misschien zijn de duizenden easter eggs en verwijzingen daarvoor al genoeg; van de manier waarop de cutscenes in elkaar overlopen tot Admiral Ackbars zwevende hoofd die de rebellen instrueert op hun schip, en van de waanzinnige muziek tot het in de verte spotten van twee Ewoks op de planeet Endor – alles in deze singleplayer schreeuwt Star Wars, en het moet gek lopen wil je na de eerste drie missies zelf niet schreeuwen om meer. 

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord