Sherlock Holmes: The Devil's Daughter - Preview 

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter - Preview 2016-04-10T16:04:37
Zijn ervaring met Point & Click-games maakte Marvin de uitgewezen persoon voor de hands-on met detectivegame Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter. Ook al zag hij geen reet voor ogen door de rook uit zijn pijp en de bizarre pet met twee flappen op zijn hoofd, wist hij zich gelukkig toch een weg naar Parijs te banen en ging hij de concurrentiestrijd aan met namen als Peter R. de Vries.

                   

Zeg maar doei tegen de koets

Wacht eens even, Sherlock Holmes woont toch op 221B Baker Street - in Londen? Dat klopt, maar tijdens zo’n treinreis naar Parijs zie je veel meer van de omgeving, en laat dat nou nét een verschrikkelijk bruggetje vormen naar Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter. Ontwikkelaar Frogwares wil met wat alweer het achtste deel van de franchise is, een breder publiek aanspreken en doet dat door onder andere de afgesloten ruimtes van de vorige delen in te ruilen voor een semi-open wereld. Wees niet getreurd, Sherlocks appartementje staat er nog – sterker nog, die is identiek aan zijn huis in het vorige deel – maar een gedeelte van de locaties is nu aan elkaar verbonden door straten. Spelers kunnen nog altijd ervoor kiezen om de koets te pakken voor fast travel, maar een ommetje maken door de straten van buurten als Whitechapel (in zowel third person als first person) is ook een optie. 

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter semi-open

                           

Britain’s Next Top Model/Detective

Omdat de semi-open wereld – de straten van Londen – gevuld zijn met NPC’s, voelt de game direct levendiger aan dan zijn voorganger Crimes & Punishments, en die lijn wordt doorgetrokken tot aan de hoofdpersonages zelf. Er is een andere stemacteur ingehuurd voor Sherlock - waardoor hij minder als een doetje klinkt - en zijn trouwe hulp Watson heeft een make-over gekregen waar menig hipsterhart van zal smelten. Aurélie Ludot, Project Manager bij Frogwares, legde uit dat er voor is gekozen om Sherlock en consorten iets toegankelijker te maken, en dat limiteert zich niet tot Watsons hippe gezichtsbeharing. Sherlock heeft namelijk een pleegdochter, die aan het begin van de game terugkomt van een kostschool en al snel Watsons kamer in het appartement overneemt. Waar Caitlin – Kaitlin? Katelyn? - vandaan komt, en waarom Sherlock het idee heeft dat specifiek hij voor haar moet zorgen is niet direct duidelijk, al schijnt hij iets te maken te hebben met de verdwijning van haar biologische vader. 

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter

                         

Morele keuzes en hernieuwde dialogen

Sherlock en Kate kunnen het niet altijd even goed met elkaar vinden, en dat komt niet alleen doordat de detective met een kater op de bank ligt op het moment dat ze terugkeert van het internaat. Ze zal er niet om schromen de ene na de andere negatieve opmerking richting Sherlocks hoofd te slingeren, want de kans is aanwezig dat hij het heeft verdiend. Kate dient als Sherlocks morele kompas; maakt hij bij het onderzoeken van de misdaden de een na de andere fout - gooit hij de verkeerde mensen in de cel of besluit hij iemand op te laten hangen voor een kleine misdaad – dan zal Kate regelmatig de kans grijpen om je een klootzak te noemen die slecht is in zijn werk (maar dan met de woorden van een 11-jarig meisje). Want morele keuzes maken is erg belangrijk in The Devil’s Daughter; Frogwares benadrukt dat het niet de bedoeling is dat jij simpelweg speelt als de ijskoude detective Sherlock Holmes uit de literatuur, maar dat je zelf actief meedenkt bij het oplossen van misdaden – inclusief over de morele kwesties die daar bij komen kijken. En dat heeft op zijn beurt een emotionelere Sherlock tot gevolg.

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter

                       

Ontdek elke vierkante centimeter

De nadruk op de morele kanten van de misdaadbestrijding is erg interessant en zorgt er voor dat je alle aanwijzingen die er te vinden zijn, wilt vinden; stel je eens voor dat je een briefje hebt gemist waarop staat “Psst, ik ben de moordenaar, groetjes Harry”, en dat je de verkeerde persoon de bak in gooit! Helaas is het – net als in voorganger Crimes & Punishments - moeilijk om níet alle aanwijzingen te vinden; de case (zaak) die ik mocht spelen bracht mij naar een appartement van een vader en zijn kleine zoon, waar ik elke vierkante centimeter wel van heb gezien. Vaderlief is verdwenen en het is aan Sherlock om hem op te sporen, maar dat werd even lastig gemaakt door het feit dat ik één pamflet niet helemaal had bekeken (je kunt relevante objecten nog altijd oppakken en ronddraaien om te bestuderen), waardoor ik hopeloos op zoek ging naar een mogelijke andere aanwijzing in het appartement. Na dertig keer op alle bloempotten te hebben geklikt en zelfs naar het adres te lopen dat op het pamflet stond aangegeven, besloot ik toch maar terug te gaan naar dat papiertje. En ja hoor: zodra Sherlock de blanco achterkant bekijkt weet hij spontaan wat er op de voorkant staat. Een adres van een bar, waar ik net tevergeefs heen was gelopen. Ik betrapte mezelf er nog op luidkeels “No shit, Sherlock” te schreeuwen, maar ging snel verder met het mysterie van de verdwenen vader. 

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter

                       

Ook Sherlock Holmes maakt fouten

Het grootste struikelblok van Crimes & Punishments, de voorganger, was de moeilijkheidsgraad. De misdaden en bijbehorende puzzels waren erg makkelijk; je moest je best doen om relevantie informatie te missen en het kwam daardoor zelden voor dat je niet direct de juiste crimineel te pakken had. In The Devil’s Daughter is dit wel anders (mede omdat je eindelijk de vele hints uit kunt zetten); door het toevoegen van dialoogopties kan Sherlock niet alleen méér vervelende kutopmerkingen maken (wat de nodige humor met zich meebrengt), maar heeft de speler meer het gevoel de dialogen te kunnen sturen. Zeg je de verkeerde dingen, dan zit de kans er dik in dat relevante informatie en bewijsmateriaal gemist wordt. Ook bij het opmaken van de character portraits, waarbij Sherlock in slo-mo het lichaam van zijn gesprekspartner analyseert, moeten keuzes gemaakt worden. Zo moest er direct beslist worden of de broche die op de borst van een acteur pronkte (een Amerikaanse vlag), gedragen werd uit arrogantie of patriotisme. Kun je hem er later niet op wijzen dat hij een arrogante lul is, dan kun je hem niet uit de tent lokken en blijft bepaalde info verborgen. Blijft info verbogen, dan kun je op het Deduction Board - een kijkje in Sherlocks hoofd, waarbij je bewijsmateriaal aan elkaar moet koppelen om tot een redenatie en uiteindelijk een conclusie te komen - belangrijke redeneringen missen. De mogelijkheid om deze fouten te maken zorgt er inderdaad voor dat je het gevoel hebt je eigen Sherlock te zijn, in plaats van die ijskoude literatuurdetective die het altijd bij het juiste eind heeft.

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter mini-deduction

                         

Sherlock Holmes: Not-so-Modern Warfare?

De core gameplay van Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter is nog altijd onveranderd, maar Frogwares heeft besloten om – onder het mom van het aanspreken van een breder publiek – meer actie in de mix te gooien. Daarom ben je, naast je bezig te houden met detectivezaken als het analyseren van bewijsmateriaal, bijvoorbeeld ook betrokken bij achtervolgingen en sporadisch een gevecht. In de beelden die ik te zien kreeg was de actie gelimiteerd tot een achtervolging – waarbij je in de huid kruipt van de jonge Wiggings, een straatschoffie in dienst van Sherlock – en hoewel daar wat rennen aan te pas kwam, was de enige andere actievolle gameplay een mini-game waarin je over een balk loopt. Het mag daarom duidelijk zijn dat je geen third-person shooter hoeft te verwachten, Sherlocks werk bestaat voornamelijk uit het opsporen en analyseren van bewijsmateriaal, het ondervragen van slachtoffers en verdachten en conclusies trekken. Ben je helemaal geen fan van de “actievolle” mini-games, dan kun je voor die ouderwetse Sherlock-ervaring gaan door ze te skippen. Ben je geen fan van puzzels; die kun je ook skippen. Voor ieder wat wils, zolang je maar conclusies blijft trekken. 

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter

                     

The brightest brains in Britain

Sherlocks krachtigste wapen is nog altijd zijn hersenpan, die er voor zorgt dat hij meer ziet dan de gemiddelde mens. De speler heeft, zoals ook in het voorgaande deel, de beschikking over een Detection Mode en een Imagination Mode. Op een gegeven moment gaat Sherlock, in achtervolging van de vermiste vader, een bar vol criminelen in. Detection Mode wordt ingeschakeld, en een object aan de pokertafel begint op te lichten; het blijkt dat één van de spelers valsspeelt en kaarten in zijn mauw verstopt, waar Sherlock mooi gebruik van kan maken. In een poging alle criminelen en beveiliging af te leiden, wordt de Imagination Mode gestart; vijf mogelijke handelingen zijn ineens te zien in de bar, en het is de taak van de speler om de juiste volgorde te bepalen. Na uit te vogelen wat deze volgorde is – helaas kun je het niet fout doen omdat de handelingen niet starten tot ze goed worden uitgevoerd – start een cutscene waarin Sherlock laat zien verdomd vlug te kunnen zijn. Een mes wordt gestolen, kaarten vliegen door de bar, stoelen vallen om en voor iemand doorheeft wat er gebeurt, is de detective al langs de beveiliging geglipt.

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter

                    

Sherlock Holmes: Crimes & Punishments XXL

De overeenkomsten tussen Crimes & Punishments vallen direct op; Frogwares gebruikt nog altijd Unreal Engine 3, en heeft naast betere belichting weinig veranderd aan de graphics van de game. Daarnaast is bijvoorbeeld Sherlocks appartement één op één overgenomen uit C&P, en zijn ook enkele standaard-opmerkingen meegenomen (zoals Sherlock die zijn hond Toby “The best nose in the British Empire” noemt als je op hem klikt). Daar staat tegenover dat The Devil’s Daughter meer variatie biedt dan zijn voorgangers, zowel in termen van gameplay als dialogen. De puzzels lijken ook weer gevarieerd; zo moest Sherlock een bom ontmantelen, startte tien minuten later een vernieuwde lockpicking-minigame, speelde ik even later als Toby de hond die een geurspoor achtervolgde, en in een aparte case waar we even naar mochten kijken – Infamy – besloot Sherlock met twee straatjochies samen te werken om een religieuze mevrouw de stuipen op het lijf te jagen. Of die variatie in stand wordt gehouden, moet natuurlijk nog blijken.

In totaal zal Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter vijf cases (missies) bevatten: één metacase die de rode draad van het verhaal vormt en vier losstaande cases. Frogwares belooft 20 uur aan gameplay, en aangezien ik na zo’n dertien uur alles van (de zes cases van) Crimes & Punishments al had gezien, vraag ik me af of de semi-open wereld van The Devil’s Daughter daadwerkelijk meer gameplay toevoegt, of dat een gedeelte van de puzzeltijd slechts vervangen wordt door rondlopen. Hoe dan ook wordt Sherlocks nieuwste avontuur een must voor iedere fan zijn voorgangers – het moet gek lopen willen de vernieuwde variatie in gameplay, de dialoogopties, de toegevoegde moeilijkheid en de allround emotionelere lading er niet voor zorgen dat Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter de toegankelijkste, leukste én emotioneelste game van de franchise wordt. 

REACTIES (14) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord