Guilty Gear Strive - De meest complexe fighter aller tijden gesimplificeerd 

Guilty Gear Strive - De meest complexe fighter aller tijden gesimplificeerd 2020-04-23T12:29:35
Jullie willen niet weten hoe vaak Samuel Martin heeft gesmeekt of ie artikelen mocht tikken over de Guilty Gear-serie. Nou, eindelijk het is zover, want afgelopen weekend mocht een select groepje mensen aan de slag met de gesloten b├Ęta van het aankomende Guilty Gear Strive. Een perfect moment om Samuel eindelijk aan het woord te laten over deze beruchte fighter!

Lang geleden — ondertussen toch wel een jaar of vijftien terug — ging ik bijna elk weekend naar Beverwijk. Daar zat namelijk een vriendengroep waarmee ik eigenlijk maar drie dingen deed: bier drinken, metal luisteren en fighting games spelen. En hoewel we zowat elke mogelijke franchise van ’t genre door de mangel hebben gehaald (ken je Bloody Roar nog?) en Super Smash Bros. Melee met gemak onze meest gespeelde game was, was er één spelletje dat mij werkelijk veranderd heeft: Guilty Gear X2. Het was mijn eerste aanraking met de Guilty Gear-franchise, en het is sindsdien, zoals men graag zegt, nooit meer goed gekomen.

Maar dan metal

Wat Guilty Gear is? Kort door de bocht uitgelegd: Street Fighter, maar dan metal. Wie dus ooit een Capcom- of SNK-fighter heeft opgepakt kan daarom direct met Guilty Gear aan de slag, maar denk maar niet dat dit daarom een ongeïnspireerde 2D-fighter is. Sterker nog, Guilty Gear heeft met gemak het meeste charisma van het genre, omdat elke porie van z’n wezen geweekt is in heavy metal en subversieve anime-knipoogjes. Dat blijkt vooral uit de vele soundtracks die de serie rijk is, die bijna allemaal gecomponeerd zijn door geestelijke vader Daisuke Ishiwatari, en uit zulke iconische power metal bestaan dat zelfs metalhaters ervan zijn gaan houden.

Guitly Gears Strive

Rapunzeltje Het is echter de cast die de daadwerkelijke game verheft tot iets dat zich kan meten met de legendarische status van bijvoorbeeld Street Fighter. Hoofdrolspeler Sol Badguy (vernoemd naar Freddy Mercury’s ‘Mr. Badguy’) vecht met een zwaard dat tevens een gigantische Zippo is, bijvoorbeeld. Slayer is een vampier die een haiku voorleest tijdens zijn one-hit kill move. I-No is een kruising tussen een heks en een stripper die de gitaarsolo van Metallica’s ‘One’ speelt als ze wint. Zato-1 is een blinde krijger die vecht met zijn demonische schaduw. Millia Rage is wat je krijgt als je Rapunzel in een Mortal Kombat-achtige anime zou droppen. Et cetera. Allemaal voorbeelden van typische Japanse gekheid, sure, maar tevens van personages met zulk sterk design en memorabele moves dat ze ook een iconische status hebben bereikt.

Mainstream succes

Waarom Guilty Gear dan toch nooit echt de mainstream bereikt heeft, zoals bijvoorbeeld een Tekken? Omdat de serie berucht is vanwege z’n immense complexiteit. Een ietwat onjuist stigma, aangezien gamers van elk niveau van de games kunnen genieten (ik heb XX jarenlang gewoon gespeeld als een Street Fighter-kloon met meer luchtmobiliteit, bijvoorbeeld). Maar het klopt dat de meeste Guilty Gear-games een ontzettende diepe, competitieve bodem hebben: professionele Guilty Gear-spelers kunnen combo’s uitvoeren waar je van zult duizelen. Dit komt, onder andere, door de Roman Cancel-mechanics: hiermee kun je de animaties van je aanvallen verkorten zodat je langere en complexere combo’s kunt uitvoeren. Shit is hype, maar tevens ook behoorlijk intimiderend voor eenieder die gewoon lekker een paar potjes wil matten.

Dat is waarom de komst van het nieuwste deel, Guilty Gear Strive, zo veelbelovend is: het belooft de essentie van Guilty Gear te behouden, maar tegelijkertijd de gameplay ietwat te stroomlijnen en te simplificeren in de hoop meer nieuwkomers aan te trekken.

Guilty Gear Strive

The Great

Laat ik het eerst echter hebben over de beste aspecten van de gesloten bèta: de presentatie. Ik dacht namelijk dat de franchise niet nóg oogstrelender kon worden dan het al was, maar Strive laat voorganger Xrd even flink achter zich. De graphics bestaan wederom uit 3D-modelllen die er 2D uitzien, maar alles oogt nog vloeiender, gedetailleerder en meer handgetekend. Als je dacht dat

Dragon Ball FighterZ er al uitzag als een speelbare anime, dan ben je niet klaar voor de grafische mijlpaal waar Strive je mee gaat inpeperen. Ik heb meerdere keren hardop “fuck, da’s mooi” moeten roepen, want dit is pure, interactieve kunst. Vooral wanneer de camera tijdens spectaculaire momenten losbreekt van de X- en Y-assen en je een dynamischer beeld krijgt van het vernietigende spektakel.

GuiltyGearStrive

The Good

Qua gameplay is inderdaad een hoop veranderd ten opzichte van de vorige games. Is Strive simpeler dan zijn voorgangers? Dat valt wel mee: je kunt nog steeds Roman Cancels en dergelijke uitvoeren als je daar de vingervlugheid voor hebt. Het is meer dat het tempo, impact en het gewicht van de actie dusdanig aangepast zijn dat ellenlange combo’s niet echt mogelijk meer zijn. Zo is de schade die je aanbrengt ontzettend toegenomen: elke aanval doet meer veel damage dan voorheen en potjes zijn dan ook veel sneller voorbij, bijna à la Street Fighter II en Samurai Shodown. Daarnaast zijn personages iets logger, waardoor klappen zwaarder voelen en combo’s automatisch minder ruimte hebben.

Guilty Gear Strive

Tenslotte kun je niet meer de universele, simpele ‘gatling combo’s’ uitvoeren waarbij je de vier aanvalsknoppen in mate van zwaarte achter elkaar indrukt. ‘Punch > kick > slash > heavy slash’ werkt dus niet meer, omdat dit ’t veel te makkelijk maakte voor competitieve spelers om vernietigende combo’s uit te voeren op basis van een snelle, simpele punch. Gecombineerd met de hoge schade en toegenomen zwaarte is Strive dus minder technisch en gefocust op combo’s, en veel meer een dans waarbij mentaal sparren net zo belangrijk is als wat je met je vingers doet. Een positieve ontwikkeling als je het mij vraagt; Street Fighter V onderging een soortgelijke verandering.  

The Gear

Toch heb ik ook m’n twijfels, want de potjes zijn nu wel héél snel voorbij. In een flitsende game als deze wil ik iets meer de tijd hebben om m’n verschillende tactieken te laten ademen, en bovendien is het niet leuk om al na een paar seconden van een Potemkin-speler te verliezen omdat je twee verkeerde reads maakte. Ook ben ik geen fan van hoe counter hits in beeld worden gebracht; de grote, witte ‘COUNTER!’-letters zijn best tof, maar het feit dat de camera dan in slow-motion om de personages beweegt vind ik maar irritant. Het is net awkward genoeg om m’n flow te verbreken en een mogelijke opvolgaanval te onderbreken. Beide zijn elementen die echter gemakkelijk aan te passen zijn, en ik verwacht dat dat ook gaat gebeuren.

GuiltyGearStrive2

The Guilty

Het grootste probleem wat ik (en vele anderen, zo te zien) met de bèta had, was de lobby. Kan íemand mij vertellen waarom deze prachtig geanimeerde, heavy metal-geïnfuseerde vechtgame een lobby heeft dat oogt als een goedkoop, pixelig, door Habbo Hotel geïnspireerd Flash-spelletje? Het idee erachter is heel solide — de etages representeren de verschillende skillniveau’s zodat spelers die te goed zijn niet continu de lol van nieuwkomers kunnen vergallen — maar het doet pijn aan m’n ogen en het werkt voor geen meter. Omdat het volledig 2D is staan er vaak meerdere personages op hetzelfde plekje, waardoor je zelden de persoon uitdaagt die je in gedachte had, om maar wat te noemen. Lelijk en, vooral, heel erg onpraktisch. Schrappen, dit.

Guilty Gear Strive

Toenemende populariteit

Al met al ben ik ontzettend enthousiast voor Guilty Gear Strive, voornamelijk omdat ik even geen game kan noemen die er mooier uitziet, en omdat de actie zo verdomd zwaar en chunky is. Daarnaast vallen de veranderingen volledig in mijn straatje, aangezien ik fighters speel voor de harde klappen en de mind games. Dat complexe combo’s veel korter zijn geworden, vind ik dus alleen maar oké. Maar goed, ik heb altijd tot Guilty Gear z’n kernpubliek gehoord; een nieuw deel vult mij altijd al met enthousiasme. Of Strive daadwerkelijk een heel nieuw publiek kan aanboren? Dat betwijfel ik; het blijft immers een hardcore fighter. Als Strive een veel succesvollere game wordt dan zijn voorgangers, dan heeft dat waarschijnlijk veel meer te maken met de toenemende populariteit van de fighting game community dan de omgegooide mechanics. Hoe dan ook: je hoort mij niet klagen.

REACTIES (3) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord