God of War: Ascension* - preview 

God of War: Ascension - preview 2013-06-26T13:37:20
Aanschouw Kratos. De vleesgeworden woede en vernietiging, de slachtende moordenaar van vrouw, kind, grote goden, mindere goden, mythologische monsters en duizenden mensjes die dachten dat ze goed konden vechten. Mensje Jurjen blijft het een fijn figuur vinden om mee te spelen.

Hoeveel vijanden moet Kratos nog aan stukken kappen voor zijn almacht is bewezen? Hoeveel delen blijft zo’n personage geloofwaardig? Eigenlijk was drie wel een mooi aantal.

Natuurlijk moet er altijd nog wat spul rondom zo’n hoofdserie verschijnen. Naast de drie genummerde God of War-delen verschenen twee versies voor de PSP, een 2D-versie voor mobiele telefoons, zes comics, twee romans, een metalalbum, een verzamelaar met alle games op een schijf en heel veel Kratos-poppetjes.

Er zijn wereldwijd meer dan twintig miljoen games in de serie verkocht. Een film is in de maak. Kratos is een lucratieve handel voor Sony geworden, en zo’n handel zet je natuurlijk niet zomaar even aan de kant. Ook al is het verhaal ondertussen wel verteld over halfgod Kratos, die door een truc van Ares per ongeluk zijn vrouw en kind vermoordde en zich vervolgens een weg door de godganse Griekse mythologie kapte.

Goede naam

Eind 2008 verkondigde Sony in een persbericht dat God of War III het laatste deel in de serie zou worden. En vooruit, met wat goede wil past God of War: Ascension wel binnen die belofte. Het singleplayergedeelte van Ascension is namelijk een prequel die jaren vooruitloopt op het verhaal in alle andere delen (inclusief de PSP-veries). Het multiplayergedeelte staat los van alles en bevat zelfs geen Kratos.

De vraag is of Sony met deze release de goede naam van God of War niet een beetje te grabbel gooit. Na enige speeltijd in Ascension kan ik zeggen dat het alleszins meevalt, al vermoed ik dat de serie nooit meer zo groots en indringend zal worden als in deel één, twee en drie.

Laten we beginnen met een nadere beschouwing van de multiplayer, gevolgd door mijn persoonlijke ervaring ermee.

Grote arena’s

Je kiest eerst een god (Zeus, Hades, Poseidon of Ares) die je vechtstijl en skilltree bepaalt. Dan kun je nog wat pantsers, wapens, magie en skills toevoegen aan je personage (een haarloze en naamloze Spartaan of Trojaan met Kratos-postuur). De opties lopen gelijk op met je level, dat je laat stijgen door in de multiplayer goed te presteren.

God of War

Vervolgens knok je met vier mensen ieder-voor-zich in een kleine arena. Of je maakt de interessantere keuze en knokt met twee teams van elk vier spelers in grote arena’s met verschillende etages, platformen, teleporters, power-ups, beklauterbare muren en zelfs wat avontuurlijke, verhalende elementen.

Het team dat de meeste gunstpunten van de goden verzamelt (door kills, bezette altaren, geopende kisten of aan verhalende eisen te voldoen) wint de strijd. Daarnaast is er nog een persoonlijke score.

Laffe speelstijl

Mijn eerste potje van tien minuten in de God of War-multiplayer eindig ik met een treurige stand: zes keer gesneuveld en slechts twee kills gemaakt. Dat voelt niet echt God of War-achtig. Waar is mijn almacht gebleven?

Met roekeloos aanvallen kom ik niet ver. Ik moet mijn patronen wat minder voorspelbaar maken. Blokken en counteren met onlogische intervallen. Sterkere pantsers en wapens verdienen. Valstrikken activeren. En wat vaker het gevecht ontwijken.

Het tiende potje kom ik met een vrij laffe speelstijl tot zeven kills tegenover twee keer sneuvelen. En dan vind ik het eigenlijk wel weer mooi geweest.

Het voelt als een 3D-versie van, eh, All-Stars Battle Royale (om lange tenen te omzeilen zal ik hier geen Nintendo-titels noemen). Niet echt als God of War.

God of War: Ascension

Reusachtige olifantenman

Ik zwiep mijn geketende messen door een groep grommende wezens, trek hun hoorns van hun bokkige koppen, trap de leider met mijn lompe laars in zijn buik en slacht hem in drie stappen door op tijd op de aangegeven knoppen te drukken. Ik geniet van de impact die elke actie heeft en voel mij machtig. Dit is God of War.

Dan sloopt een Charybdis-achtig tentakelwezen uit zee een deel van de houten vlonders en torens op mijn pad. Ik kan de tijd tot op de seconde precies terugdraaien om van de uiteengespatte balken platformen te maken waarlangs ik tegen een berg op kan klimmen. Zoiets heb ik nooit eerder gedaan in God of War.

Aan het eind van de demo bestrijd ik een reusachtige olifantenman die me doet denken aan Ganesha uit de Indiase mythologie. De mythologische wezens uit de Griekse mythologie waren blijkbaar in de voorgangers al opgebruikt. Ik stel me voor hoe een van de ontwikkelaars op internet een plaatje van Ganesha vindt. ‘Dan die maar.’

Minst spectaculaire opening ooit

Wanneer ik slurfmans hersenpan met een paar brute halen heb opengesneden, spring Kratos automatisch naar de naderende tentakels van het zeewezen om vanaf daar met messen paraat de zee in de duiken. Vlak voordat hij het water raakt: einde demo. Zo’n nahijgmoment waarop je eigen hersenen nog niet helemaal klaar zijn met het verwerken van de afgelopen momenten en je ‘dat was vet’ wil zeggen.

Vet was het zeker, tegelijkertijd is de opening van Ascension de minst spectaculaire ooit van een God of War-game, zeker in vergelijking met die van deel 3. Dat Kratos tijdens de gevechten weer zo’n lekker arrogante krachtpatser blijkt is prettig, maar natuurlijk weinig verrassend.

Dan dat gegoochel met de tijd. Ik snap het, daardoor krijg je toch nog een beetje het gevoel iets nieuws te spelen. Het zal ook vast leuke uitdagingen met zich meebrengen, maar ik vind het meer iets voor een prins uit Perzië of Blinx de tijdzuigende poes, dan voor de vleesgeworden woede en vernietiging.

Opzichtige uitmelkerij

Aan grote entertainmentfranchises als God of War worden miljoenen verdiend, en dus neem ik het Sony zeker niet kwalijk dat de serie met weer een deeltje wordt verlengd.

Evenmin neem ik het Disney kwalijk dat er nieuwe Star Wars-films komen, en ik vind het ook niet erg dat Peter Jackson het lekker compacte verhaaltje van The Hobbit over drie delen heeft uitgesmeerd. Het verbaast me eerlijk gezegd dat de Harry Potter-serie nog geen doorstart heeft gekregen. Waar blijven de prequels waarin je co-op met James en Lilly Potter kunt toveren? Gouden handel!

Als weinig principieel liefhebber van sprookjes, mythologie en de strijd tussen machtige wonderwezens zal ik zelfs de opzichtigste uitmelkerij in deze machtige franchises gretig consumeren. Maar zonder de verwachting dat het ooit nog zo goed wordt als het oorspronkelijke werk.

REACTIES (15) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord