Pokémon Sword en Shield - Thuiskomen in Galar 

Pokémon Sword en Shield - Preview 2019-10-17T15:08:50
The Pokémon Company is een mythische plek, eentje waarvan je alleen maar kunt dromen. En na jarenlang dromen werd Jacco plots uitgenodigd om langs te komen, Pokémon-meester Junichi Masuda te ontmoeten én Pokémon Sword en Shield te spelen.

Het gebouw van The Pokémon Company is precies zoals je het je voorstelt. Overal liggen Pokémon-knuffels, -games en -kaarten, vergaderzalen hebben pokémon-namen (wij zaten in Squirtle) en het personeel verzamelt de hele dag items bij hun persoonlijke Pokéstops in Pokémon Go. Overweldigd door de deze Pokémania werd ik achter een monitor gezet om Sword en Shield vanaf het begin te spelen. Net als velen had ik m’n verwachtingen wat getemperd – de controverse kan je niet zijn ontgaan – maar uiteindelijk bleek de kennismaking met de Galar-regio zo fijn als het maar kan zijn.

 

Een hartverwarmend filmpje

Vorig jaar speelden we dankzij Let’s Go Pikachu en Eevee voor het eerst een Pokémon-game op het grote scherm, maar grafisch gezien vallen die games in het niet bij de presentatie en levendigheid van de Galar-regio. Vooral het camerastandpunt geeft een veel betere blik op het idyllische dorpje waar de game begint. In de verte zie je prachtige bergen, rondwandelende Wooloo (die extreem schattige schaap-pokémon) en gedetailleerd aangeklede huisjes. Galar voelt een beetje als thuiskomen, terwijl ik pas net ben begonnen.

Het begin van Sword en Shield is een stuk aangenamer dan voorgaande games, met name vergeleken met de berucht trage introductie van Sun en Moon. Het duurt niet lang voordat je op stap wordt gestuurd met Pokéballen en potions om de wereld te verkennen, en alleen al de manier waarop de starters worden geïntroduceerd is een voorbode van hoe filmisch de rest van de games is. Voordat kampioen Leon jou en zijn broertje – en tevens eerste rivaal – Hop de keuze geeft uit Grookey, Scorbunny en Sobble, krijg je eerst een hartverwarmend filmpje te zien waarin het drietal elkaar een beetje ettert. Uit de daaropvolgende barbecue blijkt dat betere gezichtsuitdrukkingen en interactie met pokémon de boel wat filmischer maken, hoewel voice-acting helaas nog steeds ontbreekt.

Masuda
   

Pokémon’s coming home!

Game Freak steekt niet onder stoelen of banken dat Galar is gebaseerd op het Verenigd Koninkrijk, en dat heeft een komisch effect. Als je de kaart van Galar ondersteboven houdt zie je praktisch Engeland voor je – dat heeft vast niemand door, dachten ze - de moeder van je trainer heet ‘mum’ en mannelijke trainers worden ‘chaps’ genoemd. Tijdens de eerste anderhalf uur kwam ik ook een aantal hilarische op Engelse beesten gebaseerde pokémon tegen, die helaas niet genoemd mogen worden. Maar goed, kijk naar Wooloo, Sirfetch’d en de recent aangekondigde Galarian Ponyta, en je begrijpt dat de achtste generatie niet meer stuk kan.

De manier waarop je wilde pokémon treft draagt trouwens ontzettend bij aan de levendigheid van Galar. Eén blik op het grote scherm en je ziet tientallen pokémon rondwandelen in het gras, die je vergelijkbaar met Pokémon Let’s Go kunt ontwijken of op de ouderwetse manier kunt vangen. Tegelijkertijd zijn random encounters weer terug, waardoor wilde pokémon tegenkomen in feite een fijne mix is van gevechten ontwijken als je er geen zin in hebt en ouderwets verrast worden.

Eerlijk gezegd waren deze eerste stappen door het gras wel het moment waarop ik me besefte dat Sword en Shield gewoon weer Pokémon-games zijn. Het vechtsysteem is niet slecht; het staat nog steeds als een huis, maar eindeloos door het gras rennen en je eerste paar monsters trainen heb ik nu al honderd keer gedaan. Dat geldt ook voor veel andere onderdelen van deze achtste generatie games: nergens is het een grote ‘next-gen’ stap vooruit, maar meer een evolutie.

Sword & Shield
      

Wilde Westen

Dat zie je ook een beetje aan de Wild Area, een grote omgeving die grofweg Zuid- en Noord-Galar van elkaar scheidt. In deze vallei lopen afhankelijk van het weer en de tijd constant andere pokémon rond, waardoor er altijd wat nieuws te vinden moet zijn. Dat betekent ook dat zwakke pokémon, in ons geval Scorbunny, verpulverd kunnen worden door beesten die dubbel zo sterk zijn. Toen ik en m’n team werden begroet door een gigantische Onix van level 26 moesten we rennen voor ons leven.

Dit gevoel van verkenning wordt bevorderd door het kunnen bewegen van de camera, éindelijk. Het is een heerlijk gevoel om in alle richtingen te kunnen kijken en allerlei vliegende en zwemmende pokémon te spotten. Het is daarom jammer dat de Wild Area grafisch een beetje tegenvalt. Het oogt met name in de verte een vrij leeg en de bomen, waar een hoop om te doen is, zijn inderdaad ondermaats vergeleken met de rest van de game. Anderzijds krijg je dankzij het kunnen besturen van de camera wel een beter gevoel van perspectief. Ik kreeg oprecht kippenvel toen ik door de stromende regen langs een meer liep waaruit opeens een gigantische Gyarados tevoorschijn kwam. Dát is het gevoel van ontdekking waarnaar ik op zoek ben.

Sword & Shield
  

Olympische Spelen

Na een Max Raid Battle te hebben gedaan, die ik gruwelijk  hard verloor, betreed ik de eerste grote stad van de game. Ook deze mag ik niet bij naam noemen, maar het is die ene met tandwielen en een zorgwekkende hoeveelheid CO2-uitstoot. De stad heeft twee districten en voelt ontzettend groot, met allerlei verschillende winkeltjes als kappers, groenteboeren, bibliotheken en een kledingzaak. Sword en Shield bevatten meer soorten kledingstukken dan ooit, dus uiteraard heb ik m’n Pokémonnee stukgeslagen op een vette hoodie en een T-shirt met een noedel-etende Shuckle erop.

In de stad bevindt zich ook de eerste gym, waarvoor je in Galar een aanbevelingsbrief moet hebben om überhaupt deel te mogen nemen. In de lobby van het gigantische stadion merk je sterk dat gym-gevechten in Galar worden gezien als een soort Olympische Spelen. Er hangen grote spandoeken, trainers lopen rond in stijlvolle sportkleding en scheidsrechters dragen petten en fluitjes. In het verhaal word ik zelfs ontvangen in het hotel verderop om uit te rusten voor de festiviteiten.

Daar onthult Sonia, de altijd drukke dochter van professor Magnolia, meer over de boeiende legende van Galar. Zonder te veel weg te geven kun je stellen dat Game Freak voor Sword en Shield een leuke invalshoek heeft gevonden wat Britse mythologie betreft. Wat trouwens ook opvalt is de bijna melancholische soundtrack met een Middeleeuws koor op de achtergrond, dat de legende extra lading geeft. Ik ben zowaar benieuwd naar het verhaal, en dat is lang niet altijd het geval in Pokémon-games.

Sword & Shield
   

Verfijningen

Tot slot merk je aan Sword en Shield dat de ervaring een stuk gestroomlijnder is dan voorheen. Je hebt nu autosave, kunt tussenfilmpjes skippen, de Move Deleter vind je al vrij vroeg en je kunt gewoon doorspelen terwijl de game naar tegenstanders zoekt voor online modi. Ook was ik positief verrast door de PC Link Box. Hiermee heb je net zoals in Pokémon: Let’s Go overal toegang tot je pc en is een bezoekje aan het Pokécenter om pokémon te wisselen overbodig.

Sword en Shield zijn dus geen revolutie, maar wel moderner. Bovendien is de Galar-regio lekker ruim opgezet, voelt het levendig aan, zijn de nieuwe pokémon tof ontworpen en is de Engelse cultuur die er heerst lekker koddig. Hoewel ik nog niet helemaal overtuigd ben door de Wild Area en Dynamax (dat heb ik niet kunnen gebruiken in deze demo) kan ik niet wachten om rijst en curry te eten in met the lads Galar.

Pokémon Sword en Shield verschijnen op 15 november voor de Nintendo Switch.

REACTIES (13) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord