Captain Tsubasa: Rise of New Champions - ‘Pro Weebolution Soccer’ 

Captain Tsubasa: Rise of New Champions - PREVIEW 2020-02-28T10:11:37
Pas maar op, FIFA en Pro Evo! Er komt een nieuwe voetbalgame aan die jullie naar de kroon zal steken. Alleen moet deze game het niet hebben van z’n realisme of z’n gelicenseerde spelers en clubs, aldus Samuel, maar van iets heel anders: anime, zoon.

Anime

Ik heb een aanzienlijk deel van mijn jeugd in Spanje doorgebracht, en één van de voordelen daarvan was dat ik al op zeer jonge leeftijd (eind jaren 80, begin jaren 90) van Japanse tekenfilms mocht genieten. Dragon Ball (de OG-serie, niet Z) was uiteraard de belangrijkste daarvan, maar ook Captain Tsubasa vormde een groot onderdeel van mijn toenmalige animedieet. Althans, ik had toen nog geen idee dat ik naar Captain Tsubasa zat te kijken, want in Spanje heette het ‘Campeones: Oliver y Benji. Men dacht vroeger dat kinderen niet naar awesome tekenfilms zouden kijken als de personages Japanse namen hadden, dus kreeg hoofdrolspeler Tsubaza Oozora in veel westerse landen de naam Oliver Atom. Lol, stom.

 

Cirque du Soleil

Ik kan me inhoudelijk niet superveel meer van de serie herinneren, maar de belachelijk(vette) moves die in de serie voorkwamen staan onherroepelijk in m’n geheugen gegrift. Zo was er een dude die een bal op één of andere manier dusdanig hoog de lucht in kon trappen dat tegenstanders door de zon verblind werden als ze ernaar keken. Helemaal hype was de eeneiige tweelingen die perfect synchroon tegen de bal aan kon trappen, zodat-ie dubbel zo hard het doel in werd gelanceerd. Ook hadden ze een supertoffe manier om de weggetrapte bal van een keeper te onderscheppen: de één ging op z’n rug liggen en trok z’n knieën naar achter, zodat de ander op zijn voeten kon springen en vervolgens de lucht in ‘geschopt’ kon worden om die hoge bal te vangen. Pure Cirque du Soleil-shit, maar dan tijdens een voetbalwedstrijd!

Captain Tsubasa 

Kan toch niet!

De tofste herinnering die ik aan de serie heb is echter van de keeper van een vijandig team, die zo goed was dat hij door iedereen gevreesd werd. Zo was er een superspannende aflevering waarin hij een penalty moest tegenhouden. Instinctief dook hij naar rechts, maar de bal werd toch naar de linkerkant van het doel geschoten. Als een soort van Dragon Ball-personage gebruikte de keeper zijn momentum om tegen de rechterpaal aan te duiken, zich met z’n voeten tegen de paal af te zetten, en zich vervolgens naar links te lanceren zodat hij de bal alsnog kon tegenhouden. Beláchelijk, natuurlijk — volgens mij schreeuwde ik zelfs als kind toen keihard ’JA MAAR DAT KAN HELEMAAL NIET‘ — maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet hype as f*ck was. Het feit dat ik me de verhaallijnen niet meer kan herinneren, maar ik dat moment nog tot in het detail voor me kan halen, zegt genoeg.

Ja, ik weet het: niemand geeft om mijn jeugdherinneringen en de intro’s van mijn artikelen zijn altijd veel te lang. Huil me een rivier, zong Britney Spears d’r ex ooit. Het is belangrijk dat je begrijpt wat mijn geschiedenis met de franchise is, want dan snap je ook beter dat 1) ik bepaalde verwachtingen van een game-adaptatie heb, en 2) waarom ik überhaupt geïnteresseerd ben in deze game. Want  ik heb eigenlijk een stronthekel aan voetbal. Oprecht. Als m’n maten mij meenemen naar de kroeg omdat er een belangrijke EK- of WK-wedstrijd is, dan ben ik die dude die het als een excuus gebruikt om zich schuldeloos klem te zuipen. Tevens kan ik me niet herinneren wanneer ik een FIFA-game voor het laatst heb aangeraakt. Ik geef echt nul neuks om alles wat met de sport te maken heeft, dus het feit dat ik Captain Tsubasa: Rise of New Champions gespeeld heb, is eigenlijk best wel een dingetje.

 

Videogameïg

Ik heb de game niet alleen gespeeld, ik vind ‘m oprecht ook best wel tof! En dat terwijl het eigenlijk een voetbalgame is: net als in een FIFA of Pro Evo berust de gameplay op fundamentele eigenschappen als balbezit, passen, het geven van goede voorzetten, de bal afpakken met een goed getimede tackle, ga zo maar door. Maar alles in Rise of New Champions is gewoon veel meer… videogameïg, snap je? Een goed voorbeeld hiervan is het feit dat Rise of the New Champions een echte staminamanagementgame is waarbij je continu naar leeglopende en bijvullende balkjes aan het kijken bent, net als bij (jawel, I’m gonna say it) Dark Souls.

Iedereen kan rennen, maar een goed sprintje trekken? Verbruikt stamina. Een goede poeier richting het doel afvuren? De hoeveelheid stamina bepaalt je slagingskans. Of de keeper de bal tegenhoudt? Ook dat is gekoppeld aan zijn stamina. Ik vind dat fijn. Het maakt de graphics wellicht wat minder sexy, met al die gele balkjes die continu te zien zijn, maar het haalt het giswerk uit de gameplay. Ik baseerde mijn beslissingen niet alleen op positie, maar ook op uithoudingsvermogen. En dat, dames en heren, is diepgang. Ook voelde het daardoor minder oneerlijk wanneer ‘de vijand’ een ogenschijnlijk oneerlijk doelpunt wist te scoren.

 

V-Zone?

Eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik veel andere mechanics van de game niet echt heb kunnen uitproberen. Mijn speelsessie duurde helaas niet lang, mede omdat ik diezelfde middag ook nog aan de slag moest met de One-Punch Man-game, en ik kon alleen losse matches spelen en dus geen tutorial of iets dergelijks. Ik zag de AI af en toe dus gekke shit doen waarvan ik géén idee had hoe dat moest. Zo is er blijkbaar ook een soort van power up genaamd V-Zone, waarbij je gehele team dusdanig met elkaar gesynchroniseerd is dat elk personage sneller speelt en minder stamina verbruikt, maar ik had geen idee wanneer ik dat precies kon activeren of hoe ik dat moest opsparen. Ook zijn er individuele speciale moves (zoals ik me dus kan herinneren van de anime) afhankelijk van met welk team je speelt, maar ik heb wederom niet de kans gehad om uit te zoeken hoe ik die kon inzetten.

 Captain Tsubasa

Ietwat schaars

Het team van de AI gebruikte één keer een move waarbij de bal in een fractie van een seconde via drie spelers naar de andere kant van het veld gepassed werd, alsof het een combomove was, en dat zag er superdope uit. Een beetje teleurstellend was echter dat deze speciale moves dus nauwelijks voorkwamen tijdens een wedstrijd, zelfs wanneer ik de AI op een hogere moeilijkheidsgraad zette. Het enige wat ik had uitgevogeld was dat je een toffe cutscene te zien krijgt als je met een volle staminameter de bal naar het doel schiet (je ziet dan hoe de trap ‘opgeladen’ wordt met de kracht van een heuse spirit animal, zoals een beer). En ook het moment dat de keeper de bal vangt wordt op prachtige animewijze uitgebeeld, vooral ook omdat de bal vangen nog niets betekent: de kracht van de bal kan zo groot zijn dat de keeper overweldigd wordt, bijvoorbeeld.

Maar zoals ik al zei, het voelt toch alsof deze ‘animemomenten’ ietwat schaars aanwezig zijn; deze gekkigheid had van mij wel vaker in mijn gezicht gedrukt mogen worden. Dit had dus ook  aan mijn gebrek aan gamekennis kunnen liggen. Wat ik in ieder geval ook heb gemerkt: er is geen scheidsrechter. En er zijn ook géén gele of rode kaarten. Heiligschennis volgens sommigen, maar ik vond dit heel lekker. Rise of New Champions heeft nauwelijks onderbrekingen, en dat is exact het soort creatieve vrijheid dat een game moet nemen om genot te maximaliseren.

 Captain Tsubasa

Soccer Slam

Mijn enige écht teleurstelling is,weer, hoe de game er grotendeels uitziet. Die eerder genoemde animemomenten zijn namelijk oogstrelend en lijken echt rechtstreeks uit de televisieserie te zijn genomen, maar voor de rest oogt het een beetje saai en goedkoop. Elk mogelijk detail lijkt volledig te verzuipen in de harde, felle kleuren, en hierdoor kun je de gezichtskenmerken en zelfs haarstijlen van de spelers niet goed zien wanneer de camera uitgezoomd is. De game is allesbehalve lelijk, maar de visuele kwaliteit tussen de animemomenten en de ‘standaard’ voetbalstukjes is wel dusdanig opvallend dat het de spaarzaamheid van de animemomenten nog meer doet opvallen.

De visuele klachten kunnen niet verbloemen dat ik als voetbalhater toch verrassend enthousiast ben voor het eindproduct! Al helemaal gezien het spel een Story Mode gaat bevatten die mijn dorst naar belachelijk animevoetbal beter kan gaan lessen. In het pantheon van ‘echte videogame-voetbalgames’ voelt Rise of New Champions op dit moment nog niet zo tijdloos en essentieel als bijvoorbeeld een Sega Soccer Slam of Super Mario Strikers, maar er is een grote kans dat daar verandering in komt wanneer ik meer tijd met de game spendeer en ik de mechanics beter onder die knie krijg. En al helemaal als de game dat eerder genoemde keepermoment uit mijn jeugd blijkt te bevatten!

Captain Tsubasa

REACTIES (2) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord