Wouters Top 23 Marvel Cinematic Universe-films update: inclusief Spider-Man: Far From Home 

Top Marvel Cinematic Universe-films: geranked van slechtste naar beste 2019-07-05T19:31:12
Avengers: Endgame heeft miljoenen emotionele snikjes veroorzaakt over de hele wereld en vormde een gepast einde voor de Infinity Saga van het Marvel Cinematic Universe. Wouter vindt dit einde van een era het ideale moment om alle 22 MCU-films op volgorde van z’n minst favorieten, naar z’n favorieten te ordenen.

De afgelopen 11 jaar heb ik meer dan 6000 minuten genoten van alles wat het MCU te bieden heeft, want alle 23 films en de 180.000 seconden die ze samen duren, heb ik minstens 2 keer gezien. Hoog tijd dus om ze allemaal op volgorde te zetten, want de Infinity Saga is voorbij en het is tijd om te checken of het allemaal wel zo awesome was, dat hele Marvel Cinematic Universe (Spoiler: JA HET WAS SUPER!). 

      

23. Ant-Man and the Wasp (2018)

Het is wel mooi om te zien dat zelfs de, wat mij betreft, slechtste MCU-film nog best vermakelijk is, maar bijzonder makkelijk te vergeten. Een van de problemen die ik heb met Ant-Man and the Wasp is dat de antagonist Ghost een veel te serieus personage is voor een komedie, waardoor de film flink toondoof overkomt. Daarnaast is het plot, voornamelijk naar het einde toe, nogal… rommelig en knetteronlogisch. Leuk dat de Quantum Realm geïntroduceerd wordt als iets dat best belangrijk is voor de toekomst van het MCU, maar deze zogenaamde mini-mini-mini-dimensie is deels ‘wetenschap’, deels pure magie, maar voor het grootste deel simpelweg enorme bullshit. Door het rommelige plot en het feit dat de film, omdat het een comedy is, z’n eigen logica niet eens serieus neemt (ja, ze zetten inderdaad overal ‘quantum’ voor), heeft Ant-Man and the Wasp wat mij betreft het grootste geloofwaardigheidsprobleem van alles in het Marvel Cinematic Universe tot nu toe. Best vermakelijk dus, maar niet voor een tweede keer…

      

22. Iron Man 2 (2010)

Ook Iron Man 2 is een gevalletje van ‘niet te moeilijk doen, Marvel’! De eerste Iron Man is sterk in z’n eenvoud, de tweede introduceert veel te veel subplots, characters en Avengers-referenties, waarbij een hoop van de actie fronsopwekkend onlogisch is. En er is ook nog eens veel te weinig van! Nee echt, er zitten letterlijk 2 korte actiescènes en een finale in Iron Man 2, daar moet je het mee doen. En wat betreft die showdown op het einde: dat is gewoon weer Iron Man die ruzie krijgt met iemand anders in een mech suit, net zoals in de voorganger. In dit geval is het die lamzak van een Ivan Vanko (Mickey Rourke), een nogal onbeduidende schurk uit de comics met de alias Whiplash, een personage dat nooit eerder een filmverschijning had mogen maken dan Mandarin, Madam Masque, Ezekiel Stane of andere, wel relevante, Iron Man baddies. Maar goed, ik werd destijds best wel een beetje wild van Black Widow haar eerste optreden en de constante herinnering dat het filmuniversum van Marvel op het punt stond om exponentieel te exploderen, dat maakte Iron Man 2 toch wel een béétje bijzonder…

Iron Man 2      

21. The Incredible Hulk (2008)

Gekke film dit… Hij kwam gewoon ná de eerste Iron Man, in hetzelfde jaar nog, maar valt -ondanks dat het er gewoon officieel deel van is- volledig buiten de Marvel-boot. Dat komt deels omdat het eenmalig Edward Norton als Bruce Banner/de Hulk en de goddelijke Liv Tyler voor één keertje als Betty Ross heeft, maar ook omdat het qua stijl, vooral wat betreft humor, compleet anders is dan Iron Man en de daarop volgende MCU-films. Ook gek dat de film praktisch hetzelfde verhaal vertelt als het vijf jaar eerder verschenen Hulk van Ang Lee, terwijl ze dat nou niet perse veel beter doen. Om het nog extra verwarrend te maken is Jennifer Connelly in de oude film Betty Ross en speelt Liv Tyler, een even fantastisch acterende en onwaarschijnlijk mooie brunette, haar in The Incredible Hulk. Daarnaast werd Sam Elliott vervangen door William Hurt voor de rol van Betty’s pa, General Ross, en dat is eigenlijk de ene grijzende, gedistingeerde topacteur vervangen voor de andere. Maar goed, ondanks dat het weinig eigen smoel heeft en een beetje overbodig voelt, is het King Kong/Jekyll and Hyde-achtige verhaal van Hulk best wel klassiek tijdloos en biedt het ook in dit geval aardig wat entertainment en emotie. 

The Incredible Hulk      

20. Thor: The Dark World (2013)

Eigenlijk vind ik The Dark World best wel een leuke film, vooral omdat het echt high fantasy en sci-fi in één is, met snufjes Lord of the Rings gemixt met Star Wars. Sterker nog, als Thor en Jane Porter op een gegeven moment romantisch staan te doen met op de achtergrond het majestueuze Asgard, dan heeft de film wel hele heftige Attack of the Clone vibes. Want ja, Jane = Natalie Portman = Queen Amidala. Dat is natuurlijk niet per se een goed ding, want Episode II is op z’n best de op-een-na slechtste Star Wars-film, en er is nog wel meer teleurstellend aan Thor 2: de knettersaaie schurk bijvoorbeeld, waarmee ze een bijzonder acteur als Christopher Eccleston onvoldoende benutten. Sowieso mist de film een solide richting, een unieke stijl en vooral de nodige emotie, waarmee het duidelijk werd dat Marvel zoekende was wat betreft de kant die ze met Thor op moesten. Gelukkig was daar uiteindelijk Ragnarok, een film die veel hoger op dit lijstje staat!

       

19. Captain Marvel (2019)

Ik had hier best wel veel van verwacht, want niet alleen zou dit de eerste MCU-film met een vrouwelijke superheld in de hoofdrol zijn, ook beloofde Captain Marvel de krachtigste Avenger in het Marvel Cinematic Universe te worden. Ik kwam om van de nieuwsgierigheid over hoe Feige en consorten dit zouden gaan aanpakken! Natuurlijk scoorde de film ook als een idioot, want als Disney haar miljardenmarketingmachine inzet dan komt het wel goed, maar ik was wel een beetje teleurgesteld over de kwaliteit ervan. Veel van de humor voelde ik niet, de actie vond ik veel minder spectaculair dan in de meeste MCU-films (ik ken mensen die hard gingen op de ‘Just a Girl’-vechtscène, maar ik totaal niet), de muziekkeuze sprak me niet aan (terwijl ik toch veel tunes uit en in de 90’s geluisterd heb) en ik had niet het idee dat men voor een specifieke stijl was gegaan. Toch is er veel leuk aan Captain Marvel, met name de swag van Nick Fury onder de invloed van de-aging technologie, en de aan arrogantie grenzende coolness van Brie Larsons Carol Danvers. En ja, er zit een poes in, dus daar word ik ook al snel blij van… behalve dan de CGI- versie van deze Goose. 

       

18. Iron Man 3 (2013)

Iron Man 3 is best een lekker filmpje, eentje die ook persoonlijk op een perfect moment kwam voor mij, waardoor ik er een warm plekje voor in m’n hart draag. De Shane Blackness druipt van de film af, inclusief een lekker kerstsfeertje, een bromance tussen Tony en jong kereltje, de typische humor die vooral tot z’n recht komt als er bad guys in beeld zijn en er zit zelfs een vleugje detectiveverhaal in Iron Man 3. Daarnaast maakt Tony Stark best een interessante character arc mee, eentje die handig inspeelt op de gebeurtenissen van The Avengers. Dus ja, in theorie een leuke comedy, maar het is niet een al te beste Marvel-film. Het staat volledig los van de rest van het MCU, op een beetje een krampachtige wijze, waardoor het voelde als een achteruitgang na het fantastische, grootse Avengers. Oh en wat ze met de Mandarin hebben gedaan, hoe grappig ook, dat is natuurlijk een beetje een klap in het gezicht van de gemiddelde lezer van Iron Man comics, helemaal nadat ze in Iron Man 2 een prutser als Whiplash wel doodserieus namen. 

     

17. Ant-Man (2015)

Voor Ant-Man ging Marvel wat kleinschaliger met een komedie die bijna aanvoelt als een sitcom, aangezien het zich grotendeels in 1 huis afspeelt. Je hoort nog net geen laugh track! Naar Paul Rudd en z’n ontwapenende onschuld kijken vind ik altijd lachen, Michael Peña is op z’n best als zijn personage op de vertelstoel zit en Evangeline Lilly is indrukwekkend ook voordat ze haar Wasp-outfit draagt. Dan zit er nog een leuke connectie met het grotere Marvel-universum in als Ant-Man het aan de stok krijgt met Falcon en zijn de visuals van een krimpende superheld best wel awesome, dus heel veel is er niet te klagen over Ant-Man! Toch maakte deze film niet bijzonder veel indruk op me en voelt het nog steeds als een ENORM gemiste kans dat Edgar Wright van het project afgehaald is. Z’n opvolger, Peyton Reed, heeft een prima film gemaakt, maar waarschijnlijk had Wright er een drie keer zo stijlvolle en coole Ant-Man van gemaakt. Maar helaas was dit nog voordat Marvel Studios en Kevin Feige hun regisseurs wat meer hun gang lieten gaan wat betreft de persoonlijke touch die ze MCU-films mochten meegeven…

      

16. Avengers: Age of Ultron (2015)

Man wat was ik gehyped voor deze film. Nadat Joss Whedon m’n innerlijke Marvel-fanboy had laten smelten van geluk met The Avengers, dacht ik dat hij me met het vervolg alleen maar nóg blijer zou maken. Helaas bleek dat niet het geval… Vermoedelijk had Marvel Studios teveel druk uitgeoefend op de man die dankzij Buffy The Vampire Slayer en Firefly wat mij betreft een legendarische status heeft bereikt, waardoor de film niet geheel volgens de visie van Whedon gevormd is. Jammer, want vooral een scène aan het begin, waarin de Avengers een feestje vieren en Captain America beweging weet te krijgen in de hamer van Thor (foreshadowing van iets dat 4 jaar later pas gaat gebeuren), laat zien wat voor geniale film Age of Ultron had kúnnen zijn. Uiteindelijk lijdt het teveel aan de nauwelijks bedreigende schurk die een rare band heeft met de Maximoff-tweeling (Scarlet Witch en Quicksilver), een ietwat onregelmatig tempo, een paar matige actiescenes en slappe pogingen om emoties los te wrikken. Hoewel je daar allemaal geen last van hebt als Tony Stark in het Hulkbuster armor het groene hoofd van Hulk dwars door de straat ramt…

      

15. Iron Man (2008)

De reden waarom het Marvel Cinematic Universe zo succesvol is geworden, is voor een groot deel te danken aan het ontzettend sterke begin. Met Iron Man maakte Disney’s filmuniversum van Marvel een vliegende start, vooral dankzij de extreem sterke casting. Robert Downey Jr. als Tony Stark is een meesterzet, de chemie die hij met Gwyneth Paltrow heeft is mooi meegenomen en dan is er ook nog de mythische Jeff Bridges als Obadiah Stane, die als bad guy meer dan memorabel is… totdat hij in het Iron Monger-pak stapt althans. De reden waarom ik deze film relatief laag in de lijst heb staan is namelijk omdat ik ‘m niet helemaal voelde, in m’n buik, weet je? En dan doel ik specifiek op de actie, dat in beeld wordt gebracht met nog redelijk basale CGI en op weinig overtuigende manier is geanimeerd. Ik verwachtte dat ik compleet overweldigd zou worden door de awesomeness van de superheldenactie, zoals ik dat in latere MCU-films wel was, maar de ware ‘WHOOP!’-momenten bleven zo goed als uit. Ik was minder enthousiast over Iron Man zelf dan over waar de film het begin van was: de route naar de ultieme, cinematic superhelden team-up. Die overigens werd aangekondigd in een post-credit scène die, als je hem nu bekijkt, er wel heel erg dik bovenop ligt. Nick Fury: ‘You think you're the only superhero in the world? Mr. Stark, you've become part of a bigger universe.’ In ieder geval duidelijk!

Iron Man       

14. Thor (2011)

Met de introductie van Thor ging de comicness van het Marvel Cinematic Universe vol gas, want een Noorse god met een bliksemhamer? Ja, daar ga je geen werkelijkheidsgetrouwe slinger aan geven natuurlijk! Dus gooide de film het over een soort scifi-achtige boeg met een welhaast Shakespeareaanse stijl, en dat laatste was vooral te danken aan regisseur Kenneth Brannagh, iemand die veel ervaring heeft met de welbekende, klassieke toneelschrijver dankzij verfilmingen van Hamlet, Henry V en Much Ado About Nothing. De manier waarop hij Asgard tot leven heeft gebracht vind ik een genot voor het oog, met het glimmende goud op de immens pompeuze architectuur en natuurlijk de grandioze kostuums, vooral die van Odin en Loki. Ook qua casting was er weinig te klagen, met Renee Russo en Anthony Hopkins als Thors overtuigend goddelijke ouders en Idris Elba die ‘m uit het park mept als Heimdall. Toch, nu ik ‘m meerdere keren gezien heb begint Thor een beetje scheurtjes te vertonen, met name de irritant wordende ‘Dutch angles’ (simpel gezegd: scheve shots) van Brannagh en ook het feit dat niet alleen Chris Hemsworth z’n haar, maar ook z’n wenkbrauwen en baardhaar blond zijn geverfd begint op m’n zenuwen te werken. Verder prima vermaak en een spannende uitbreiding van het MCU.    

     

13. Doctor Strange (2016)

De eerste keer dat ik Doctor Strange keek was ik zwaar onder de indruk van alle visuele effecten die de spectaculaire magische battles in beeld brengen. Wat dat betreft was deze film echt next level, want bijvoorbeeld de Mirror Dimension is dat ene awesome trucje in Inception keer duizend, iets dat m’n smoel deed openvallen van mucho impressed. Het moment dat Stephen Strange voor het eerst geconfronteerd wordt met de wereld van de magie dankzij de Ancient One, eerst door een soort Soul Punch, gevolgd door een van de meest trippy scènes in de filmgeschiedenis… WOW! Dat was echt breinsmeltend fantastisch! Maar kijk je Doctor Strange op een klein schermpje en met matig geluid, zoals ik deed tijdens m’n tweede viewing, dan valt een groot deel van de impact weg en blijft er een zeer aardig, maar een beetje standaard origineverhaal over. Alsnog een triomf hoor, want als Marvel Studios tegen deze tijd érgens goed in was, dan is het wel een volledig onwerkelijk concept als dit geloofwaardig te maken, door het op de juiste momenten wel of niet serieus te nemen.  

       

12. Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017)

Er is erg veel wat Guardians of the Galaxy Vol. 2 goed doet terwijl het voortborduurt op de voorgaande, heerlijke film in de serie: Baby Groot is een bijzonder slimme manier om hetzelfde character op een andere manier boeiend plus extra schattig te maken, Kurt Russell is de enige acteur op de aarde die de flamboyante Ego op zo’n geslaagde wijze had kunnen neerzetten en de interactie tussen Drax en de gloednieuwe Mantis is niet minder dan hilarisch. Toch heb ik in dit deel meer het gevoel dat de grappen bedoeld zijn om het wat magere verhaal te verbergen, terwijl de humor gek genoeg ook regelmatig gebruikt wordt om de actie naar de áchtergrond te schuiven -zowel tijdens de Baby-Groot-is-aan-het-dansen-scène aan het begin, als tijdens de Peter-vs-Ego-climax. Het is zeker grappig, hoor, en de film is ook nog even kleurrijk en prachtig als deel 1, maar door het gebrek aan een Infinity Stone en andere dringende connecties met het overkoepelende MCU, voelt Guardians of the Galaxy Vol. 2 onbeduidender dan veel andere films op deze lijst. Inclusief deel 1, want die had niet alleen de Power Stone als plot-device, maar ook nog de vrij belangrijke taak om deze heerlijke, nieuwe personages te introduceren. En laten we eerlijk zijn: ook de soundtrack is niet zo swingend, happy en cool als die van de eerste Guardians. Los van alle kritiek is Guardians of the Galaxy Vol. 2 toch een heerlijk MCU-tussendoortje en wist ik het na een tweede keer kijken zelfs nog iets beter te waarderen. Best mooi dat Gunn terug komt voor deel 3 dus!

      

11. Spider-Man: Homecoming (2017)

Het voelde als een ware overwinning dat Spider-Man terug was bij z’n moederstudio, vooral omdat de twee laatste webslinger-films onder Sony nou niet bepaald álles uit de bizar populaire superheld haalden wat erin zit. Maar ondanks dat ik me uitstekend vermaakt heb met Spider-Man: Homecoming, vooral door de enthousiaste Tom Holland in de hoofdrol en zijn surrogaatvader-bromance met Robert Downey Jr., voelde het niet als de Spidey-film waar we zo lang op hadden gewacht (dat bleek het twee jaar later te verschijnen Spider-Man: Into the Spider-Verse te zijn). Toch is het moeilijk te klagen als je kijkt naar hoe goed Michael Keaton de old skool Spidey-schurk Vulture neerzet, hoe leuk de tienersoap-onderdelen zijn en hoe alles klein bescheiden maar toch spannend blijft. Daarbij wordt het al meerdere keren vertelde ontstaansverhaal handig vermeden, iets dat aan de ene kant verfrissend is, maar aan de andere kant voelt het mede daardoor iets meer Ultimate Spider-Man dan de klassieke Spider-Man waar ik zelf verliefd op ben geworden in de 90’s. Voor een ouwe zeiksnor zoals ik is dat een nadeel, maar de Spinnemans kan natuurlijk best wel een injectie aan nieuwigheid gebruiken en dat heeft Marvel Studios (en Sony, soort van) handig klaargespeeld!

 

10. Spider-Man: Far From Home (2019)

De tweede Spider-Man-film onder Marvel/Sony is de afsluiter van de Infinity Saga, maar dat is niet de reden waarom je hem moet gaan zien. Far From Home speelt zeker goed in op de gebeurtenissen van Endgame, maar is een zeer luchtig filmpje vergeleken met z'n voorganger en gebruikt de Snap (en de daarop volgende 'Blip') eigenlijk alleen als uitgangspunt en voor het nodige 'emotionele gewicht'. Erg effectief, want je bent meteen vanaf het begin alweer geïnvesteerd in de sores van Peter Parker, meteen klaargestoomd om met hem op een trip door Europa te gaan. Aanvankelijk ligt tijdens dit schoolreisje de nadruk vooral op het comedy-element waar Peter en de omgang met z'n schoolgenoten voor zorgt, en de opeenvolgende gebeurtenissen verlopen nou niet volgens het meest strak geschreven script in het MCU: de toon stuitert, niet alles is even logisch of overtuigend en soms is de weergave van Europa op z'n zachtst gezegd Amerikaans en op z'n hardst 'belachelijk'. Daarbij mis ik ook een beetje de bijdehante opmerkingen van Spidey tijdens de battles, iets dat een integraal onderdeel van het personage is, als je het mij vraagt. Neemt overigens niet weg dat Spider-Man: Far From Home vol met aangenaame verrassingen zit, enorm schattige MJ/Peter-momenten bevat en dat Jake Gyllenhaals Mysterio fantastisch is, zorgend voor een paar iconische scènes waar menig comic-fanaat vochtig van zal worden. Of in ieder geval iedereen die, net zoals ik, in de 90's wel eens een Spider-Man comic heeft gelezen waar een dude met een vissenkom op z'n knar de cover sierde.

    

9. Thor: Ragnarok (2017)

Thor had een nieuwe stijl nodig, een hele make over zelfs, en Kevin Feige heeft er erg goed aan gedaan om Taika Waititi voor deze taak in te schakelen. Deze man neemt zichzelf totaal niet serieus en weet met z’n malicieuze instelling zeer grappige performances uit z’n cast te halen, zodat hij met name van Chris Hemsworth een ware komiek heeft gemaakt. Dit past perfect in deze extreem kleurrijke en funky film, die met een awesome synth wave score en een door Jack Kirby plus de jaren ’80 geïnspireerde setting bijna net zo stijlvol is als Guardians of the Galaxy. Ook heeft Thor: Ragnarok wat mij betreft de leukste versie van MCU-Hulk, eentje die wel kan praten maar heerlijk lomp en natuurlijk superboos is, een soort van enorme, groene koter. De grote villainess van de film, Hela, mag dan niet enorm veel inhoud hebben maar ziet er fantastisch uit en Cate Blanchett geeft haar een unieke elegantie. Ik ben daarnaast zeer gecharmeerd van Valkyrie, die de helft van de film dronken is, geen shit neemt van niemand en in een gestoord mooie scène zo episch eruit ziet op haar vliegende paard, dat je de neiging hebt op je knieën te gaan om haar te aanbidden. Dan zijn er tof verzonnen side characters die of voor de comic relief zijn toegevoegd, zoals Korg, of gewoon als eye candy functioneren, zoals de enorme wolf Fenris. Alles bij elkaar zorgt dit voor een van de grappigste, coolste MCU-films in deze lijst. 

      

8. Black Panther (2018)

Dit is een beetje de smoking, de tuxedo zo u wil, van de Infinity Saga. Het heeft wat meer verfijning en luxe dan de rest, met name door de gedistingeerde cast die uiteenloopt van Oscar-winnares Lupita Nyong’o tot aan de deftige Angela Bassett. Ook de chic settings helpen daaraan mee; dure clubs en fancy musea worden afgewisseld met het hypermoderne en tegelijkertijd tribale Wakanda. Het feit dat Black Panther een Oscar heeft gewonnen past ook helemaal in het plaatje van deze MCU-tuxedo, waarbij het mooi is dat zo’n relevante film niet vergeet door en door entertainend te zijn. Ik noemde het in mijn review ‘de Leeuwenkoning van het MCU’, vanwege het koninklijke drama dat Black Panther iets Shakespeareaans geeft, maar ook vanwege de swingende, Afrikaanse sfeer. Er circuleren nog steeds meningen dat dit een van de meest overgewaardeerde Marvel-films is, maar hoewel ik het ook opvallend vind dat juist deze film door de Academy erkend wordt (net nu mensen zoiets hebben van: ‘Hey, waarom hebben jullie Oscar-lui zo’n hekel aan superhelden en waarom zijn jullie zo blank en oud?’), vind ik dat Black Panther de waardering krijgt die het verdient. 

    

7. Captain America: The First Avenger (2011)

Hoe vaker je deze film kijkt, hoe specialer ‘ie wordt. Dit is namelijk niet alleen een bijna Indiana Jones-achtige avonturenfilm met een old skool vibe, maar er zijn ook nog ladingen sciencefiction-elementen, het heeft een romance als integraal onderdeel van het plot en het gaat natuurlijk om een superheld, terwijl er ondertussen ook nog eens een alternatieve geschiedenis uit de doeken gedaan wordt. Captain America: The First Avenger heeft wat minder grappen dan z’n meeste MCU-soortgenoten, maar toch weet het een al te serieuze toon te voorkomen en luchtig te blijven door een aan camp grenzende… schalksheid. Ja, dat woord past wel bij de jaren ’40 setting in deze film. Bovendien worden er een hoop tijdloze characters geïntroduceerd, zoals de kick ass Peggy Carter die terecht haar eigen serie kreeg en een zeer belangrijk onderdeel van Steve Rogers’ leven blijft tot aan de Endgame. Of Tommy Lee Jones als de plichtsgetrouwe kolonel Chester Phillips, een hardvochtige man met z’n hart op de goede plek, die van mij nog twintig keer terug had mogen komen in het MCU. Laat ik ook zeker Bucky Barnes niet vergeten, de beste vriend die iedereen wel zou willen hebben, of de Howling Commandos, de drinking buddies die iedereen wel zou willen hebben. En The Red Skull? Als hij niet de meest angstaanjagende bad guy van het MCU is, dan is hij zeker wel de meest stijlvolle.

       

6. Captain America: Winter Soldier (2014)

De Russo-broers zijn snel op weg mijn favoriete regisseurs te worden en hun reis naar mijn filmliefhebbershart begon met Captain America: Winter Soldier. Het gaat een beetje ver om het een spy thriller te noemen, maar de Russo’s hebben zich voor Winter Soldier wel degelijk laten inspireren door 70’s meesterwerken zoals Three Days of the Condor en The French Connection. En dat merk je! De spanning wordt op extreem effectieve wijze opgebouwd, de actie komt bruut realistisch (voor een 12+ superheldenfilm) in beeld en de combinatie van deze twee gegevens zorgt voor een paar onvergetelijke scènes. Als Cap slaags raakt met het Hydra/S.H.I.E.L.D.- team in de lift bijvoorbeeld, of de schietpartij op en onder de viaduct, die overigens zo sterk is geworden omdat er goed gekeken is naar de shootout scène in Heat. De eerste Marvel-film van de Russo-broers doet ongeveer hetzelfde als de Dark Knight-serie: het neemt het superheldengenre serieus en geeft het een bijna geloofwaardige invalshoek, een rauw randje realisme. Captain America: Winter Soldier en The Dark Knight, beide lange tijd de beste DC- en Marvel-films, lijken dan ook best veel op elkaar, met als grote verschil dat Cap 2 veel meer humor heeft en, wat mij betreft, beter overeind blijft staan na meerdere viewings. Het heeft er bovendien voor gezorgd dat Captain America m’n favoriete MCU-personage is geworden. We kunnen zelfs spreken van een oprechte man crush, om eerlijk te zijn…

   

5. Guardians of the Galaxy (2014)

Het mooiste van Guardians of the Galaxy is dat het plezier ervan afdruipt. Elk aspect, van de soundtrack en het kleurgebruik, tot aan het ontwerp van de personages en de speelsheid van de dialogen, is geënt op puur vermaak. Maar omdat een film die alléén fun biedt nooit echt indruk kan maken, hebben scriptschrijvers James Gunn en Nicole Perlman precies genoeg emotionele beats aan het geheel toegevoegd. Aan drama zoals Drax’ wraakzucht, Gamora’s familieproblemen en hetgeen er met Star-Lord en z’n moeder is gebeurd wordt exact genoeg aandacht geschonken, zodat je wel iets geeft om de personages, maar de fun niet naar de achtergrond wordt gedreven. Deze balans is knap lastig te behouden, helemaal als je film ook nog eens over een boom en een wasbeer gaat! Dat het toch gelukt is, en hoe, heeft volgens mij vooral te maken met de passie van James Gunn. Deze man denkt serieus dat het zijn levenslot was om uiteindelijk aan het roer van een van de meest riskante, meest opvallende MCU-films te staan, en wie gaat hem ongelijk geven? Want door zijn liefde en unieke visie is het Marvel Cinematic Universe niet alleen op z’n kop gezet, maar ook verbreedt tot in het schier oneindige. Marvel space is echt een verdomd swingende en fijne plek geworden dankzij de humor en het onmetelijke charisma van Peter Quill z’n ragtag team van uiteenlopende, onvergetelijke mafkezen. Guardians of the Galaxy is de meest verknipte en vrolijke space opera ooit, het Firefly, de Star Wars van het Marvel Cinematic Universe!

      

4. Captain America: Civil War (2016)

Wat eigenlijk Captain America 3 zou moeten zijn is uitgegroeid tot een onofficiële Avengers-flick, en uit deze lijst wordt het volgens mij wel duidelijk dat ik er enorm blij van word als meerdere MCU-helden samenkomen, ook om ruzie te maken! Civil War is een van de beste cross-over events in de comics, waarvoor Mark Millar een gewaagde set-up heeft verzonnen: ‘Wat gebeurt er als superhelden een meningsverschil krijgen die uitloopt op een ware burgeroorlog?’ Net zoals de comics duikt de film dieper in de verschillende persoonlijkheden van de helden, hun motivaties en principes, met name die van Iron Man en Captain America. Maar het belangrijkste aan Captain America: Civil War zijn de relaties; sommige komen op het spel te staan, andere verdiepen zich en er wordt zelfs kans gezien om een gloednieuwe vader en zoon-achtige bromance op te bouwen waar we nog jaren van mogen genieten. Inderdaad, die van Tony Stark en Peter Parker, want de nieuwe Spidey werd ook even doodleuk geïntroduceerd in deze mega-geekasm van een film. Black Panther, die een wat meer essentieel deel van het plot vormt in Civil War, komt eveneens voor het eerst langs en hij is precies wat ik hoopte dat een film-T’Challa zou zijn; een ware fucking warrior prince. Wederom had mijn -inmiddels- favoriete Marvel-kwartet, scriptschrijvers Christopher Markus en Stephen McFeely plus de regisserende Russo-broers, een waar meesterwerk afgeleverd, eentje die weer liet zien wat voor fantastische dingen er mogelijk zijn als je zoveel toffe personages weet te balanceren.

      

3. Avengers: Endgame (2019)

Endgame is het einde van de Infinity Saga, van 11 jaar aan Marvel-films, en zorgt met name daarom voor enorm veel emoties. Ja, ik had vocht op m’n wangen tijdens het kijken van deze film, daar schaam ik me niet voor, want wat Avengers: Endgame doet met de personages waar ik al bijna een derde van m’n leven een band mee heb opgebouwd, dat zorgt voor niets minder dan reiniging van de ziel. De character arcs van meerdere, essentiële Marvel-personages komen hier tot een einde, op veelal bijzonder bevredigende wijze, mag ik wel zeggen en dat voelt bitterzoet. Het is hoe dan ook een redelijk uniek gevoel, want alleen de Original Trilogy van Star Wars of de Harry Potter-reeks hebben vergelijkbare zielenroerselen teweeggebracht. Om de afsluitende functie die Avengers: Endgame heeft te versterken, komen er in deze film zo ontzéttend veel prachtige momenten, boeiende relaties, memorabele dialogen en toffe locaties van de afgelopen 22 films terug, dat het onmogelijk is voor een hardcore of casual fan om niet melancholisch te worden.

Avengers: Endgame

Maar het is meer dan simpelweg een trip down memory lane, want Avengers: Endgame weet weer totaal nieuw terrein te verkennen voor het MCU, met name aan het begin als alle hoop weg lijkt te zijn en onze superhelden zich van hun meest duistere kant laten zien. De eerste keer dat ik voor deze hooggespannen afsluiter in de bioscoop zat viel ik van de ene verrassing in de andere, wat best apart is want in feite doet Endgame best veel wat van tevoren al voorspeld was, of wat je hoopte dat het zou doen, maar nét niet op de manier waarop je verwacht. Ongelooflijk knap als je bedenkt dat miljarden mensen verwachtingen hadden van deze film, en je bijna niemand hoort die er teleurgesteld over is. Dit gaat veel verder dan simpelweg een blockbuster maken door te doen wat de massa wil, Avengers: Endgame is alles wat we niet wisten dat we wilden…  

     

2. The Avengers (2012)

Vier jaar lang, in drie verschillende films, werd er naar dit motion picture event toe gebouwd en ik denk dat ik me nog nooit ergens harder op verheugd heb. Nou ja, op Halo 2 misschien. Het feit dat Joss Whedon, één van mijn grootste helden, dit droomproject op zich had genomen beschouwde ik als een garantie op kwaliteit en het was dan ook een wonder dat ik met zulke torenhoge verwachtingen niet teleurgesteld de bioscoop uitkwam. Sterker nog; voor een van de eerste keren in m’n leven checkte ik een film meerdere malen in de bios en elke opeenvolgende viewing hield ik meer van The Avengers. Het is namelijk echt een fucking sterke film waarin de topcast op briljante wijze gebalanceerd wordt, de inventieve actie precies is waar comic-fans op hoopten, elke superheld een character arc van belang heeft en de humor een nieuwe standaard neerzette voor de daarop volgende MCU-films.

Epic Avengers shot

Het mooie is dat de Avengers een groot gedeelte van de film nogal moeite hebben om te ‘assemblen’, waardoor we met natte, schoteltjes van geekoogjes zagen hoe Black Widow voor een razende Hulk op de vlucht slaat, Thor het groene monster tegen een straaljager aan mept op de SHIELD Helicarrier niette minder en Cap een donerende klap van Mjolnir opvangt met z’n schild; ware geekdromen die doodleuk op het grote scherm getoverd worden alsof de comic-goden ons eindelijk gehoord hadden. Wanneer de superhelden dan eindelijk samenkomen om te knokken tegen de eindeloos charismatische Tom Hiddleston als Loki, dan is dat niet minder dan glorieus. Er gingen rillingen over m’n ruggengraat toen de camera om Black Widow, Thor, Hulk, Cap en Hawkeye heen draaide voor dat tijdloze shot, en deze aangename sensatie stopte pas weer toen de Avengers voorovergebogen over een platgeslagen Loki stonden aan het einde van de film. Bij Stan Lee wat een achtbaanrit is dit!

     

1. Avengers: Infinity War (2018)

Ik heb Avengers: Infinity War nog even voor de vierde keer gekeken om het zeker te weten en ja, dit is wat mij betreft de vetste MCU-film tot nu toe. De meest spectaculaire, de indrukwekkendste en uiteindelijk ook een van de meest emotionele. Niets komt dichter in de buurt van zo’n MEGA cross-over event in de comics, zoals inderdaad Infinity War, Infinity Gauntlet of Secret Wars, waar ik als jongetje intens van genoot. Urenlang kon ik staren naar zo’n spread die helemaal vol staat met tientallen superhelden, terwijl ik zachtjes hun namen prevelde. Met open mond gaapte ik naar de gevechten tussen teams van superhelden (die altijd opvallend volle tekstballonnetjes uitbraakten terwijl ze knokten) en de meest gevaarlijke, universumbedreigende schurken, me afvragend of het hierna ooit weer hetzelfde kon zijn voor Spider-Man, de X-Mannen en de Avengers. Precies dat gevoel hebben de Russo’s, McFeely en Markus over weten te hevelen naar een compleet overweldigende film, eentje met zoveel fantastische actiescènes dat ik tijdens de eerste keer kijken praktisch één grote ‘WHOOP’ van drie uur uitkraamde.

Avengers: Infinity War

We hebben Dr. Strange, Iron Man, Spidey en Wong tegen Ebony Maw plus Cull Obsidian dat het spits afbijt; een ontzagwekkend vertoon van powers aan beide kanten. Scarlet Witch en Vision versus Proxima Midnight en Corvus Glaive is een ideale manier om Cap en z’n buddies te (her)introduceren. Dan de strijd tegen Thanos en de verwoede pogingen van Strange, Iron Man, Spidey en de Guardians om te voorkomen dat de Titaan z’n handschoen sluit, mijn favoriete gevecht in de film en misschien wel van het hele MCU, vooral als Doctor Strange z’n trukendoos openmaakt, maar ook tijdens het hartbrekende moment met Star-Lord. Natuurlijk is de eindstrijd in Wakanda helemaal onvergetelijk, en niet alleen vanaf het moment dat de meest epic versie van Thor het strijdtoneel betreedt; alles in deze scène is full-on comic-y en een genot voor de zintuigen. Het sterke van de actie in Infinity War is dat er altijd een duidelijk doel is, namelijk zorgen dat de Infinity Stones uit handen blijven van Thanos en/of zijn Black Cult, waarmee het het niet alleen spannend, maar ook zeer overzichtelijk blijft. Daarbij is er altijd een emotioneel anker tijdens de gevechten, bijvoorbeeld in de vorm van een falende Bruce Banner, een gewonde Vision of een intens verdrietige Peter Quill. Al met al zetten de Russo’s met Avengers: Infinity War niet alleen de stijgende lijn van kwaliteit door die ze begonnen met Winter Soldier, maar is het eveneens de volgende, overtreffende stap van wat Whedon begon in The Avengers: wederom een intens vermakelijke superheldenensemblefilm, maar dan misschien nog wel twee keer zo overweldigend, technisch indrukwekkend en emotioneel meeslepend. Niet alleen het beste wat Marvel te bieden heeft, maar ook een top tier blockbuster.

Deze lijst zal aangevuld worden zodra de eerstvolgende MCU-film, Spider-Man: Far From Home, op 4 juli uitkomt. 

REACTIES (35) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord