Pu.nl’s Top 3 beste games van het decennium 

Pu.nl’s Top 3 beste games van het decennium 2020-01-02T11:01:10
Dit zijn ze dan: de 3 beste games van de afgelopen tien jaar! De PU.nl redactie is het er over eens dat dit het állerbeste is wat er op het gebied van videospellen in 2010 t/m 2019 is uitgekomen. Kan je al raden welke drie titels er met deze enorme eer vandoor gaan?

De voltallige PU.nl-redactie heeft zijn stem uitgebracht op een lijst van 179 zorgvuldig gecureerde titels, en daaruit de 45 beste video games van 2010 tot en met 2019 gekozen plus gerankt. Deze onvergetelijke games hebben we voorzien van, zoals je gewend bent, prachtige tekstjes vol met superlatieven en liefde voor video games, en dat verdeeld over 4 verschillende features. We zijn al bij het laatste deel aangekomen, dus check hier nummers 45 t/m 31, hier 30 t/m 16 en hier het vorige deel, nummer 15 t/m 4.
    

3. The Witcher 3: Wild Hunt

SvenNet als velen stapte ik pas bij de derde game in bij het fenomeen dat The Witcher heet en al snel werd ik overrompeld door hoeveel vetter dit universum was, vergeleken bij andere fantasy RPG’s die ik daarvoor gespeeld had. Niet sprookjesachtig, maar juist schaamteloos bedorven en smerig. Geen kunstmatige, overdreven aanvoelende landschappen, maar een daadwerkelijk geloofwaardige wildernis (waar het bovendien altijd teringhard waait). Geen enkele saaie fetch quest, maar altijd een interessant verhaal bij elke NPC die je aanspreekt. Knap. En dan de monsters, oh damn, die monsters! De één nog gruwelijker dan de ander en zo nasty vormgegeven dat je ze bijna kunt ruiken. Yummie! En laten we vooral de twee parels van uitbreidingen niet vergeten. Het geweldig geschreven Hearts of Stone en het epische Blood & Wine. Die tweede is praktisch een stand-alone AAA-titel, maar sla alsjeblieft de eerste niet over! Hearts of Stone bevat het beste van wat heel The Witcher 3 te bieden heeft.  

    

WouterJa ik heb, zoals jullie vast wel weten, The Witcher 3: Wild Hunt ‘maar’ een 88 gegeven. Dit feit is een lopende meme hier op PU.nl en dat is prima, want ik sta nog steeds achter m’n cijfer. Vind ik daarom dat The Witcher 3 niet in deze top 3 thuishoort? Hell naw! Dit is zéker een geniale game, zondermeer een van de beste van de afgelopen tien jaar, met eigenlijk alleen maar fantastische quests, ijzersterke characters en een duister, vies nat sfeertje dat nog geen enkele andere RPG heeft kunnen evenaren. Dit is een unieke creatie, zonder twijfel, met een van de fijnste in-game spellen ooit verzonnen (Gwent natuurlijk) en een bestiary waar je bang van wordt. Het feit dat ik de combat persoonlijk niet zo boeiend vind en dat de versie die ik speelde buggier was dan een high tea in een mierenhoop, staat de legendarische status van The Witcher 3: Wild Hunt geenszins in de weg. Beter check je de serie op Netflix ook ff!

  

2. God of War (2018) 

PeterKoelewijnKratos was een van mijn favoriete gamepersonages… toen ik een tiener was. Het is een typische puberale gameheld, die boos uithaalt naar zijn ‘ouders’ en de gevestigde orde. Dat concept begon uitgekauwd te raken in God of War III en al helemaal in God of War: Ascension. In plaats van een reboot kozen Sony Santa Monica en game director Cory Barlog ervoor Kratos zichzelf opnieuw uit te laten vinden. Een aanzienlijk moeilijkere route maar een die het team spectaculair volbrengt in de PS4-game. Gevuld met zelfhaat en medelijden, start Kratos een nieuw leven, maar wanneer zijn nieuwe vrouw overlijdt, blijkt dat hij amper een relatie met zijn zoontje Atreus heeft opgebouwd. Zo start een moeilijke maar prachtige reis door de Noordse mythologie, waar spektakel nog steeds overvloedig is, maar de relatie tussen vader en zoon en hoe zij hun goddelijkheid invullen, de echte rode draad vormen. Het meer van Jormungadr is ook een van mijn favoriete open werelden van de afgelopen 10 jaar.

     

WimpieGod of War is alleen al op technisch gebied een meesterwerk; de game speelt als een one taker, want de camera knipt nooit naar een ander shot. Ik voelde me tijdens het spelen constant ondergedompeld in de Nine Realms en dat kwam grotendeels omdat de camera zowat altijd aan Kratos’ gespierde godentorso vastgeplakt zat. Ik vroeg me tijdens mijn playthrough dan ook vaak af hoe de grote actiescènes in God of War in godsnaam gemaakt waren.

Naast de revolutionaire cameravoering werd ook het verhaal een stuk emotioneler gemaakt door Santa Monica Studios. De brute vechtscènes voeren nog altijd de boventoon, maar Cory Barlog en consorten schotelen ons ook vraagstukken voor over ouderschap en het brengen van offers voor je familie. Kratos, de moordenaar van het voltallige Griekse Pantheon, kreeg een zoontje met een Noorse reuzin en dat zorgt ervoor dat het innerlijk conflict van het personage een perfect klankbord heeft gevonden in de vorm van BOY, ook wel bekend als Atreus. Chapeau, Cory, jij en je team hebben een van de beste game van het decennium gemaakt!

     

LauraToen er sprake was van een remake van God of War werd er niet door iedereen even enthousiast gereageerd. Wéér een remake? Gelukkig was de game die we kregen allesbehalve een remake, want Santa Monica Studio maakte van God of War uit 2018 een meesterwerk dat alle verwachtingen overtrof. We maakten ineens de wisseling van Griekse naar Noordse mythologie en hadden voor het eerst in de serie te maken met twee hoofdrolspelers: de bekende Kratos en zijn zoontje Atreus. Hoewel je het spel alleen controle hebt over Kratos, geeft Atreus een interessante nieuwe invalshoek. Bovendien weet de kleine jongen niet dat zijn vader eigenlijk een oorlogsgod is, wat de nodige emotionele lading met zich meebrengt. Een interessant verhaal, maar het gaat uiteindelijk in God of War vooral om dat heerlijke gevoel van alles uit de weg hacken en slashen. Daarvoor heb je een bijl, want in deze game moest Kratos voorlopig afscheid nemen van zijn fijne blades. Daar raak je gemakkelijk aan gewend, want die bijl blijkt zo zijn magische voordelen te hebben. Het feit dat je die bijl in het rond mag zwaaien in een wereld die zowel interessant als adembenemend is, helpt daar goed bij. Erg indrukwekkend hoe gamemaker Cory Barlog en zijn team de franchise enerzijds zo enorm op de schop hebben gegooid en anderzijds een ervaring bieden die toch perfect bij de krachtige Kratos past. Wij hadden gedacht dat Kratos’ ego geen ruimte overliet voor een tweede protagonist, maar we zijn blij dat we dat mis hebben in deze Game of the Year-winnaar.

   

1. The Last of Us

MichelOp de PlayStation 3 kwam ik er niet aan toe, rond de lancering van de remaster op PS4 kwam ik niet verder dan het introgebied, maar dit najaar kreeg ik het eindelijk voor elkaar om The Last of Us uit te spelen. Dat de ervaring magischer was dan bijna alle games die sindsdien zijn verschenen, spreekt boekdelen over de kwaliteit van deze Naughty Dog-titel. En dat is niet vanwege de doodenge, zombie-achtige monsters, of de prachtige, door de natuur geclaimde steden. Het is juist het menselijke aspect van de personages, met name Joel en Ellie en hun indrukwekkend uitgebeelde band, die The Last of Us het predicaat game laat ontstijgen. Dit is simpelweg een ervaring die je in je hart sluit en niet meer laat gaan.

       

WouterDe perfecte samensmelting van gameplay en verhaal, de meest geloofwaardige digitale characters die we ooit zagen, de mooiste post-apocalyptische wereld; The Last of Us kan je gewoon begráven onder de accolades! Voor mij komt het er simpelweg op neer dat er in dit hele decennium geen enkele game is uitgekomen waar ik zoveel bij voelde: spanning, verdriet, verwondering… een grotere emotionele achtbaan dan wat ik voel tijdens een gemiddelde trouwerij! En weet je welke emoties ik nooit voelde? Ergernis! Of verveling. Of een reden om met m’n ogen te draaien. Of frustratie omdat er niet respectvol met m’n tijd omgegaan wordt, of omdat de moeilijkheidsgraad oneerlijk is. The Last of Us weet me bijna constant in de perfecte staat van geboeidheid te houden, en dat iets wat maar een enkele game kan bewerkstelligen. 

     

PeterKoelewijnWeinig games zijn zo belangrijk geweest voor de industrie als The Last of Us. Op het moment dat ik de proloog speelde en zag hoe Joel zijn dochtertje verloor, wist ik dat dit meer zou zijn dan ‘Uncharted met zombies’, zoals de reclames deden vermoeden. Triple A games waren in 2013 meestal explosieve spektakels die al het geld op het scherm plempten. Voor rustigere, meer bedachtzame games moest je naar indie studio’s kijken. Anno 2019 zijn die 2 werelden gelukkig weer veel meer in elkaar gevloeid en ik denk graag dat het prachtige verhaal van Joel en Ellie daaraan heeft bijgedragen. The Last of Us heeft leuke gameplay die de mobiliteit van Uncharted uitstekend combineert met intense survival horrorelementen. Echter de momenten dat ik niet op het puntje van mijn stoel zat, zijn degene die me het meest bijbleven. Het is nog steeds zeldzaam dat een game personages heeft die zoveel menselijkheid tonen, laat staan dat die game een bedachtzaam verhaal vertelt waarin je die menselijkheid langzaam ziet uitdoven. The Last of Us is een triomf.

REACTIES (57) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord