Pu.nl’s Top 10 beste films van het decennium – met oa Drive, Inside Out en Interstellar  

Pu.nl’s Top 10 beste films van het decennium 2020-01-07T11:56:14
De redactie van PU.nl heeft haar mening over games altijd klaar staan, maar ook over films is er genoeg opinie in huis. Dus maakten we een ranking met de 20 beste (Hollywood-)flicks van de afgelopen 10 jaar, waar jullie het vermoedelijk heel hard mee oneens zijn! En dat is helemaal niet erg... ;)

Check hier de nummers 20 t/m 11 van onze beste films van het decennium. 
   

10. Once Upon a Time in Hollywood

PeterKoelewijnOnce Upon a Time in Hollywood is Quentin Tarantino giechelend in een speeltuin. Ja er zit een ongezond aantal close-ups van vrouwenvoeten in de film, maar los daarvan is de film cinematografisch vuurwerk van de hoogste kwaliteit. Brad Pitt en Leonardo DiCaprio acteren op volle toeren, het Hollywood van de jaren ’60 ziet er fenomenaal uit, en dankzij Tarantino’s schrijfstijl worden zelfs de meest obscure historische feitjes heerlijke ontdekkingen. De film is ook een van de spannendste Tarantino-films, en als het verhaal dan eindelijk begint af te wijken van de verschrikkelijke gebeurtenissen die werkelijk plaatsvonden met Sharon Tate, kun je niet anders dan opgelucht lachen.

Once Upon      

9. Inside Out

WouterZelfs de minst interessante films van Pixar zijn nog steeds enorm vermakelijk, maar het beste werk van de animatiestudio weet je hart te bespelen alsof het een harp van gevoelige snaren is. Zo ook Inside Out, een film met een extreem originele insteek: emoties, of de personificatie ervan, hebben namelijk de hoofdrol in deze film. De heerlijk aanstekelijke Joy, gespeeld door Park en Recs Amy Poehler, is daarbij het schitterende, vrolijkmakende middelpunt in een avontuur dat, ondanks het bizarre concept, extreem menselijk en herkenbaar is. Inside Out weet enorm veel aspecten van het leven te behandelen, waarbij het vinden van balans in je emoties de belangrijkste is; iets dat je aan het einde van deze aangrijpende, ontzettend grappige en gevoelige coming of age film met een brok in je keel zult beseffen. 

    

8. Arrival 

DwayneDenis Villeneuve moet zijn eerste échte misstap in Hollywood nog maken: zijn films Enemy, Prisoners en Sicario zijn allemaal van hoge kwaliteit en ook Arrival, dat in 2016 werd gezien als Villeneuve's 'sci-fi generale' voor Blade Runner 2049, liet mijn alien-hart sneller kloppen. In een Close Encounters of the Third Kind-achtig verhaal laat de Frans-Canadese regisseur de emotionele reis van een taalkundig expert (geweldig gespeeld door Amy Adams) zien, die een taal moeten bedenken om met een groep buitenaardse wezens te communiceren, die zonder duidelijke reden op onze planeet arriveren.
Villeneuve toonde met Arrival opnieuw aan een subliem regisseur te zijn die niet bang is om een ingewikkeld en taai concept als taal in sciencefiction context te plaatsen. Cinematograaf Bradford Young levert net zo’n indrukwekkende prestatie op gebied van cameravoering met grootse totaalshots die de omvang van een potentiële alieninvasie prachtig in beeld brengen. Naast Amy Adams zie je in Arrival ook Jeremy Renner die een prima acteerprestatie levert, maar geen enkel moment kan tippen aan de emotionele vertolking van zijn vrouwelijke collega. Denis heeft de sci-fi smaak inmiddels goed te pakken; komend jaar verschijnt zijn verfilming van het eerst Dune-boek in de bioscoop. Dat moet wel smullen worden! 

Arrival    

7. Joker

AlieJoker is een hele fraaie film om te zien. Maar laten we echter wel wezen: het grote succes van deze film heeft voor 99 procent te maken met de meesterlijke uitvoering van Joaquin Phoenix. Groots en meeslepend, maar ook heel intiem; zijn acteerprestatie is simpelweg Oscar-waardig. En doordat die performace gelukkig ook alle ruimte krijgt, zou Joker net zo goed zijn als je alle DC-elementen weg zou halen. Het is namelijk first en foremost een karakterstudie, en pas dáárna een film in het Batman-universum. Dat de film wel gelinkt is aan DC Comics is natuurlijk de kers op de taart voor elke comic-fan. Sterker nog: het was dé film die het bedrijf zo enorm hard nodig had. Ze hebben namelijk niet alleen een van de meest iconische schurken ooit opnieuw uitgevonden, maar eigenlijk het gehele genre. Toch zullen ook mensen die niets hebben met stripboeken nog lang napraten over deze film. Er zijn niet altijd spandexpakken en flashy special effects nodig om het publiek te imponeren. 

      

6. Gone Girl

MichelLaat het maar aan David Fincher (Fight Club, Seven) over om een ijzingwekkend sfeertje neer te zetten. In Gone Girl verdwijnt de vrouw van Nick Dunne, Amy (gespeeld door respectievelijk Ben Affleck en Rosamund Pike) opeens. Tijdens het onderzoek duurt het niet lang voordat Nick zelf verdacht wordt van deze verdwijning. Hoe minder ik over de plottwist in het midden van de film vertel, hoe beter, maar Gone Girl maakt vooral veel indruk door de realistische schets van giftige relaties. Sommige gebeurtenissen zijn behoorlijk overdreven, maar de gedachte erachter en de relationele dynamiek die er bij komt kijken is des te reëler. De impact van de onder de oppervlakte borrelende haat bij een stel dat al lang is gestopt met van elkaar te houden, wordt in de loop van de film steeds tastbaarder. Het resulteert in een pijnlijke en o zo herkenbare laatste scène. Ik was vast niet de enige persoon ter wereld die na afloop van de film tegen zijn toenmalige partner zei: ‘Verdomme, dit waren wij gewoon.’ 

Gone Girl      

5. Drive

LauraDrive is een bijzondere film. Vooral omdat de afwisseling tussen extreem geweld aan de ene kant en een rustgevende stilte aan de andere kant het een film maakt waar je naar moét blijven kijken. Elk moment kan er iets onverwachts gebeuren. Of het nou iets is dat er gebeurt met de geweldige stuntman gespeeld door Ryan Gosling en zijn angstaanjagende vijanden, of om diezelfde stuntman en zijn liefje Irene (gespeeld door de schattige en sterke Carey Mulligan): je weet nooit helemaal waar je aan toe bent. De stuntman is een geweldige coureur en gebruikt zijn diensten ook voor criminele activiteiten. Hij is daar zelf niet gewetenloos onder, maar excuseert zich tegelijkertijd niet: hij doet wat hij goed kan. Zijn stille karakter maakt hem heel mysterieus en ongetwijfeld nog interessanter voor Irene. Wat de film helemaal afmaakt, dat is de geweldige, indringende soundtrack. Regisseur Nicolas Winding Refn heeft een iconische film neergezet, maar dat deed hij niet helemaal zelf. Hij baseerde Drive namelijk op het boek met dezelfde titel van James Sallis. Als je deze film nog niet hebt gezien, dan zijn we jaloers: jij kan die exceptioneel goede liftscène met onze stuntman nog zonder verwachtingen kijken. 

     

4. Blade Runner 2049

MarvinEen vervolg op Blade Runner? Die perfecte film uit de jaren ’80 met Harrison Ford in zijn hoogtijdagen, een van Rutger Hauer z’n beste rollen en een briljante Ridley Scott achter het roer? Laat me niet lachen -- oh, Denis Villeneuve zit in de regisseursstoel! Ryan Gossling in de hoofdrol! Cinematografie van Roger Deakins! Hoe we in deze fantastische tijdlijn zijn terechtgekomen weet ik nog niet helemaal – dat Blade Runner 2049 te goed is om waar te zijn, dat weet ik wel.
Natuurlijk, de film heeft zo zijn gebreken. Het is hier en daar ietwat langzaam en de wereld is niet meer zo origineel als in de jaren ’80, maar dat wordt goedgemaakt met de beste sci-fi-cinematografie-porno van het afgelopen decennium. Ryan Gosling is de typische, sad boi Ryan Gosling die we kennen uit films als Drive, maar als hij een coole jas aan heeft en gevolgd wordt door Villeneuve met een camera heb je ineens fantastische cinema. Elk shot is geiler dan de vorige en het verhaal is beter bedacht dan je ooit had kunnen durven hopen van een Blade Runner-sequel. Je zou ’t kunnen zien als arthouse met sci-fi-saus en een gigantisch blockbuster-budget. Het soort film dat maar eens in 10 jaar voorkomt. 

Blade Runner 2049    

3. Scott Pilgrim vs The World

WouterEr zijn weinig films gebaseerd op games die ik je kan aanraden, maar er is wel een hele bijzondere die zo slim is om in plaats van een specifiek videospel als inspiratiemateriaal te nemen, meteen de hele cultuur te gebruiken! Scott Pilgrim vs The World is in principe een love story, maar wel een hele speciale die doordrenkt is met popcultuurverwijzingen, visuele grapjes, comic-achtige flair en superheldhaftige actie. En, belangrijker nog voor ons gamers, het zit VOL met referenties naar (retro) games, waaronder vele Zelda- en Street Fighter-geluidjes, bands en liedjes die vernoemd zijn naar obscure 8-bit games, zo’n beetje alle Nintendo-consoles die in beeld verschijnen en het gaat zelfs zo ver dat de verschillende kleuren haar van love interest Ramona een verwijzing is naar de Three Goddesses of Hyrule! Samen met de heerlijke humor en de bizar charismatische cast (Aubrey Plaza, Mary Elizabeth Winstead, Michael Cera, Anna Kendrick, Chris Evans en Brie Larson om maar even de helft te vergeten), heeft deze film meer persoonlijkheid in alleen al Roxy Richter haar gepunchte boob, dan de meeste flicks in hun hele speeltijd.  

    

2. Interstellar

MichelInterstellar is qua kritiek misschien wel de meest verdeelde film van Christopher Nolan (de Batman-trilogie, Inception, Dunkirk). Dat de film ondanks dat tóch op nummer 2 van deze lijst eindigt, spreekt boekdelen over de aanwezige kwaliteit. Allereerst is er het prachtige filmwerk waarmee het reizen tussen complete zonnestelsels wordt uitgebeeld, dat haast even iconisch als de ultieme sciencefiction-klassieker 2001: A Space Odyssey weet te zijn. Daar bovenop komt het machtige acteerwerk van vakmensen als Matthew McConaughey en Anna Hathaway, die in enkele scènes zeer krachtige emoties van machteloosheid, verlies maar ook hoop weten te verkopen. Het geheel komt samen door de enorme moeite die Nolan met experts heeft gestoken in het zo realistisch mogelijk toepassen van echte wetenschap en theorieën. Ja, zelfs de laatste act van de film is gebaseerd op theorieën en nee, ondanks wat Hathaway’s personage claimt heeft dat weinig met liefde te maken. Het resulteert in een aantal van de meest iconische scènes van dit decennium, waaronder de befaamde ‘docking scène’ en een finale die – mits je er voor open staat – je diep in je hart raakt. 

Interstellar       

1. Mad Max: Fury Road  

MarvinEr zijn weinig films die ik weiger te kijken zonder in een truck over een zandvlakte te rijden nadat ik m´n bek volgespoten heb met zilver. De reden dat ik dat zélf wil doen is ook de reden dat ik erg blij ben dat Fury Road op 1 staat: de praktische effects en stunts. Geen over de top CGI om te compenseren voor het feit dat rondtollende en exploderende auto’s fucking duur zijn en maar één shot meegaan. Geen gigantische greenscreens die altijd op de achtergrond stonden bij het filmen. Geen rondvliegende poppen. Want als George Miller een gigantische achtervolgingsscene met opgevoerde, post-apocalyptische powerwagens in zijn film wil, dan rijden die écht rond. 
Mad Max: Fury Road is zo metal dat iemand elektrische gitaar speelt achterop een met versterkers bepakte auto, terwijl de beste filmchaos die in jaren op beeld is gezet zich voltrekt. Een gegarandeerde adrenaline-rush, zoveel dat je net als mij na zeshonderd kijkbeurten nog niet alle details in je hebt op kunnen nemen omdat je te druk bent met naar het beeld schreeuwen. Je zou bijna vergeten dat tussen al die fantastische actiescenes (en er zijn véél) ook ruimte is voor verhaal en personage-ontwikkeling, waarbij de geweldige Charlize Theron en Tom Hardy het gruwelijk vette totaalplaatje dat Mad Max: Fury Road heet afmaken.

WouterMad Max is een bijzondere serie films... De eerste is een wonder op het gebied van strakke editing en een master class in het omgaan met een minstens zo strak budget. De tweede ontpopte zich eigenlijk pas écht als een volledig losgeslagen, post-apocalyptische actiefilm, waarin een wereld wordt neergezet die zo gestoord is, dat je zelf zin krijgt om je Volkswagen Polo te decoreren met mounted guns en harpoengeweren. De derde is een ietwat gefaald experiment dat net iets teveel op Hook lijkt om volledig te overtuigen en waarin het moeilijk te zien is of het casten van Tina Turner nou briljant of dwaas is, maar weet de vernietigde wereld van Max wel verder uit te bouwen op een interessante wijze. En toen, járen later, kwam Fury Road. Deze film neemt de beste elementen van z'n voorgangers en stopt zoveel nitro in diens respectievelijke anussen, dat een menselijk brein het amper kan bevatten. Kijk alleen al naar de lijst van vehikels die door deze práchtig geschoten wereld rijk scheuren, of deze paar seconden aan van de pot gerukte world building. Dat zijn maar twee van de gigantische lijst aan redenen waarom je minstens 1 keer deze extreem indrukwekkende achtervolging door een woestijn van waanzinnigheid mee moet willen maken. 
     

MichelIk ben niet per se verzot op post-apocalyptische films of games en heb ook niet grandioos veel met de Mad Max-franchise. En tóch is Mad Max: Fury Road zonder twijfel een van de beste films van dit decennium – in ieder geval de beste pure actiefilm. George Miller weet actiescènes op zo’n ogenschijnlijk simpele wijze in beeld te brengen dat je je afvraagt waarom niet alle films zo ongelooflijk lekker wegkijken. Het universum dat Miller in deze film schetst overtuigt meteen, Tom Hardy is een natuurlijke Mad Max en dat intens felle kleurgebruik laat alle OLED-televisies en UHD-spelers spinnen van genot. Mad Max is één grote trip, een gigantische shot adrenaline en de belichaming van popcornvermaak! 

Mad Max: Fury Road

REACTIES (51) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord