Pu.nl’s beste games van het decennium 45 t/m 31 – met oa Dark Souls, Tetris Effect en Cities: Skyline 

Pu.nl’s beste games van het decennium 45 t/m 31 2019-12-25T01:13:26
Het is niet te geloven hoeveel vette video games er uit zijn gekomen in de jaren 2010 tot en met 2019! Om onze puny minds het toch te laten bevatten, hebben we de 45 beste videospellen van het afgelopen decennium in een fijne, definitieve ranking gezet. Te beginnen met 45 t/m 31!

De voltallige PU.nl-redactie heeft zijn stem uitgebracht op een lijst van 179 zorgvuldig gecureerde titels, en daaruit de 45 beste video games van 2010 tot en met 2019 gekozen plus gerankt. Deze onvergetelijke games hebben we voorzien van, zoals je gewend bent, prachtige tekstjes vol met superlatieven en liefde voor video games, en dat verdeeld over 4 verschillende features. Laten we snel beginnen met nummers 45 tot en met 31!
     

45. Divinity: Original Sin 2

MarvinMakers van top-down RPG’s hebben gigantische schoenen om te vullen, decennia na klassiekers als Baldur’s Gate. Lang leek niemand het te lukken, maar er vielen heel wat gamersmondjes open toen Larian Studios met Divinity: Original Sin op de proppen kwam. En veel van die mondjes zijn nog aan het vallen door het briljante vervolg. Larian Studios is terecht uitgekozen om Baldur’s Gate 3 te ontwikkelen en Divinity: Original Sin 2 laat zien dat niemand anders die franchise überhaupt eer zou kunnen aandoen. Met elke playthrough verzin ik tien nieuwe personages om de game mee te doorlopen; een met een faceripper uitgerust skelet, een opgefokte dwerg die alleen bogen gebruikt, een dwaas van een lizard die één skillpuntje in alle skills heeft… alles kan. Meer rassen, meer skills, meer damage-types, weergaloze dialogen (de een beter verstopt dan de ander), verdomd lastige gevechten, de ene belangrijke keuze na de andere en dat ook nog eens met couch co-op; knappe RPG-liefhebber die na het spelen van Divinity: Original Sin 2 niet levenslang fan is. De beste CRPG ooit? Fuck. Yes.

     

44. Dark Souls

WimpieVernedering kreeg in 2011 een nieuw gezicht met FromSoftware’s Dark Souls, het startschot van het subgenre Souls-like. De game had zo veel te bieden dat echt even benoemd moet worden. De meedogenloos hoge moeilijkheidsgraad, die je pushte om heel geduldig zijn, gaf je het gevoel dat je écht een obstakel overwonnen had na elke boss fight. Het obscure, cryptische narratief vertelde misschien wel de meest fascinerende RPG-lore in een wereld die inventief ontworpen was. De redelijk basale gameplay en besturing werd tegenover slim ontworpen level- en boss-ontwerpen geplaatst, waardoor je gedwongen werd om elke tegenstander en boss te analyseren. Getting good was nooit zo hardcore en bevredigend als in Dark Souls en daarom had de game misschien zelfs een hoger plekje verdiend in deze lijst.

Dark Souls        

43. Assassin's Creed IV: Black Flag

PeterKoelewijnWat Assassin’s Creed IV: Black Flag zo geweldig maakt is dat het amper een Assassin’s Creed-game is. Tuurlijk je kan stealth kills doen en je krijgt een hidden blade en al die ongein. Maar na het zwaarmoedige ACIII voelde deel IV als een frisse wind. Alsof de Ubisoft medewerkers allemaal collectief “fuck it!” zeiden en gewoon een game maakten rondom leuke nieuwe mechanics en waarin je niet per se de wereld hoefde te redden. Zo is Edward Kenway simpelweg een ouderwetse piraat die op zoek is naar goud en glorie. Je kan gaandeweg een bemanning ronselen en natuurlijk je schip upgraden. Het varen en verkennen van de grote kaart is het absolute hoogtepunt van de serie en helaas sindsdien niet meer overtroffen.

     

42. Cities: Skyline

SvenSkylines is de burgemeestersimulator waar ik de afgelopen jaren de meeste uren in gestoken heb. Niet voor niks natuurlijk. Een aantal jaar eerder beefde de city-builder-wereld nog op haar grondvesten toen Maxis teleurstelde met de nieuwste SimCity. Gelukkig was daar de Finse ontwikkelaar Colossal Order, die niet twijfelde om al het goede van die game (en eerdere SimCities) schaamteloos te jatten, om te laten zien hoe het wel moest. Behalve de titel dan. Die klinkt een beetje suf.
Natuurlijk heb je in Cities: Skylines controle over heel de ruimtelijke planning, maar net als in het echt valt of staat je virtuele metropool vooral bij de kwaliteit van je transportsystemen. Daarbij kan ik net zo lang bezig zijn met het perfectioneren van één lullige afrit, als met het volgen van de domme omweg die een willekeurige inwoner neemt om naar huis te komen. Zalig!

Cities: Skyline      

41. Rocket League

Tjeerd‘Het is voetbal, maar dan met raketaangedreven auto’s!’, regelmatig heb ik die woorden uitgesproken in de rol van Rocket League-profeet op feestjes. Niet erg natuurlijk, aangezien het een stuk makkelijker uit te leggen is dan – bijvoorbeeld – een 88 voor The Witcher 3. Rocket League begon als de ultieme partygame, met een perfecte mix van plezier, toeval en skill. Uiteindelijk bleek de game een enorme diepgang te hebben waardoor het door de jaren heen ontwikkelde tot de ultieme esports-game. Inmiddels is de game niet meer weg te denken uit een perfect avondje bankplezier met je vrienden, al zit er tegenwoordig tussen je vrienden altijd wel zo’n mafkees die de ceiling-backboard dribbels op z’n gemak aan elkaar weet te rijgen. Maar ook dàt is de pracht van deze game, want eerlijk: hoe zou je Rocket League kunnen haten? Het is voetbal, maar dan met raketaangedreven auto’s!

      

40. Death Stranding

MichelDeath Stranding wist mij in 2019 te raken zoals geen andere game dat lukte. De ietwat monotone gameplay van pakketjes bezorgen had een verslavende werking op mij, maar juist de combinatie tussen die bezigheid en het bezoeken van een schitterend vormgegeven en tegelijk bizarre spelwereld maakte de ervaring speciaal. Wanneer ik na een lange, zware tocht de top van een berg bereikte, de camera uitzoomde en een prachtig, troosteloos nummer werd ingezet, was ik echt diep onder de indruk van Kojima’s regie. Zou ik het spel nog eens helemaal van vooraf aan willen spelen? Waarschijnlijk niet, maar het heeft een onuitwisbare indruk in mijn herinneringen gemaakt. Dit is zo’n game die iedereen eens in zijn of haar leven moet ervaren, of je de daadwerkelijke gameplay nou kunt waarderen of niet.

Death Stranding     

39. Luigi's Mansion 3

AlieWat ben ik blij dat deze nieuwe game toch onze lijst met beste games van het decennium heeft gehaald! Luigi’s Mansion 3 laat namelijk perfect zien wat Nintendo-games over het algemeen zo leuk maakt. Ongekende charme, oog voor details en pure fun; dat zijn voor mij de kernwoorden voor heel veel Nintendo-games, maar voor Luigi’s Mansion 3 gaan ze dubbel en dwars op. Vooral dat fun is enorm kenmerkend! De game kent namelijk een perfecte mix van actie, puzzels en verkennen. En alhoewel ‘verkennen’ vaak nogal saai klinkt, is dat het in deze game totaal niet! Dat komt door die details die ik hierboven al noemde. In elk frame is wel iets leuks of bijzonders te zien. En aangezien Luigi’s Mansion 3 ook nog een hele fraaie game is, komen al die geinige details extra goed tot hun recht.

     

38. Resident Evil 2 (2019)

Graddus1998 was misschien wel het beste gamejaar ooit. Als Nintendo 64-bezitter werd ik met games als Ocarina of Time, Banjo-Kazooie en F-Zero X flink verwend, terwijl PlayStation-fans aan de slag konden met Metal Gear Solid en Resident Evil 2. Toen ik een vriendje die laatste titel zag spelen werd ik toch wel een beetje jaloers. Damn, wat was die shit scary. En die kenmerkende PlayStation-coolness - dat had je helemaal niet op die brave N64! Of in ieder geval, niet totdat Resi 2 in 2000 alsnog op Nintendo's console verscheen...
Ik speelde de remake eerder dit jaar, en realiseerde me vrijwel meteen dat de game niets aan kracht heeft ingeboet. Het Raccoon City politiebureau is even beklemmend als 20 jaar terug, en de subtiele verbeteringen tillen alles moeiteloos de current-gen in. Resident Evil 2 is als een nostalgisch, rooskleurig venster waardoor je terug in de tijd kijkt. Tenminste, als het zicht niet versperd wordt door houten planken of zombies that is.

Resident Evil 2 

37. Tetris Effect

MichelIk ben een groot fan van Tetsuya Mizuguchi. Met bejubelde cultgames als Rez, Space Channel 5 en Lumines combineert hij actie, muziek, ritme en puzzels op bijzonder artistieke wijze. Geef die man de kans om de ultieme puzzelgame Tetris opnieuw uit te vinden, en je krijgt logischerwijs iets heel speciaals. De gameplay van Tetris an sich spreekt een soort oerdrift in de mens aan, een drang om orde te scheppen in chaos, en het ritme van de prachtige soundtrack van Tetris Effect blijkt een gouden combinatie. Zeker het laatste gedeelte van de game, waarin de hemelse muziek en de flitsende graphics je meenemen op een reis door het universum, start ik keer op keer opnieuw op om het maar te kunnen ervaren. Met een PlayStation VR-headset op waan je je echt even in een andere dimensie.

    

36. Super Mario Galaxy 2

PeterKoelewijnSuper Mario Galaxy is een van de beste platformers ooit gemaakt en makkelijk een van de beste games uit het Wii-era. Maar soms heb je weinig nodig om een recept te verbeteren en in dit geval is dat Yoshi. Iedere game is beter met Yoshi erin en Super Mario Galaxy 2 is geen uitzondering. Dat Miyamoto meer betrokken was bij dit vervolg waardoor het level design geperfectioneerd werd, helpt natuurlijk ook. Net als de introductie van een orkestrale soundtrack; de eerste keer voor een 3D Mario. Maar uiteindelijk is het vooral Yoshi want Iedereen houdt van Yoshi. Ook jij.

Super Mario Galaxy 2      

35. Tomb Raider (2013)

AlieDe broer van mijn beste vriendin was vroeger helemaal wild van Lara Croft. Je mag zijn redenen zelf invullen... Het komt er echter op neer dat ik de aantrekkingskracht destijds nog niet helemaal snapte. Dat veranderde echter compleet dankzij Tomb Raider (2013). Dit is hoe je een reboot doet! Ondanks dat we Lara nog niet eerder als zo’n jonge vrouw zagen, is Tomb Raider (2013) haar meest volwassen avontuur ooit. De actie is nog steeds heerlijk filmisch, maar er zit ditmaal meer diepgang in. Lara is eindelijk eens geen karikatuur! Misschien spreekt de nieuwe richting van Crystal Dynamics de fans van het eerste uur niet allemaal aan. Ik heb het die broer van mijn vriendin nog nooit gevraagd… Hij mist echter een van de beste action-adventure games ooit gemaakt als hij Tomb Raider (2013) laat liggen.

    

34. Dishonored

SvenHet toen nog relatief onbekende Arkane Studios kwam eind 2012 met iets dat leek op een moderne ode aan Thief, met een vleugje BioShock. Nu klinkt dat op zich al heel gezellig, maar Dishonored bleek veel meer dan dat! Alleen dat stijltje al: inmiddels bekend als Whalepunk, waarin alles op magische walvisolie draait. Verpak een hele stad in dit sfeertje en je krijgt het heerlijk ranzige Dunwall. Geïnspireerd door Victoriaans Londen en ontworpen door Viktor Antonov, die ook City 17 uit Half-Life 2 vormgaf. En dat zie je aan alles.
En dan de gameplay. Nooit heb ik me machtiger gevoeld dan met de superkrachten in deze ultieme stealth-speeltuin. Teleporteren (‘Blink’) voelt hier bijna als valsspelen en de tijd afremmen/stilzetten werkt geniaal. De krachten zijn eindeloos te combineren, op manieren die zelfs de ontwikkelaar niet had voorzien. Dat geldt trouwens ook voor Dishonored 2, dat alles stiekem nog net een stukje beter doet. De nieuwe stad Karnaca maakt dit een van de mooiste games van het decennium en bevat zulk bizar knap level design, waar ik nu nog steeds met mijn kop niet bij kan. Ik bedoel kom op, zowel die Clockwork Mansion en de Stilton Manor.... HOE DAN?!

Dishonored     

33. Dead Space 2

MarvinVeel horrorgames overladen je met jump scares die je wel laten opveren, maar bar weinig impact maken. Zóveel dat ik begon te denken dat mijn Friese nuchterheid me ervan weerhield ooit nog echt bang te worden. Tot in 2011 Dead Space 2 verscheen en ik even overwoog mijn naam naar Tjeerd te veranderen. Je zult nooit meer koffie nodig hebben als je elke ochtend even dertig minuten Dead Space 2 speelt, want de adrenaline giert door je lijf vanaf de eerste seconde. Of je nou overladen wordt door aliens en al panikerend tussen wapens switcht om hun vele ledematen af te hakken - een keer wat anders dan altijd op hoofden richten – of langzaam door donkere gangen struint terwijl je weet dat er achter elke hoek een moordlustige alienbaby of fucked up cult-altaartje schuilt; Dead Space 2 is áltijd intens, weet op verrassende wijze een alleraardigst verhaal te vertellen en is een betere Alien-game dan alle officiële Alien-games bij elkaar.

      

32. Wolfenstein: The New Order

GraddusZelden was de metamorfose van een gameserie zo gedurfd als bij Wolfenstein: The New Order. Ook was het zelden zo geslaagd.
Zie je, waar klassieke Wolfie's zich focussen op het neerblaffen van zoveel mogelijk Nazi's, voegde MachineGames in 2014 een ingrediënt toe wat tot dan toe niemand had gemist maar waar we inmiddels niet meer zonder kunnen: emotie. Doordat het script zo tight is (hoe SICK is die Nazi-inval in het ziekenhuis!) gééf je om je matties van de Kreisau Circle, en met Frau Engel heeft het spel een legendarische bad-gu... uhm, girl in huis. Daarnaast is het eindeloze Nazi-killen natuurlijk nog altijd present. De Duitse lichaamsdelen vliegen je om de oren en als er iets nooit gaat vervelen, is het wel een mof die 'Mein leben' schreeuwt.
Ik hoop dat MachineGames na opvolgers The New Colossus en Youngblood nog niet Nazi-moe is, want als de wereld één ding nodig heeft is het een eindeloze reeks Wolfenstein-games. Voor eeuwig. Amen.

Wolfenstein: The New Order    

31. Batman: Arkham Knight

WouterEr is veel voor nodig om je echt Batman te laten voelen, en hoewel Arkham Asylum en City dat op wondere wijze al nagenoeg perfect voor elkaar kregen, ontbrak er wel één essentieel onderdeel aan: de Batmobile. Arkham Knight maakt dit gebrek meer dan goed met een heerlijk bestuurbare, zwarte tank van awesomeness, die met een complex maar effectief besturingssysteem, *Transformer-geluid* , zo in een knettersnelle racewagen transformeert. Deze toevoeging op de in Arkham City al geperfectioneerde, maar nog verder uitgebreide knok- en stealth-gameplay, plus meer vrijheid, meer bad guys en meer manieren om je een awesome Caped Crusader te voelen, maakt van de derde Arkham-titel een enorm complete en onvergetelijke Batman-ervaring. Ik heb zelfs alle DLC ervan gespeeld, en geloof me, dat zijn er VEEL en is iets dat ik alleen doe als een game bizar diep en uitdagend is! Of als er veel superhelden in zitten…

REACTIES (14) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord