NPC Leven - The Witcher 3: Wild Hunt 

NPC Leven - The Witcher 3: Wild Hunt 2018-04-25T16:34:33
De willekeurige figuren die je gamewereld bevolken, wat bezielt ze en wat spoken ze de hele dag uit? Dat en meer zoekt Sven uit in deze nieuwe serial over het leven van NPC’s. Vandaag in het eerste deel: het klootjesvolk van The Witcher 3: Wild Hunt.

Zoals al te lezen was in dit artikel, ben ik zeer begaan met het lot van de onschuldige NPC. De zogenaamde Non-Player Characters, die meestal alleen dienen ter opvulling van de omgeving en zelden iets nuttigs te melden hebben. Een enkeling heeft een winkeltje, of een zinnetje in een cutscene, maar de meesten lopen maar wat doelloos rond om de gamewereld iets levendiger te maken. Denken we.

Want als speler zijn we te druk met het redden van de wereld om ons zorgen te maken om de digitale Jan met de pet, en lopen we willekeurige mensen op straat meestal gewoon voorbij. Of desnoods omver, mochten ze in weg lopen. Een game probeert de illusie te wekken dat NPC’s  daadwerkelijk iets nuttigs doen, of soms zelfs een compleet gesimuleerd leventje leiden. Maar doen ze dat ook echt? En zo niet, wat doen ze dan wel? Dat gaan we vandaag ontdekken de wereld van The Witcher 3!

  

Een eenvoudig bestaan in White Orchard

Goed, waar te beginnen? Bij het begin! Tijd om de game na maanden weer eens op te starten, iets wat zeker geen straf is op PS4 Pro met 4K scherm. Ik start een New Game + en kom na de intro gelijk terecht waar ik wil zijn: White Orchard! Midden in dit relatief vredige tutorial-gebied vinden we het pittoreske dorpje Woesong Bridge. Hier hangen ongetwijfeld wel wat mensen rond die het niet erg vinden als Geralt een dagje met ze meeloopt.

En dat klopt! Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en de boeren hier hebben compleet schijt aan wie de ‘White Wolf’ is, of wat hij hier komt doen. Met z’n gezicht. Nee, ze gaan gewoon hun gangetje. Het eerste wat opvalt is hoeveel volk er aan de wandel is en ik besluit er wat te volgen om te kijken waar ze naartoe gaan. Zoals bijvoorbeeld deze knakker, die de hele dag in zijn onderbroek rondloopt. Gezien het in deze wereld altijd keihard waait, lijkt me die kledingkeuze wat frisjes, maar dat terzijde.

Verrassing: hij gaat helemaal nergens naartoe. Hij loopt wat willekeurige rondjes door het dorp en telkens als hij bij de rand van de bebouwde kom belandt, maakt hij direct rechtsomkeert. Onderweg gromt hij wat en roept hij af en toe uit het niets: “the plague!”. Deze gast heeft duidelijk mentale issues. Het zou zijn gedrag verklaren, maar het blijkt dat alle wandelaars op de brede paden precies hetzelfde doen: ze lopen alleen maar rondjes.

Na wat verschillende voetgangers achtervolgd te hebben, heb ik heel het dorp wel gezien en besluit ik met Geralt te gaan kijken bij mensen die daadwerkelijk iets nuttigs aan het doen zijn. Mijn oog valt op een vrouw die druk bezig is met allerlei klusjes rondom haar huis. Ze houdt van afwisseling: het ene moment staat ze als een wilde de was te boenen, het andere moment veegt ze het erf aan of voert ze de kippen en de varkens. Dit alles gebeurt in willekeurige volgorde en gaat (in-game) uren achter elkaar door.

De vrouw is onverstoorbaar in haar noeste arbeid. Ik begin er sterk aan te twijfelen of dit haar eigen huis wel is, of dat ze misschien is ingehuurd. Het lijkt haar namelijk niks te interesseren als ik het dak op klim voor wat meer overzicht.

   

Het land op!

Dankzij dit prachtige uitzicht zie ik in de verte wat figuren in de weer op het land. Ik besluit de vrouw met rust te laten en erop af te gaan. Op de akker is het hard werken, maar de vraag is of de mensen hier hun best wel doen. Ze zijn nooit langer dan een paar minuten achter elkaar bezig op hetzelfde stuk land en er lijkt niet veel structuur of organisatie in te zitten. Ze ploeteren wat in het rond met een schoffel (die op magische wijze uit de grond komt), of ze plukken met hun blote handen tussen de gewassen.

Efficiënt of niet, neemt niet weg dat je na een lange dag zwoegen moe bent en naar huis wil om te eten of te slapen, toch? Think again! Ik volg één specifieke landarbeider met het uithoudingvermogen van een paard, want hij blijft maar doorgaan! Uiteindelijk, om een uur of 22 en wanneer er verder niemand meer op het veld te bekennen is, gaat meneer op een krukje langs de weg een zeis zitten slijpen.

Ook dit weet hij knap lang vol te houden en zelfs wanneer het weer het licht wordt is meneer de nachtbraker nog niet klaar. Terwijl dit tafereel voor de meest romantische beelden zorgt, besef ik iets treurigs: de NPC’s in The Witcher 3 hebben misschien wel geen leven! Het lijkt erop dat ze spawnen in een vrij beperkte rol en die blijven ze uitvoeren zo lang Geralt naar ze kijkt, en waar ze alleen aan kunnen ontsnappen als ze buiten beeld despawnen. Jammer, hier geen NPC’s die een virtueel leven leiden dus?

  

De vis wordt duur betaald?

Nee, die conclusie is gelukkig te kort door de bocht! Kort na Geralts onderonsje met zeismans loop ik terug naar het dorp en daar zie ik door een raam toevallig net iemand wakker worden. Hij loopt naar buiten en gaat vissen op een steiger bij de rivier. Ik zet de tijd een paar uur vooruit door te mediteren, en waar alle NPC’s op het land verdwenen zouden zijn, zit de visser er tot mijn verbazing nog steeds!

Na hem een tijdje gevolgd te hebben blijkt dat hij inderdaad een vast figuur is in het dorp, die altijd hetzelfde pakkie aanheeft en elke dag ongeveer hetzelfde doet: opstaan rond 4 uur ‘s ochtends, wat plukken van de struik voor zijn huis, beetje vissen en rond 21 uur weer naar bed. Best een oké leventje, dacht ik zo. Behalve dan dat ik hem nog nooit één vis heb zien vangen en hij zich telkens na het vissen heel awkward gaat staan krabben boven een emmer. Hmm ach, zo hebben we allemaal wel eens wat.

Hoe langer ik rondkijk in dit dorp, hoe meer ik ontdek dat er meer personen zijn zoals deze visser. De bezige mevrouw die ik eerder tegenkwam doet ook elke dag precies hetzelfde en elk huis lijkt zijn eigen vaste bewoners te hebben. Zo gezellig, ik zou me er haast thuis gaan voelen!

Zo plukt de achterbuurvrouw van de visser graag kippen en kookt ze elke avond voor haar man, en daar weer naast woont een niet zo heel goede timmerman, die zijn tuinhek maar niet gefikst lijkt te krijgen. Allemaal toffe dingen die bijna niemand opvalt, maar die iemand in Polen bewust zo bedacht heeft, zelfs al zijn maar simpele, herhalende scriptjes.

   

HOERA, EEN KOE!

Tot slot: deze jongen (en zijn vriendje verderop) aan de rand van Woesong Bridge. Misschien komt het omdat ik niet op het platteland ben opgegroeid, maar ik heb nog nooit een kind zo enthousiast naar een koe zien zwaaien. De hele freaking dag. Zonder geluid te maken. Oké!

  

Tot zover dit eerste deel van deze reeks over het leven van NPC’s! In the Witcher 3: Wild Hunt lijkt het dus een soort mix van volledig random spawnende poppetjes die maar wat doen, en wel degelijk ook vaste bewoners, die echt hun eigen figurantenrol spelen. Omdat al het bovenstaande zich slechts afspeelt rond een minuscuul dorpje in het aller eerste begin van de game, zou ik graag nog eens terugkomen om te zien hoe NPC’s leven in bijvoorbeeld Novigrad of Velen. Dat zal echter nog even moeten wachten, want volgende maand gaan we eerst naar San Andreas!
   

De NPC Leven Serial:

Dinsdag 27 maart:
Grand Theft Auto V

Dinsdag 24 april:
Assassin’s Creed Origins
   

REACTIES (16) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord