Memoires van een gameredacteur: zo werd ik gameredacteur 

Memoires van een gameredacteur: zo werd ik gameredacteur 2019-01-16T11:38:04
In deze nieuwe reeks duikt PU-redacteur Michel in het verleden van zijn eigen carrière om verschillende elementen van het gameredacteurschap te beschrijven. Misschien doe je zo zelf wat tips op, mocht je je in dit vakgebied willen verdiepen, of vind je het gewoon interessant om te lezen over het leven van een gameredacteur. In deze eerste aflevering blikt Michel terug hoe hij met dit werk is begonnen.

Ik heb geen idee hoe het is voor de hedendaagse jeugd – waarschijnlijk heeft de populariteit van streamen veel veranderd - maar als kind leek geen beroep mij leuker dan het schrijven over computerspellen. Ik bedoel; hallo! Schrijven over games! Wat kan er nou leuker zijn dan dat?

Niet geheel toevallig begon mijn passie voor gamejournalistiek (als je het schrijven over games als journalistiek wil bestempelen – daar zijn nogal wat discussies over, maar daar gaat dit artikel niet over en daar wil ik het dan ook bij laten) bij Power Unlimited. Het eerste nummer (met Starwing, oftewel Starfox, op de cover) kwam in 1993 uit en die kocht ik dan ook meteen. Of nou ja, het is waarschijnlijker dat mijn moeder hem voor mij kocht, aangezien ik toen nog maar negen lentes jong was.


Een negenjarige Michel bedolven door zijn favoriete hobby. Excuses voor het gebrek aan kleding.

Ik speelde toen al op de NES, Game Boy en Super NES en was al helemaal verzot op games, en de Power Unlimited liet mij elk moment dat ik niet aan het gamen was, lezen over mijn favoriete hobby. Beter kon niet. De bijgeleverde stickers van dit eerste nummer hebben zelfs jarenlang op de deur van mijn slaapkamer in mijn ouderlijk huis gezeten – die krengen waren er niet af te krijgen, dus uiteindelijk is er bij een grote verbouwing een geheel nieuwe deur ingekomen.

Lezen (en schrijven) over games

In de jaren 90 bleef ik naast het spelen van games ook steevast over games lezen. Dat moest sowieso nog via tijdschriften als Power Unlimited, omdat (haast) niemand toen nog toegang tot het internet had. Jarenlang las ik over de nieuwste games, consoles en nieuwtjes via de PU en genoot ik van de leuke brieven van onder andere Mortal Marcel in Yo!Post – ik heb meerdere malen zelf brieven ingestuurd, maar die hebben de pagina’s helaas nooit gehaald.

Na verloop van tijd begon ik ook Engelstalige magazines te ontdekken bij de plaatselijke tijdschriftenboer. Elke maand kwamen er peperdure importmagazines (soms wel 10 tot 15 gulden per stuk!) uit, zoals N64 Magazine, Electronic Gaming Monthly en Edge. Wanneer het einde van de maand naderde, fietste ik dagelijks na school naar de tijdschriftenhandel om te kijken of er al nieuwe nummers van mijn favoriete magazines beschikbaar waren. Ik gaf op sommige momenten misschien wel meer geld uit aan deze tijdschriften dan aan games zelf!

PU
Het allereerste nummer van de Power Unlimited.

Om mijn eigen skills bij te schaven maakte ik ondertussen met pen en papier, en later ook met een ouderwetse typmachine, mijn eigen tijdschriften met recensies van spellen. Puur voor mijzelf, zonder plan om er verder iets mee te doen. Gewoonweg omdat ik er zin in had – blijkbaar zat het schrijven over games toen al in mij en had deze passie een uitlaadklep nodig. Gelukkig hebben mijn ouders mij overigens altijd vrij gelaten in het uitoefenen van deze hobby’s. Daardoor heb ik er uiteindelijk mijn werk van kunnen maken. Dit klinkt misschien vanzelfsprekend, maar hoeveel ouders zouden hun kinderen niet aansporen om die games eens te laten voor wat ze zijn en gewoon naar buiten te gaan?

Het internet

Een paar jaar voor de millenniumwisseling werd internet in huishoudens eindelijk een normale zaak en daardoor ging er een geheel nieuwe wereld voor mij open. Niet alleen chatten, het illegaal downloaden van muziek en het opzoeken van… ehm, natuurfilms, werd opeens de normaalste zaak van de wereld, ook waren er websites te vinden waar een schier oneindige hoeveelheid artikelen over games op stonden. Ik was er niet van af te slaan, tot ergernis van mijn ouders. De internetverbinding liep immers nog via de telefoon en dus kreeg ik op een doordeweekse avond een streng bezoekje van mijn vader op mijn slaapkamer: de telefoonrekening lag boven de duizend gulden. Of ik het de volgende maand wat rustiger aan kon doen. De volgende maand lag de telefoonrekening nóg hoger…

Grote, internationale websites die vandaag de dag nog steeds bestaan waren vaste plekken om te bezoeken, maar ik deed ook al wat Nederlandse gamesites aan. De twee grote Nederlandse gamesites waren toen Gamesen (van Niels ’t Hooft, die ook nog een tijdje voor PU heeft geschreven) en Gamened. Bij laatstgenoemde ging ik fanatiek op het forum posten. Zó fanatiek, dat hoofdredacteur Patrick Rijnders mij uitnodigde om (geheel vrijwillig, zo ging dat toen nog vaak) artikelen voor de website te schrijven. Opeens kreeg ik zo nu en dan een gratis spel opgestuurd en mocht ik er over schrijven! Als vijftienjarige fanatiekeling was dat een droom die uitkwam. Ik was er natuurlijk ook erg trots op: door jarenlang bezig te zijn met games – ze te spelen, maar er ook fanatieke over te lezen – was ik opeens ‘goed genoeg’ om zelf er over te schrijven.

Project Eden
Project Eden (PS2) was een van de allereerste games waar ik een preview over schreef op Gamened.

Zo schreef ik enkele jaren voor deze website – en kwamen er ook andere klussen bij, zoals voor het Engelstalige (maar in Nederland gesitueerde) Nisute.com. Ik mocht voor laatstgenoemde zelfs de toenmalige Nederlandse woordvoerder van Nintendo telefonisch interviewen, waar ik enorm zenuwachtig voor was. Ik begon ook mijn eigen blog (via het inmiddels niet meer bestaande web-log.nl, de meest populaire Nederlandse plek om een blog bij te houden). Toen ik in 2004 verslag deed van de eerste geruchten over de ‘Revolution’ (dat zou uiteindelijk de Wii worden), werd mijn Engelstalige blog in één klap enorm populair en werd hij wereldwijd door grote, bekende gamesites genoemd. Ik had geen idee waar ik het over had natuurlijk, maar dankzij een fanatieke groep bezoekers bleven de geruchten binnenkomen en had ik opeens letterlijk honderdduizenden bezoekers per dag. Ik bouwde na de drukte van E3 de blog uit tot een vaste, vrijwillige, internationale redactie. Zo mocht ik al van het hoofdredacteurschap proeven, en al het geregel dat daarbij komt kijken.

De professionalisering

Toen ik na mijn studie multimedia vormgeving eindelijk aan de slag ging met mijn studie journalistiek, had ik helaas geen tijd meer om vrijwillig voor allerlei sites, waaronder die van mijzelf, te schrijven. Dat heb ik dus allemaal laten verwateren, maar toen het uiteindelijk tijd werd om stage te lopen, wist ik natuurlijk meteen dat ik iets met gamejournalistiek wilde doen. Ik probeerde in eerste instantie binnen te komen bij Power Unlimited. Een stagegesprek met Muriëlle toen der tijd - ik weet nog goed dat Ward toen op de redactie stage liep en dat ik Ed toen voor het eerst een handje gaf, al zal hij zich dat wel niet meer herinneren - leverde mij helaas geen stageplek op. Via een zeer onprofessionele mail uitte ik aan die arme vrouw mijn onvrede – hoe konden ze mij in vredesnaam laten lopen?! Daar heb ik nog steeds erg spijt van. Mocht je dit op één of andere manier lezen Muriëlle, alsnog mijn welgemeende excuses!

Gelukkig kreeg ik niet veel later een stagegesprek bij Gamer.nl, dat toen nog niet bij dezelfde uitgever als hedendaagse zustersites PU.nl en InsideGamer zat. Ik weet nog goed dat tijdens dit gesprek mijn verstandskies ontstoken was – de afspraak met de kaakchirurg stond pas later die week op de planning - en er een niet te harden walm uit mijn mond kwam. Ik heb het stagegesprek dan ook grotendeels met een hand voor mijn mond afgelegd. Gelukkig bleken mijn passie voor het vak en mijn jarenlange opgedane ervaringen genoeg om een plekje te bemachtigen. Door hard te werken en natuurlijk ook veel plezier er in te stoppen mocht ik na de stage en het afronden van mijn opleiding fulltime aan de slag op het Gamer.nl-kantoor.

Gamer.nl
Een screengrab van Gamer.nl in 2007, toen ik er stage liep. De screenshots doen het niet meer, maar bij de columnsectie rechts zie je dat ik al fanatiek voor de website schreef.

En de rest is geschiedenis. Ik heb negen jaar voor de website gewerkt, eerst als vaste redacteur en daarna als hoofdredacteur. We zijn door verschillende bedrijven overgenomen en kwamen zo uiteindelijk op het kantoor van Power Unlimited terecht – zo werkte ik toch nog een beetje voor mijn jeugdliefde! Daar leerde ik geweldige collega’s als Wouter, Tjeerd en Ed kennen. Twee jaar geleden besloot ik na negen jaar dat het genoeg was. Ik had bereikt wat ik wilde bereiken – mijn droombaan – en het werd tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik begon voor mijzelf, als freelancer, wat mij de mogelijkheid gaf mij weer helemaal volledig op mijn grote passie, het schrijven, te focussen, en te schrijven voor elk platform dat mij maar leuk leek, waaronder dus Power Unlimited. Zo zie je maar: waar een wil is, is een weg. Als schrijven over games je écht leuk lijkt, je een aardig woordje Nederlands op papier kunt krijgen en keer op keer probeert jezelf in deze industrie te wringen, dan is niets te gek.

In een volgende aflevering vertel ik hoe het is om ‘het walhalla van de game-industrie’, de E3, te bezoeken, en op allerlei perstrips te gaan. Dit artikel lees je vanaf 13 februari op PU.nl!

REACTIES (27) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord