Leuk Geprobeerd: slechte games die er fantastisch uitzien 

Leuk Geprobeerd: slechte games die er fantastisch uitzien 2018-11-27T09:38:26
Slechte games worden vaak snel vergeten, soms juist herinnerd omdat ze zo teleurstellend waren, of anders gewoon amper gespeeld bij negatieve reviews. Toch kunnen ook beroerde games stiekem heel wat dingen goed doen! Vandaag in Leuk Geprobeerd: belabberde titels die het alleen van hun looks moesten hebben.

Welkom bij het tweede deel van de Leuk Geprobeerd-serial, waarin we slechte games eren om wat ze nou eigenlijk wél goed deden! Zo kon je vorige maand lezen over een aantal kwalitatief uitermate teleurstellende games, maar zeker niet omdat de ontwikkelaars niet durfden te innoveren (of soms juist omdat ze durfden te innoveren...). Dit keer gaan we het hebben over nog meer games die je nooit meer wil spelen, maar holy crap, wat zijn ze fijn om naar kijken.

Kijk, ik ben heus niet de minste graphicshoer die er rondloopt, doe ik niet moeilijk over. Maar zelfs de grootste graphicshoeren onder ons snappen dat je zonder boeiende gameplay geen game hebt. De volgende games zijn visueel allemaal erg indrukwekkend, of waren dat op zijn minst destijds bij release, maar geen hond die nu nog naar ze omkijkt. Hoe mooi ze ook zijn/waren. Zoals we gaan zien is het hebben van een strakke graphics nooit een garantie voor het ontlopen van een schijtgame.
  

Ryse: Son of Rome - de officieuze Xbox One tech demo

Om te beginnen een game waarvan de matige kwaliteit aan de ene kant niet echt als een verrassing kwam. Bij Ryse: Son of Rome was het namelijk al vrij snel duidelijk: deze Xbox One launchtitel van Crytek is een veredelde tech demo, uitstekend om aan je vriendjes te laten zien wat je nieuwe gloednieuwe console voor mooie plaatjes op het scherm kan toveren. Niets meer, niets minder.

Aan de andere kant hoeven we dit niet te pikken als we ook aan het begin van een consolegeneratie fatsoenlijke games willen spelen. Ryse lag namelijk wel gewoon als full priced AAA game in de winkel en dat was niet helemaal in verhouding met wat je ervoor krijgt. Dat is niet vanwege de lengte van de game, maar omdat wat je tijdens die paar uur moest doen knap saai, oppervlakkig, repetitief en ontzettend lineair was.  Maar hé, het ziet er wel vet uit.


 

The Order: 1886 - de Victoriaanse tech demo

Andere console, ander genre, maar ongeveer hetzelfde idee. Net als Ryse kan The Order: 1886 prima dienen als techdemo voor zijn eigen spelcomputer. Ware het niet dat de PlayStation 4 inmiddels een jaar en drie maanden oud was en we inmiddels eigenlijk gewoon goede games wilden spelen, in plaats van een beetje gapen naar eye candy. De verwachtingen waren hoog gespannen. The Order beloofde niet alleen technisch indrukwekkend te zijn, het moest bovenal de eerste écht goede PS4 exclusive worden, na het wat korte Infamous: Second Son. Maar helaas, het mocht niet zo wezen.

We weten allemaal wat het geworden is. In The Order: 1886 hobbel je in krappe levels van scripted event naar quicktime event, met tussendoor wat schietwerk voor de afwisseling. Zelfs al houd je van lineaire third-person action games, dan komt dit in de verste verte niet in de buurt van bijvoorbeeld Uncharted, waar wel op gehoopt werd. Het was veel te kort en het deed niks nieuws. Nou ja, behalve dan natuurlijk op visueel gebied! Grafisch blies het alle andere games vol-le-dig omver. De wereld is grauw, maar toch machtig sfeervol en gedetailleerd. De animaties zijn super strak en de personages zien er geloofwaardig uit. En toch zijn er volgens mij efficiëntere manieren om een animatiefilm af te spelen, dan in real-time op een game console...


 

Beyond: Two Souls - David Cage’s beste werk?

Over animatiefilms gesproken, nog zo iemand die eigenlijk veel liever films maakt dan games is natuurlijk David Cage, met zijn studio Quantic Dream. Interactieve films dan, welteverstaan! Films waarin je af en toe een interessante beslissing mag maken met betrekking tot het verhaal, en verder voornamelijk bezig bent met het uitvoeren van de meest domme, nietsbetekenende, alledaagse handelingen. Door middel van quicktime-events, uiteraard.

De meeste ‘games’ van Quantic Dream hebben dan op zich wel iets boeiends, zoals een mysterieus (niet zo heel goed geschreven) verhaal, gezien vanuit de perspectieven van verschillende speelbare personages en met spannende twists enzo. Beyond: Two Souls niet. Beyond: Two Souls heeft niets memorabels. Niets memorabels behalve de fantastisch filmische wijze waarop de jankende koppen van Ellen Page en Willem Dafoe in beeld zijn gebracht. Of, zoals Kotaku het noemt: Ellen Page simulator 2014.


   

Lair - Draak van een game (sorry)

Dat The Order: 1886 tegen zou vallen hadden we misschien wel kunnen weten, want Sony heeft ons dat kunstje al eens eerder geflikt. Zo’n 7,5 jaar eerder, om precies te zijn. Lair moest net als The Order de potentie van een nieuwe console laten zien en iedereen was er mega hyped over. Een echt paradepaardje in de launch line-up van de PlayStation 3. Een game over vliegen met draken, van de makers van Star Wars: Rogue Squadron. Wat kon er mis gaan?

Veel. Je hebt dan misschien de cutting edge van visuele pracht en praal neergezet, maar daar heb je niet zoveel aan als je game verder compleet ongepoleiste, glitchy bagger is en gewoon voor geen reet speelt. En, oh ja, die verplichte sixaxis motion controls hielpen op zijn zachtst gezegd nou ook niet bepaald mee. Deze game is een van de redenen waarom de eerste controller van de PS3 geen trilmotoren bevatte. Er moest plaats gemaakt worden voor bewegingssensoren, luidde de officiële reden. *facepalm*

  

Assassin’s Creed - De eerste Leap of Faith

Deze is wat tricky, omdat ik weet dat velen een speciaal plekje in hun hart hebben voor de eerste game in deze serie (ik eigenlijk ook wel), maar toch past hij helemaal in dit straatje. Assassin’s Creed 1 is namelijk ontzettend saai. De verhaalmissies geven je eerst een ‘kennismakingsrondje’ langs de gamemechanics, die je de rest van de game op vrijwel identieke wijze mag blijven herhalen. Het verhaal is bovendien knap suf.

Maar dat boeide allemaal niks in 2007, want heb je wel gezien hoe bruut die game eruit ziet? Assassin’s Creed was in die tijd de absolute definitie van ‘next gen’. De graphics? Net echt! Is dit de toekomst van de open wereld game? Ooh shit ja! Heb je gezien hoe levendig en gedetailleerd die steden zijn? Hoeveel poppetjes er rondlopen en hoe stoer je ze aan de kant kunt duwen als ze in de weg staan? Heb je gezien hoe vloeiend je gewaad wappert in de wind? Amazing!! Ik voel veel meer nostalgie bij de hype voor de game, dan bij de game zelf. Een hype die toch echt vooral op het uiterlijk van de game gericht was. Daarnaast prima excuus om die ene vette trailer nog eens te posten.

 

Oké, leuk geprobeerd allemaal, maar geef mij maar games die er goed uitzien én ook daadwerkelijk leuk zijn om te spelen. Volgende maand: slechte games waarvan je de prachtige soundtrack nooit gehoord hebt, omdat dat het enige goede aan ze is. Zonde. Tot dan!
 

De leuk geprobeerd serial
 

Slechte games die heel innovatief waren

Slechte games die er fantastisch uitzien

Slechte games met prachtige muziek (24-12)

 

REACTIES (57) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord