Top vijf: legendarische The Legend of Zelda-lore 

Top vijf: legendarische The Legend of Zelda-lore 2015-02-14T14:18:03
The Legend of Zelda: wie is er niet groot mee geworden? Graddus in ieder geval wel, en met de release van Majora's Mask 3D zet hij de serie nog eens extra in het zonnetje. 'Wedden dat dit een zelda-zaam legendarische feature wordt?', aldus de Amsterdamse avonturier. Zucht...

Ik game al zeker 25 jaar. Ik zag spelseries beginnen, groot worden en soms ook weer aftakelen. En ik besef dat ze me, in meer of mindere mate, allemaal hebben gevormd tot de Goddelijke gamegoeroe die ik vandaag de dag ben.

Als ik echter één franchise moet noemen die me het meest lief is, is het wel The Legend of Zelda. Nintendo's avonturenepos stelde immers nog nooit teleur. Wat zeg ik: de serie is verantwoordelijk voor enkele van de meest memorabele ervaringen die gaming me heeft gegeven! Legendarische The Legend of Zelda-lore, dus, die ik uiteraard graag met je deel.

HEY, LISTEN! ...

Graddus Zelda-selfie

 

5. De sfeer

Sfeervol. Het is zo'n niet te vangen term, die desondanks te pas en onpas wordt gebruikt bij het beschrijven van videogames. Toch, als er IETS in de buurt komt, is het de ambiance in de Legend of Zelda. En dan blijkt het ineens helemaal niet zo ingewikkeld: men neme allereerst een verhaal, draaiend om een eeuwenoud artefact (de TriForce) dat in de handen van het ultieme kwaad (Ganon) dreigt te vallen, maar door de kloeke daden van een onwaarschijnlijke held (Link) op het nippertje voor 'het goede' gewaarborgd blijft.

Voeg nu een sprookjesachtige, haast mythische spelwereld (Hyrule) toe, die door het schilderachtige, cartoonesque karakter aan jong en oud appelleert. Tot slot een trits knotsgekke personages, elk zó ontworpen dat ze ofwel ultiem aaibaar (de Goron, Epona, Zelda), zweverig betweterig (Navi, Kaepora Gaebora, Impa) of simpel scary as fuck (Skull Kid, Happy Mask Salesman, Tingle) zijn. Presto: een spelserie die al meer dan 25 jaar showt wat het woord 'sfeervol' nu daadwerkelijk betekent...

 

4. De muziek

Ooit had ik een CD, gekregen bij een nummer van het vermaarde N64 Magazine. Op het schijfje stonden onder andere de menu music van Shadowman, de overworld theme van Body Harvest en volgens mij zelfs tunes uit Blast Corps. Maar de mooiste herinneringen? Die bewaar ik aan nummertje 20: Ocarina of Time's onvolprezen 'Hyrule Field'. Man, ik had die shit een groot deel van m'n middelbare schooltijd zelfs voorgeprogrammeerd als wake-up muziek! Gouden tijden.

Maar de Zelda-serie heeft ons nog zóveel meer muzikale meesterwerkjes gegeven. Wat dacht je bijvoorbeeld van Wind Waker's 'Dragon Roost Island'? Majora's Mask's 'Song of Healing'? Twilight Princess' 'Hidden Village'? Skyward Swords' 'Island in the Sky'? Of gewoon de originele overworld theme uit The Legend of Zelda voor de NES?

De beste tracks blijven echter die uit Ocarina of Time. Want zeg zelf: zo'n Gerudo Valley, daar kun je toch simpelweg eeuwig naar blijven luisteren?

 

3. De sidequests

Ik had het net al over de rode verhaaldraad, die als een perfect pulserende slagader door alle Zelda-spellen verweven zit. Minstens zo belangrijk voor de ervaring zijn evenwel de sidequests. Niet alleen vormen ze een welkome afleiding en zijn ze vaak bron van de nodige upgrades, soms overtreffen de mini-storylines qua epiek bijkans de hoofdqueeste!

Neem het verhaal van Anju en Kafei, Majora's Mask sidequest-technische neusje van de zalm waarmee je het - op zich waardeloze - Couple's Mask verkijgt. Een McGuffin dus, maar wel eentje die bewijst dat de reis vaak leuker is dan het doel. Eer je het masker bemachtigd, zul je namelijk niet alleen heel Termina moeten doorkruizen, post bezorgen, mensen afluisteren en van een dief stelen, maar er uiteindelijk ook voor zorgen dat Anju en Kafei in het laatste uur van de laatste dag kunnen trouwen. Wow.

Maar hé, soms biedt sidetracking ook gewoon puur en alleen LOL:

 

2. De dungeons

Toen ik eind 1998 voor het eerst voet zette in Ocarina of Time's Water Temple, was ik een levenslustige jongeman van een jaar of vijftien. Toen ik er eenmaal uitkwam, was ik veranderd in een cynische zak met het gevoel het allemaal al een keertje te hebben meegemaakt. En in zekere zin was dat ook zo. De dungeons in Zelda waren vóór de Water Temple namelijk nog nooit ZO lastig. Laat staan erna.

Maar het idee dat ik die shit toch maar ff mooi gefixt had, in een tijd dat internetguides alleen in het hoofdkwartier van de NASA te checken waren, was onbeschrijvelijk. Zoals het overwinnen van willekeurig welke Zelda-kerker eigenlijk altijd voor een euforisch oerkreetje zorgt. Zeker later in de games, wanneer je werkelijk alle items nodig hebt en je de grijze massa zelfs tijdens eindbaasgevechten moet laten kraken. Al weet ik niet of ik een 'Water Temple 2.0.' nog zou trekken: ik ben immers geen vijftien meer. Wie weet waarin ik verander als 32-jarige?!?

 

1. De ontdekkingsreis

De sfeer, de muziek, de sidequest, de dungeons: ik denk dat we inmiddels kunnen concluderen dat de Zelda-games om meerdere redenen het predikaat 'legendarisch' verdienen. Wat mij betreft steekt er echter één eigenschap met kop en schouders bovenuit: het gevoel van ontdekking. Exploratie. Avontuur. Nooit weten wat voor fascinerends je nu weer in dat bos, onder dat meer of aan de voet van die berg vindt...

Niet voor niets bedacht Shigeru Miyamoto Zelda omdat hij als kind al onbedwingbaar nieuwsgierig was.

Laten we hopen dat de serie die emotie nog vele jaren weet te bevredigen. Te beginnen met het nog immer in nevelen gehulde Zelda voor Wii U - al weten we iets vast zeker: de lore gaat nooit verloren...

REACTIES (40) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord