Krankzinnig moeilijke games - de Commodore 64 editie: Trailblazer, Skate Crazy en Mission Impossible II 

Krankzinnig moeilijke games - de Commodore 64 editie: Trailblazer, Skate Crazy en Mission Impossible II 2018-05-30T12:02:48
Volgens Graddus zijn moderne gamers mietjes. 'Dark Souls lastig? Ha! Probeer maar eens een game voor de NES, SNES of Commodore 64, da's pas lastig!!!'. Nou baklap, laat maar zien dan wat je ervan bakt...

Als kind van de jaren '80 houd ik wel van een uitdaging. Want niet alleen het leven was vroeger een struggle (hoe sprak je in godsnaam af zonder mobiele telefoon?), ook games waren minstens 437 keer moeilijker.

Heb ik nog steeds de skills en het geduld om die shit te spelen? Of gooi ik al na één leveltje de controller door de TV? Ik test het vandaag op de Commodore 64.

Graddus Commodore 64   

Nobby the Aardvark

'Ah leuk', dacht ik toen ik de C64 Mini aansloot. 'Een kiddy platformer met een aardvarken in de hoofdrol. Die kan ik mooi met mijn vriendin spelen'. Zelden heb ik er meer naast gezeten. Nobby the Aardvark is namelijk lastiger dan je schaamhaar knippen met een heggenschaar. Pijnlijker, ook.

Het is niet eens dat dit een echt moeilijke game is. Of in ieder geval: dat zou het niet moeten zijn. Nee, wat Nobby the Aardvark zo lastig maakt is het absurd slecht ontworpen, fokking ONEERLIJKE gamedesign. Een voorbeeld: ik stond op een randje voor een plas water, met minstens drie pixels ruimte nog. Toen ik sprong stortte Nobby echter ter aarde. WAT DE FUCK IK HEB DAT FUCKING WATER NIET EENS AANGERAAKT!!!

Het spel zit vol met zulke cheap deaths. Zo zijn er vogels die je niet ziet omdat ze buiten het scherm vliegen, maar die jou wel kunnen raken met hun projectielen. Verder dan de helft van level 1 ben ik dus niet gekomen, maar da's nog altijd beter dan mijn vriendin; zij probeert nog steeds voorbij die plas water te komen...

Rage-'o-meter: Hangry aardvarken

Nobby the Aardvark   

Trailblazer

Trailblazer is als minigolf. Of knikkeren: met een klein balletje rol je over een baan vol obstakels naar de finish. En dat in 3D! Op de Commodore 64! Wow.

Het eerste parkoers is genieten. Ja, de moeilijkheidsgraad staat standaard op standje 'insane', maar met veel trial, error en gesjor aan het niet-echt-gebruiksvriendelijke C64 Mini-pookje weet ik de bal met nog 10 seconden op de klok naar het einde te loodsen. Dat is het toffe van die oude games: ze zijn tyfusmoeilijk, maar als het eenmaal lukt krijg je een endorfineboost waar je U tegen zegt!

De problemen beginnen bij level 2. Door alle boostpads ga ik nog drie keer zo snel en er zitten meer gaten in de weg dan in de verdediging van Ajax... Toch probeer ik het opnieuw. En opnieuw. En nog maar een keer, want als ik elke jump op de pixel perfect time, moet het lukken toch?

Nou, niet dus. Na poging 174 geef ik op. Als iemand in deze game ooit verder komt dan level 2, krijgt-ie van mij een slagroomtaart.

Rage-'o-meter: Knikkeren met een knikker die niet in het putje past

Trailblazer   

Impossible Mission II

Impossible Mission II moet één van de eerste games zijn geweest die ik speelde. Ik was 7 en hoewel ik het met robots gevulde fort van de doortrapte Dr. Elvin Atombender heel cool en spannend vond, had ik geen idéé wat ik aan het doen was.

Nu ik de game weer eens opstart valt op hoe ingenieus het in elkaar zit. Je hebt 8 uur real-time de tijd om acht forttorens te clearen. De catch is dat als je doodgaat, het 10 minuten kost. En dood ga je. Veel. Héél, héél veel. Daarbij moet je in elke toren een stukje muziek vinden dat je vervolgens op de juiste plek van een cassettetape 'plakt'. Het ding is echter dat drie torens gedupliceerde muziekstukjes bevatten, en als je die per ongeluk op de verkeerde plek zet kun je de game niet meer uitspelen. Poeh.

Ik slaag erin om de eerste toren te voltooien. Met echter nog 1 uur en 20 minuten op de klok realiseer ik me dat ik deze game ook in 2018 niet ga uitspelen. Grrrmbl. Maarja, het heet niet voor niets IMPOSSIBLE Mission.

Rage-'o-meter: Begeestering. Capitulatie. Berusting

Impossible Mission II   

Who Dares Wins II

Call of Duty voor de Commodore 64; een aardige omschrijving van wat je van Who Dares Wins II kan verwachten. Uhm, behalve de moeilijkheidsgraad dan, hé! Want waar je in CoD kogels kunt koppen tot je een ons weegt, is het in Who Dares Wins II al na één voltreffer afgelopen.

De eerste paar minuten ga ik vooral dood. Er vliegen gewoon teveel kogels rond en ondanks dat je maar in acht richtingen kunt schieten is zelf mikken behoorlijk lastig. Elke keer dat ik Game Over ga voelt het echter alsof ik - als ik me beter had geconcentreerd - meer had kunnen doen. Alsof ik dat gecamoufleerde legerkloffie niet waardig ben. Dat is het fijne van Who Dares Wins II: het is moeilijk, ja, op het krankzinnige af, maar in tegenstelling tot bepaalde andere games in deze feature is het wel EERLIJK.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik niet to-taal gefrustreerd werd van deze shit. Het was gewoon zó confronterend dat ik al moeite had om de eerste outpost te clearen, dat ik er op een gegeven moment spontaan een 'hé verdorie' uitfloepte...

Rage-'o-meter: Alsof je Metal Gear Solid met inverted controls speelt

Who Dares Wins II   

Skate Crazy

Skateboards en ik: ze hebben elkaar nooit gelegen. Als 5-jarige snotneus ging mijn tand door mijn lip omdat ik van zo'n onding afkukelde, en toen ik het een paar jaar later nog eens probeerde brak ik mijn pols.

Digitaal skaten vergaat me al niet veel beter. Ik ben de slechtste Tony Hawk-speler ter wereld, en ook in Skate Crazy lig ik vaker plat dan Hannie de heroïnehoer. Sure, in deze game sta je op rolschaatsen in plaats van een skateboard, maar dat doet niets af aan het feit dat er iets grondig mis moet zijn met mijn evenwichtsorgaan.

Krijg jij de zwabberende controls wél onder de knie? Ook dan is Skate Crazy een dikke afrader: hoe goed je ook speelt, je word onverbiddelijk geraakt door een random rondvliegende frisbee. Kak!

Rage-'o-meter: Ongeveer even leuk als écht skaten

Skate Crazy   

- Woensdag 2 mei - Krankzinnig moeilijke games - de NES editie

- Woensdag 27 juni - Krankzinnig moeilijke games - de SNES editie

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord