Is de Battlefront 2-singleplayer een leukere Star Wars-ervaring dan de prequels?  

Is de Battlefront 2-singleplayer een leukere Star Wars-ervaring dan de prequels? 2017-11-20T13:32:50
Met de hebberigheid van EA, een progressiesysteem waar je langer mee bezig bent dan een sleetocht rond Hoth en een intens korte singleplayer is Battlefront 2 binnen no time een van de meest gehate dingen in de Star Wars-franchise geworden. Maar wacht eens even, kan het wel erger dan Jar Jar en zandhater Anakin? Erger dan de dialogen met Padme? Midi-chlorian-hater Marvin vindt van wel.

Als iemand die Star Wars ademt en zich avonden kan vermaken door theorieën over het gigantische universum en mogelijke richtingen voor het epos te verzinnen, was de aankondiging van een Star Wars singleplayer-game als onderdeel van de canon voor mij een genot. In de eerste plaats omdat er eindelijk wat interactiviteit bij komt kijken en we als het ware dus een Star Wars-film zelf kunnen spelen, in de tweede plaats omdat de aankondiging van het hoofdpersonage, Iden Versio, een unicum vormde in het universum. Voor het eerst staat een ‘normale’ Empire-soldaat centraal, wat in een pakweg 10 uur durende singleplayer heel veel kan verduidelijken over de motivaties van de alledaagse man, en waarom zij er voor kiezen om voor iets te vechten als het Empire. 
      

Een Kamino-zee aan mogelijkheden

In mijn gedachten vormden zich al dialogen tussen Iden en haar collega’s, over hoe ze de guerrillatechnieken van de rebellen laf vinden, hoe ze pijn voelen voor de miljoenen mensen die stierven in de Death Stars, hoe inhumaan en apathisch ze de o zo objectieve Jedi vinden, en het belangrijkste: over hun geloof in de missie van het Empire. Namelijk het idee dat het universum alleen in vrede kan leven als het met geweld wordt overgenomen en alles onder één vlag valt. Ik wilde meemaken dat ze de verschrikking die de Sith veroorzaken in de films – in het bijzonder het vernietigen van planeten als Alderaan - nuanceren en misschien goed praten door het grote plaatje te bekijken, zelfs al blijkt het dat ze alleen bij het Empire blijven omdat de haat voor Jedi en de rebellen zó intens is. Maar nee hoor, wat we krijgen is – SPOILEEEEEEERRRRSSS volgen!! – de zoveelste breuk tussen familieleden en het zoveelste personage dat besluit de rebellen te gaan helpen, en dat kon Chirrut Îmwe nog van drie planeten verderop aan zien komen, terwijl hij rond deze tijd blind én dood is. Teleurstelling bleef over, en ik kon niet anders dan terugdenken aan onderstaande afschuwelijke scène. Het eerste moment waarop ik uitschreeuwde "WHAT THE FUCK DOE JE MET JE FRANCHISE, GEORGE LUCAS?!"

      

Battlefront 2: niet zo kut, wel minder belangrijk

Jep, ik moest terugdenken aan de film waarin Darth Vader sterft voor hij überhaupt Darth Vader wordt. Begrijp me niet verkeerd, de dialogen in Battlefront 2 zijn niet zó slecht, maar in feite voegen ze nog minder toe aan het universum dan Anakin die zo smooth is dat hij de aankomende moeder van zijn tweeling vergelijkt met fucking zandkorrels. De manier waaróp Anakin Darth Vader wordt blijft interessant, en hoewel de uitwerking daarvan misschien niet altijd even goed is, is de impact van Darth Vader op het universum nou eenmaal gigantisch en het is cruciaal om zijn origine te vertellen. Datzelfde valt niet te zeggen over Battlefront 2, dat lukraak een paar missies aan Iden en haar crew lijkt te geven, er geforceerde cameo’s tussen gooit van helden die weinig verrassende heldendingen doen en aan het einde nog eens besluit op een interessante manier in te haken op de nieuwe trilogie films, zij het weer geforceerd, binnen vijf minuten.

Lando Battlefront 2

Voegt Battlefront 2 dan helemaal niets toe aan de canon? Natuurlijk wel, zo blijkt Iden Versio in het grote verhaal best belangrijk te zijn geweest voor de val van het Empire, al is er niet veel dat er op wijst dat ze een cruciale schakel is in de laatste confrontaties tussen de rebellen en de Imperials - veel meer dan haar skills op het slagveld heeft ze immers niet te bieden. Met name de Battle of Jakku zal fans een adrenaline-kick van hier tot Dagoba geven, maar eigenlijk wisten we al hoe die battle zou verlopen en wie er zou winnen, dus van verrassing is weer geen sprake. Er zijn zat momenten dat je met een glimlach op je bakkes naar het scherm staart, omdat je bijvoorbeeld met een X-Wing door laserstralen en vijandige schepen manoeuvreert, je doorkrijgt dat Princess Leia een badass deluxe is, de swag van Lando Calrissian je verwarrende gevoelens oplevert, of je die ene kapotte Starship herkent als het schip waar Rey doorheen kruipt aan het begin van Episode VII (de, uhh, Inflictor), maar al die lol is gebaseerd op enige vorm van herkenning, wat Battlefront 2 als losstaand verhaal erg zwak maakt.

Inflictor Star Wars Episode VII
     

De prequels: kut, maar uniek

Dat brengt ons bij het verhaal van de prequels, waar we hier op PU.nl en in onze magazines toch al een paar keer hard op hebben lopen bitchen. En terecht, want er zijn zoveel tenenkrommende momenten in die drie films dat je je bijna afvraagt waarom ze niet alle poep hebben verwijderd en er één fantastische film van hebben gemaakt. Dat zou in principe kunnen: als je de overbodige gesprekken over zand, Jar Jars gezeik of close-ups van Hayden Christensens gezicht weghaalt, dan blijft er een hoop nieuwe informatie, fantastische gevechten en een gigantische bak context voor de vervolgfilms over. Hieruit blijkt dat veel ideeën zijn geïntroduceerd in de prequels. Twijfelachtige ideeën zoals Midi-Chlorians, maar ook een nieuw, acrobatischer gebruik van lightsabers (en gruwelijke gevechten), een hele interessante blik op iconische personages als Obi-Wan Kenobi (met Ewan McGregor die die rol eigen weet te maken), Yoda en Anakin, Palpatines genialiteit in gevechten en universum-overheersing, motherfucking podraces en waanzinnige nieuwe gebieden en planeten die niet meer uit de franchise zijn weg te denken. Er zijn een hoop belabberde keuzes gemaakt bij het creëren van de prequel-trilogie, en het doet misschien pijn om het toe te geven, maar ik kan nu zeggen dat de franchise positief is veranderd en uitgebreid door de komst ervan. 

De prequels haken voortdurend in op de alom geprezen originele trilogie, zowel in thematiek als in de shots. Er zijn duizenden pagina’s geschreven over de verhoudingen tussen de twee trilogieën, en als je de tijd neemt om die te lezen, voelt de prequel-trilogie aan als een ingewikkeld werk van literatuur, met intertekstualiteit en daarop inhakende enscenering waar Star Wars-wetenschappers en die-hard fans ongetwijfeld een zoemend lightsabertje van krijgen. Het is oneerlijk om een game op die manier te vergelijken met een hele trilogie aan films, maar één ding is zeker: over vijf jaar zijn we wel klaar met de avonturen die Iden Versio heeft beleefd en de impact die zij heeft gemaakt op het universum, maar discussiëren we nog volop over hoe Jar Jar mogelijk een briljant personage was of dat Episode I misschien toch wel de belangrijkste Star Wars-film ooit is (ha). 

Darth Vader     

Twijfelachtige uitbreiding > onbenutte potentie

De canon-stempel die Disney op Star Wars Battlefront 2 heeft gedrukt geeft het verhaal een bepaalde status, maar het voelt te beperkt om die stempel überhaupt waardig te zijn. Battlefront 2 is een feestje van herkenning en zal de Star Wars-fan daarmee genoeg laten glimlachen en een leuke tijd opleveren. Maar omdat er te weinig wordt toegevoegd zou zelfs een Episode I waarin Anakin vervangen is door Jar Jar, je als Star Wars-fan meer opleveren dan drie uur lang lasers schieten op stormtroopers met de zoveelste soldaat die afziet van het Empire (Finn, anyone?). 

Star Wars Battlefront 2 benadrukt dat er potentie is om hele toffe Star Wars-verhalen te vertellen in een game - want holy shit wat het ziet het er goed uit en spelen sommige stukken overheerlijk - maar eerst moet Disney het toelaten dat er daadwerkelijk iets aan de canon wordt toegevoegd door de games, zoals bijvoorbeeld al gebeurt in boeken en comics. Pas dan mogen en kunnen we eigenlijk een game vergelijken met een film; als de verhalende kracht van games eindelijk een keer wordt benut. Tot die tijd is Battlefront 2 eigenlijk geen vergelijking met de films waardig, en zet ik die prequels gewoon nog een paar keer op, al is het maar om te verzinnen hoe Padme ooit verliefd kon worden op Anakin en hoe het universum misschien een betere plek was als Anakin onverschillig bleef over zandkorrels. 

Star Wars Episode III

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord