Gamen maakt je slimmer 

Gamen maakt je slimmer 2016-07-28T13:51:54
Dat gamers een stapje voorhebben op het plebs is natuurlijk al lang duidelijk, er zijn talloze skills die games ons immers bijleren. Maar worden we nou ook echt slimmer door het ontdekken van deze vreemde werelden en doorlopen van interessante verhalen? Pretentieuze kwal Marvin heeft het antwoord.

Op jonge leeftijd stond ik er nog niet bij stil dat ik wel eens het een en ander zou kunnen leren van mijn favoriete hobby, maar door het schietgeweld en de duizenden ‘fetch’-quests heen kon ik mezelf erop betrappen handiger te worden in zaken als hoofdrekenen en het spreken van een tweede taal. Nu, als freelancer voor PU, kan ik terugblikken op een fantastische jeugd gevuld met games en daarbij een paar punten bedenken die me hoe dan ook hebben geholpen bij mijn studie en het koffiehalen op de redactie. Dit is voor iedereen die elke keer dat hij zijn console opstart “lees toch eens een boek” naar zijn hoofd krijgt geslingerd (moet je trouwens ook doen, hier zijn tips), of wordt verweten zijn kostbare tijd te verdoen met gamen. 

Want games zijn een uniek medium; het houdt onze aandacht vast als niets anders en kan ons, omdat we (emotioneel) betrokken zijn bij een verhaal, wereld of gameplay, veel dingen bijleren waarbij conventionele lesmethoden tekortschieten. Gamen maakt slimmer (en geeft je handige skills), maar je IQ zal natuurlijk niet spontaan de lucht inschieten van een paar jaar Call of Duty spelen. Houd het dus gebalanceerd - word geen baklap. 

             

(Hoofd)rekenen

In games vliegen de cijfers ons om de oren. Het maakt niet uit wat je speelt; de aanvalsmoves, verdedigingsmoves, armor en behulpzame items zijn altijd uitgedrukt in cijfers, zelfs als je ze niet ziet. Games met meer diepgang dan alleen aanvallen en verdedigen roepen ons zelfs op tot rekenen: in Diablo (3) probeer je het perfecte personage in elkaar te flansen met het juiste armor met de juiste stats, in Pokémon probeer je een gebalanceerd team te krijgen waarin de 24 mogelijke moves en de individuele Pokémon elkaar complementeren, in Civilization ben je constant bezig met de cijfers die blijdschap, groei e.d. binnen jouw samenleving voorstellen... Ook al zullen velen een rekenmachine naast hun beeldscherm hebben liggen, baart oefening als altijd kunst. En het oefenen van rekenen doen gamers nou eenmaal veel, daar is bijna geen ontkomen aan. Zelfs als je geen gamer bent is de kans groot dat je een game voorgeschoteld krijgt op de basisschool of in het voortgezet onderwijs; al in de vorige eeuw verkondigden wetenschappers en opvoedkundigen dat games een bijdrage kunnen leveren aan het leren van wiskunde.

Path of Exile

                  

Leiderschap en initiatief

Het is niet iets wat je echt slimmer maakt, maar het kunnen leiden van mensen en het tonen van initiatief zijn twee handige skills om te hebben. Want hoe vaak hebben wij gamers al niet zelfstandig “de belangrijkste missie ooit”, “de grootste oorlog ooit” of “de grootste dreiging ooit” tot een goede einde weten te brengen met ons vernuft en vlugge vingers? Moet bij vermeld worden dat je weinig bij zal leren als je alleen RPG’s speelt waarbij elke meter voor je op de kaart staat uitgestippeld.

Het redigeren van legers en troepen traint jou op het houden van overzicht. Met een beetje initiatief zal je daarnaast sneller beslissingen kunnen maken en niet meer zo afhankelijk zijn van stappenplannen en al die rompslomp. Het maakt je niet per se slimmer, maar doet je wel wat verstandiger ogen, en dat is precies wat je wilt de volgende keer dat een 13-jarige Rus door een koptelefoon naar je schreeuwt dat je een beperking hebt. 

Total War: Warhammer

                  

Talen, lezen en schrijven

Al sinds mijn achtste verjaardag roep ik “the videogames has teaching me the proper English”, en daar had ik onwaarschijnlijk een punt. Waar we veel over een nieuwe taal kunnen bijleren door cursussen te volgen op het internet of gewoon naar een school toe te gaan, hebben ook films, series en muziek gebleken te helpen bij het aanleren van bijvoorbeeld het Engels. Wat games een uniek medium hierin maakt is dat interactie van cruciaal belang is; je leert veel als iemand Engels tegen jou praat, maar je leert nog veel meer als je zelf probeert mee te praten, zelf ideeën probeert om te zetten in woorden en zinnen. Reproductie wordt productie, om het zo maar even te zeggen, een proces dat helemaal tot zijn recht komt bij het spelen van een diepgaande RPG als Mass Effect. Omdat je zo betrokken bent bij het verhaal heb je overal je eigen ideeën bij, en om die te matchen aan de dialoogopties die de game biedt is een leerproces an sich.

Vanzelfsprekend leer je beter lezen en schrijven omdat geschreven taal nog altijd de meest voorkomende vorm van communicatie in games is, en mocht je opgegroeid zijn ten tijde van RPG’s als Baldur’s Gate dan zal je al helemaal menig virtueel boek uithebben. Of als je nog verder teruggaat, naar de text-based adventures, dan was je binnen no time een taalvirtuoos. Ook vandaag de dag zijn er nog games die ons het een en ander bijleren over spelling en dat soort ongein, ik noem een Scribblenauts (games die ik echt niet uitspeel door overal “Cthulhu” te typen). 

Scribblenauts

               

Informatie-ordening en onderwijsskills

In een onderzoek naar onder andere de motivatie van kinderen om games te spelen kwam Dr. Cheryl Olsen, gespecialiseerd in media in relatie tot gezondheid en gedrag, erachter dat grofweg een derde van haar onderzoeksgroep mede games speelt omdat het leuk is om anderen iets bij te brengen. En terecht, want elkaar door een moeilijk level loodsen, uitleg geven bij die ene geschifte boss of handige tips leveren voor het beginnen van een game is niet alleen verdomd gezellig, we leren er ook nog iets van. Niet alleen schieten onze communicatieskills door het dak na al die talloze “nee NU moet je springen”-opmerkingen (of het samen te lijf gaan van de trolls in Rocket League), we leren ook nog eens informatie ordenen en dit in hapklare brokjes aan vrienden door te geven. Veel PU-lezers zullen ongetwijfeld die ene go to-gast/gastin geweest zijn die alle game-problemen van de vriendengroep en/of het schoolplein moest oplossen, wat hoe dan ook een gezonde dosis geduld met zich meebracht. 

Kidz

               

Selectieve aandacht en reactievermogen

Onderzoekers beschrijven het met redelijk dure woorden als “visual selective attention”; onze mogelijkheid om in de bak aan visuele informatie die wij constant op ons af krijgen bepaalde delen van het beeld eruit te pikken om de focus op te leggen. Hoewel sommige onderzoekers nog worstelen met het opzetten van een juist onderzoek en de resultaten niet altijd zijn wat wij gamers willen horen, is het herhaaldelijk gebleken dat mensen die regelmatig gamen een stapje voorhebben op het reageren op visuele informatie (cues) en beter in staat zijn om visuele veranderingen op een beeld te herkennen. Niet alleen visueel hebben gamers een stappie voor, ook het vermogen om audiosignalen te verwerken is iets beter: uit een onderzoek van de universiteit van Rochester bleek dat mensen die regelmatig actiegames spelen 25% sneller problemen konden oplossen aan de hand van visuele en auditieve informatie – de juistheid van de antwoorden verschilde niet ten opzichte van niet-gamers.

Het resultaat zal ongetwijfeld iets te maken hebben met het reactievermogen van een gamer. Gamers trainen zichzelf erop direct te reageren op bijvoorbeeld een bepaalde animatie in een vechtgame, het opduiken van een vijand voor een vizier (of juist in Pokémon GO om perfect een Pokéball te gooien) en moeten altijd snel reageren als ze aangevallen worden door het een of ander of een tegenstander op zich af krijgen in een sportgame als FIFA. En een hogere snelheid = minder tijd = meer geld = slimheid. Of werkt dat niet zo..?

Quickscope

                  

Cultuur

Als games iets doen, dan is het unieke sociale en culturele werelden bieden die schreeuwen om ontdekt te worden – iets wat je ook wilt doen omdat je onwaarschijnlijk in een verhaal zit waar je iets om geeft. De hoeveelheid en verscheidenheid aan personages die gamers onder hun vingers krijgen, elk met een eigen wereld die doordrenkt is van cultuur, moet wel leiden tot een gezonde dosis nieuwsgierigheid naar vreemde samenlevingen. De persoonlijke aanpak van de meeste verhalen, door een hoofdpersonage te hebben dat eigen normen en waarden erop nahoudt terwijl de speler voor een groot gedeelte de controle heeft, biedt andere perspectieven op de meest uiteenlopende zaken. Van de verlepte idealen van stadstichter Andrew Ryan in Bioshock tot de cowboypraktijken van John Marston in Red Dead Redemption; het zijn personages waar we in eerste oogopslag weinig mee gemeen zullen hebben die toch verrassend uit de bocht kunnen komen. Weg met die vooroordelen, iets wat ontelbaar veel mensen van over de hele wereld ook zouden moeten doen. 

Papers, please

                   

Vijf miljoen levenslessen

Als we het hebben over slimheid praten we niet uitsluitend over IQ, en dat wordt geïllustreerd door de miljoenen levenslessen die wij de afgelopen jaren hebben meegemaakt of over ons heen hebben gekregen in games. Al op jonge leeftijd leerden we in fantastische werelden dat alles mogelijk is zolang je jouw hoofd ernaar zet, maar daar houdt het niet op met de clichés. In multiplayer-games wordt je weer met je voeten op de aarde gezet door een elfjarige Brit en zijn rocket launcher, en kom je erachter dat toch niet echt álles mogelijk is. Desalniettemin zal je daardoor gebrand zijn om beter te presteren, wat je de waarde van keihard werken bijleert, en natuurlijk ook de waarde van falen.

Zelfs de tofste games hebben daarnaast klusjes die gewoon niet leuk zijn, wat ons leert dat niet alles wat een leuk eindresultaat heeft een volledig leuke ervaring is (maar die zes weken mounts farmen in World of Warcraft was het echt waard, echt) maar toch ook benadrukt dat het hebben van een leuke tijd soms belangrijker is dan het resultaat. Ook leren we om te gaan met het leven, liefde en erg regelmatig de dood. Games bieden perspectief, laten zien hoe het ergens anders op de wereld of juist in een compleet uit de duim gezogen wereld eraan toegaat, maar alles valt terug te koppelen aan jouw eigen bestaan en leefomgeving. Maar ik wil niet dat je als Geralt of Rivia met vrouwen (of paarden wat dat betreft) omgaat, niet alles moet één op één overgenomen worden!

The Last of Us

REACTIES (48) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord