De Vette Vijf: Xbox 

De Vette Vijf: Xbox 2018-10-04T11:54:24
In de rubriek 'De Vette Vijf' kijkt PU-redacteur Michel naar zijn eigen uitgebreide gamecollectie en pikt hij er een oud platform uit, om vervolgens zijn vijf favoriete games voor dat platform te bepalen. Na de PlayStation en GameCube is het nu de beurt aan de originele Xbox.

De allereerste Xbox was wat mij betreft een erg speciale console. Het was de eerste console van Microsoft en het bedrijf had dus zeker nog wat te bewijzen, al wist het met Halo in ieder geval met een instant klassieker te lanceren. De console zelf is een gigantisch bakbeest en ook de controllers zijn niet voor kleine handen bedoeld, al lanceerde Microsoft later in de generatie nog een revisie van deze controllers die iets compacter waren.

Xbox


Vooral tof vond ik dat je bij de originele Xbox het gevoel kreeg dat er van alles kon gebeuren. Er was sterke Japanse support, vooral dankzij het nog maar pas third party geworden Sega. Door releases als Jet Set Radio Future en Panzer Dragoon Orta voelde de Xbox ondanks zijn Amerikaanse design soms een beetje als een voortzetting van de Dreamcast. De westerse support was vanaf het begin af aan al indrukwekkend, met zo'n beetje alle grote third party partijen en ook de grote westerse rpg's van Bioware - Knights of the Old Republic en Jade Empire. En toen maakte Microsoft ook nog eens een gigantische powermove door Rare - dat voorheen altijd in één adem werd genoemd met Nintendo - op te kopen!

Er zijn in ieder geval verrassend veel goede games op die grote Amerikaanse doos uitgekomen, en het was nog vrij pittig om mijn vijf favorieten te kiezen. Ik kwam er tijdens het uitkiezen ook achter dat ik lang niet alle goede games voor de console in het bezit heb. Zo mist het eerder genoemde KOTOR nog in mijn collectie. Maar ondanks dat feit waren er meer dan genoeg toffe titels om uit te kiezen.

Halo: Combat Evolved

De Vette Vijf over de Xbox met een andere game dan Halo beginnen zou eigenlijk vloeken in de kerk zijn. Dat doe ik dus ook niet! De allereerste Halo zette meteen een nieuwe standaard in het shootergenre op consoles neer. Niet sinds GoldenEye 007 kreeg het genre op consoles zo boost en de game zorgde er eigenhandig voor dat de first person shooter de daarop volgende jaren het populairste genre zou zijn.

Een levensbalk die zichzelf weer opvulde - later gekopieerd door zo'n beetje elke shooter, zoals Call of Duty - behoorlijk open levels waarin spelers hun eigen weg konden banen en een schitterende sciencefictionsetting zijn maar enkele van de redenen waarom Halo zo revolutionair was. Ik vind het origineel persoonlijk altijd nog de beste game in de serie, ook al zaten er enkele frustrerende levels (kuch, the Library, kuch) in. Ik weet nog goed dat de hype gigantisch was vlak voor de lancering van het vervolg - ik zelf ben ook op de dag van lancering naar de winkels gerend - maar de allereerste Halo biedt toch nog altijd de meest pure ervaring. Halo: Combat Evolved was voor veel gamers reden genoeg om een Xbox aan te schaffen, en terecht.

Halo: Combat Evolved


Burnout 3: Takedown

Ik heb andere Burnout-games wel gespeeld - de tweede Burnout bood vooral toffe arcade racing en Paradise had een goed uitgewerkte open wereld - maar vooral Burnout 3: Takedown was dé game in de reeks die mijn interesse het langst vasthield. Het hielp ook dat de game er schitterend uitzag op de Xbox, maar ook buiten de glanzende graphics was dit genieten geblazen.

Je was vaak vooral aan het racen, maar het mooie was dat je je tegenstanders met fors geweld de weg af beukte. Om nog maar te zwijgen over de bonuslevels waarin je echt zoveel mogelijk schade aan andere wagens aan moest richten. De opzwepende soundtrack met lekker foute rock maakte het plaatje af. Zo maken ze ze niet meer, beste PU-bezoekers.

Burnout 3


Tom Clancy's Splinter Cell

De allereerste Splinter Cell kwam aanvankelijk exclusief uit op de Xbox. Daar paste de game dan ook perfect op, al was het maar om de groene goggles van Sam Fisher die overeen kwamen met de kleur van het grote Xbox-logo op de console zelf. De game (en de rest van de franchise) is uiteindelijk natuurlijk multiplatform gegaan, maar toch blijf ik Splinter Cell hierdoor altijd wel een beetje associëren met Xbox.

Ik ben altijd meer fan van de Metal Gear-reeks geweest, als we het dan toch over stealthgames hebben, maar in al die jaren ben ik de Splinter Cell-reeks retroactief gaan waarderen dankzij de erg solide gameplay, waarmee je zelf geheel kunt bepalen hoe je te werk gaat. Fisher is een iconisch personage en de manier waarop je missies klaart geeft je echt het gevoel dat je een geheim agent bent. Ubisoft, het is tijd voor een nieuwe Splinter Cell!

Splinter Cell


Fable

Ik keek jaren uit naar Fable, niet in de laatste plaats vanwege de mooie beloftes van bedenker Peter Molyneux. Als je in de game een boom zou planten, zou je later terug kunnen keren en diezelfde boom, maar dan verder gegroeid kunnen zien. Het eindproduct was niet zo ambitieus als die eerste beloftes die rondom 'Project Ego' gedaan werden, maar toch heb ik mij kostelijk vermaakt met Fable. De game leek het charmante karakter van Japanse rpgs met westerse actie te combineren en presenteerde een enorm mooi vormgegeven fantasiewereld waarin ik mij echt kon verliezen.

Daarbij waren sommige beloftes wel degelijk intact gehouden. Zo kon je zelf bepalen of je een goederik of een slecht personage werd, al had dit vooral invloed op je uiterlijk en niet zozeer op het verhaal in de game. Ook kon je huizen kopen en trouwen en kinderen nemen. Het droeg allemaal bij aan het gevoel dat je in een levende wereld zat. De vervolgen hebben mij nooit zo kunnen bekoren als dit origineel. Toch zou ik graag deze franchise weer een comeback zien maken op de Xbox One of de volgende console van Microsoft.

Fable


Ninja Gaiden

Ik moet iets bekennen: Ninja Gaiden was eigenlijk veel te hardcore voor mij. Nog voordat games als Dark Souls ons trainde om door te zetten wanneer we keer op keer werden uitgeschakeld, bood Ninja Gaiden een minstens zo grote uitdaging. Maar ondanks dat ik nooit ver ben gekomen in de game, kon zelfs ik niet de kwaliteit van dit spel ontkennen. Daar waren de graphics veel te magistraal en de gameplay veel te solide voor. 

Ninja Gaiden was als (tijdelijke) exclusive een van de vele redenen waarom het aanbod van de originele Xbox zo enorm divers was. Microsoft had toen nog echt zijn zinnen gezet op wereldwijd succes van het Xbox-merk, dus ook Japan was nog een land dat er voor het Amerikaanse bedrijf toe deed. Wat mij betreft kijkt Microsoft voor zijn volgende console goed naar hoe het zaken met zijn eerste console aanpakte. Als de volgende console ook maar de helft van de variatie in zijn games heeft als de originele Xbox, komt het vast wel goed.

Ninja Gaiden


Net zoals in de vorige edities van De Vette Vijf was het nu ook weer enorm moeilijk om vijf games uit te kiezen. Eigenlijk wilde ik ook Project Gotham Racing meenemen, wilde ik toffe Sega-titels zoals Jet Set Radio Future en Panzer Dragoon Orta niet onbenoemd laten en was ik ook wel fan van de Oddworld-games. Om nog maar te zwijgen over Knights of the Old Republic, die ik zoals eerder gezegd helaas niet in mijn collectie heb staan. 

Laat vooral hieronder in de reacties weten welke Xbox-games zelf onder je favorieten vallen!

Eerdere delen in 'De Vette Vijf'-featurereeks:
GameCube
PlayStation
Op 1 november behandel ik één van mijn favoriete consoles, de Nintendo 64!

 

REACTIES (26) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord