De Vette Vijf: Nintendo 64 

De Vette Vijf: Nintendo 64 2018-10-30T12:18:29
In de rubriek ‘De Vette Vijf’ kijkt PU-redacteur Michel naar zijn eigen uitgebreide gamecollectie en pikt hij er een oud platform uit, om vervolgens zijn vijf favoriete games voor dat platform te bepalen. Deze maand is het de beurt aan een van de leukste retroconsoles die er is: de Nintendo 64.

De Nintendo 64 blijft altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. De console verscheen in mijn pubertijd. Hoewel ik begon met gamen op de NES, en daarna onder andere ook een Super NES en PlayStation in het bezit kreeg, begon ik rond de lancering van de N64 bewust bezig te zijn met nadenken over games, er over lezen en uitkijken naar aankomende releases.

En wat een console om die bewustwording als gamer mee te ervaren! De console zette met een aantal games complete genres op zijn kop dankzij geweldige toepassingen van 3D-omgevingen. Ook was het de console die voor het eerst echt shooters populair maakte op spelcomputers. Hoewel het apparaat het qua third party-ondersteuning moest afleggen tegen de PlayStation, maakte de games van Nintendo zelf en Rare het meer dan goed.

Nintendo 64

Het is ook een console waarbij ik helaas niet alle games compleet heb. Diverse kartonnen hoesjes zijn in de loop der jaren gesneuveld, en als je nu nog N64-games koopt, kost het je soms een godsvermogen om de complete editie met doosje en boekje aan te schaffen. Zoals je op bovenstaande foto kunt zien, heb ik dan ook genoeg games waarvan ik alleen de cartridge heb. Dat is jammer, want de doosjes van N64-games zien er prachtig uit, ondanks het kartonnen materiaal.

Gelukkig waren er meer dan genoeg titels om uit te kiezen. Het was haast onmogelijk om er vijf uit te kiezen voor deze rubriek, maar ik heb toch een poging gedaan.

Super Mario 64

De lanceringsgame voor de Nintendo 64 was meteen een gigantische knaller. Hoewel er op PlayStation al geëxperimenteerd werd met (semi) 3D-platformers, was Super Mario 64 de eerste grote mainstream hit die dankzij de analoge stick op de Nintendo 64 controller zich ongelooflijk precies liet besturen. Vergeet niet dat de PlayStation-controller op dat moment nog geen analoge sticks had.

Super Mario 64 is zelfs vandaag de dag nog een genot om te spelen. De game heeft vijftien grote, open levels om te verkennen, al was de HUB-wereld in de vorm van Peach’ kasteel al een wonderbaarlijke speeltuin waar je de uitgebreide moveset van Mario naar hartenlust kon uitproberen. Het spel puilde uit van geweldige gameplaymomenten en unieke ideeën. Van een vliegende Mario tot Bowser bij zijn staart pakken en hem in het rond slingeren: Super Mario 64 is niets minder dan iconisch en heeft de game-industrie onherroepelijk geïnspireerd. Zonder de 3D-revolutie die de game teweegbracht, hadden we vandaag de dag wellicht niet eens games als Red Dead Redemption 2, Assassin’s Creed Odyssey en God of War in hun huidige vorm gespeeld.

Nintendo keerde tot voor kort overigens nauwelijks terug naar het ‘open wereld’-achtige design van Super Mario 64. Vervolg Super Mario Sunshine op de GameCube lag nog in dezelfde lijn, maar daarna werden levels in driedimensionale Mario-games een stuk lineairder. Pas met Super Mario Odyssey op de Switch werd teruggegrepen naar dit levelontwerp.

Super Mario 64

Wave Race 64

Het is een misvatting dat Wave Race 64 de eerste game in de franchise is: er was al een Wave Race verkrijgbaar op de Game Boy. Maar Wave Race 64 is eigenlijk de enige Wave Race die er écht toe doet. Met een jetski over wilde golven op zee en kalme natuurgebieden scheuren is één ding, maar de physics maken dit spel zo goed, zelfs nu nog. Je vóélt de golven tijdens het scheuren over het water gewoon tegen je voertuig aan klotsen. Zelfs tegenwoordig kunnen de meeste games nog niet tippen aan de waterphysics in deze game, ook al is het spel grafisch natuurlijk al lang en breed ingehaald. Ik ben Wave Race 64 eigenlijk wel tijdens de gehele levensloop van de N64 blijven spelen.

Op de GameCube kwam overigens nog een vervolg uit genaamd Wave Race: Blue Storm. Ook dat was een prima racegame, al wist het niet aan Wave Race 64 te toppen. Sinds Blue Storm wacht ik eigenlijk al op een nieuwe game in de reeks die maar niet lijkt te komen. Elke generatie hoop ik er weer op, en elke keer stelt Nintendo mij weet teleur. Zou het op de Switch dan toch eindelijk zo ver zijn?

Wave Race 64

GoldenEye 007

Wat mij betreft behoren de Nintendo 64 en GoldenEye 007 in één adem genoemd te worden. De shooter van het Britse Rare was al behoorlijk indrukwekkend toen ik op lancering de singleplayercampage doorspeelde. Vijanden reageerden op verschillende, realistische manieren op de manier waarop je ze neer schoot en levels waren enorm uitgebreid. Wie heeft er met kogelgaten niet obscene tekeningen of teksten op de muren van dit spel geplaatst? Ondanks dat ik vrij weinig met James Bond had, was dit spel toch erg leuk om te spelen.

Maar pas toen mijn vrienden en ik begonnen aan de multiplayer voor vier spelers, ging er een nieuwe wereld voor ons open. Wát een verslavende modus. Het was eigenlijk voor het eerst dat er zo’n goede shooter in multiplayervorm speelbaar was op een console. Zo gebeurde het dat mijn vrienden en ik keer na keer, vrije middag na avond, voor de buis op elkaar zaten te schieten. Op een gegeven moment dachten we niet eens maar na over wat we precies deden in de game; we gebruikten het gewoon als excuus om weer te socializen, over onze jeugdige problemen te praten en een schaal chips te verorberen. Onze hersenen en vingers gingen op de automatische piloot en deden het werk voor ons. Nog nooit heb ik de ‘gamersflow’ zo duidelijk ervaren als in GoldenEye 007. Maar ja, wat wil je ook als je een game dag in, dag uit, jarenlang speelt?

GoldenEye 007

The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Dit spel beschrijven voelt haast oneerbiedig aan. Iedereen kent immers wel Ocarina of Time, wat volgens velen de beste game ooit gemaakt is. Na Super Mario 64 nam Ocarina of Time het principe van een open 3D-wereld nog een stukje verder, en legde het daarmee een template aan van waaruit alle moderne rpg’s en adventures hun inspiratie hebben kunnen halen.

Ik keek maanden uit naar de game, las alle previews in tijdschriften en bekeek alle screenshots tot in den treure (internet hadden we toen nog niet thuis), en toen het eindelijk zover was, fietste ik als een bezetene na schooltijd naar de winkel om mijn gereserveerde kopietje op te halen. De nieuwe Zelda was gelukkig alles wat ik er van had verwacht, en nog veel meer. Ik ga het spel niet eens meer verder omschrijven: het spreekt voor zich hoe goed en belangrijk Ocarina of Time is.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Banjo-Kazooie

Qua 3D-platformers heeft wat mij betreft geen game ooit Rare’s Banjo-Kazooie overtroffen. Ik mocht als een van de eerste in Nederland aan de slag met het spel (de lokale speelgoedwinkel had op een of andere manier één kopietje te vroeg binnengekregen en ik was de eerste die had gereserveerd) en ik stortte mij volledig in de origineel vormgegeven levels. Misschien begreep ik nog niet alle Britse droge humor, maar ik heb het spel sindsdien vele malen herspeeld en inmiddels kan ik ook dat waarderen.

Natuurlijk heeft Rare afgekeken bij Nintendo’s Super Mario 64, maar dat mocht de pret niet drukken. Banjo-Kazooie voelde nog meer aan als een levende, ademende wereld, had nog veel betere graphics (ik herinner mij dat ik onder de indruk was van de spetters die bij Banjo’s voeten vandaan vlogen wanneer hij zwom), ongelooflijk catchy muziek en een uitgebreidere moveset. Daarbij had de game de perfecte balans tussen exploratie en het verzamelen van items uitgevogeld. Rare (en veel andere ontwikkelaars) schoten na Banjo-Kazooie helaas te ver door in het plaatsen van verzamelitems (zie bijvoorbeeld Donkey Kong 64), maar B-K was perfect gebalanceerd.

Banjo-Kazooie

Natuurlijk zijn er nog talloze games die ik hier ook had kunnen noemen. Denk aan de racegames Mario Kart 64 en Diddy Kong Racing (mijn voorkeur gaat door de toffe muziek en de adventuremodus uit naar laatstgenoemde), de spirituele opvolger van GoldenEye genaamd Perfect Dark, heerlijke Japanse rariteiten als Misschief Makers, Chameleon Twist en Mystical Ninja Starring Goemon, de allereerste Super Smash Bros., Beetle Adventure Racing, F-Zero X, Blast Corps, Jet Force Gemini, Hybrid Heaven, Rayman 2, de Turok-shooters, Shadow Man, Pilotwings 64, Snowboard Kids, Doom 64, Extreme G, de Mario Party-games…. de lijst gaat maar door. Ik moet nu echt ophouden, voordat ik sterf vanwege een overdosis aan nostalgie.

Wat zijn jouw favoriete Nintendo 64-games en wat vond jij van de console? Laat het weten in de reacties!

Eerdere delen in ‘De Vette Vijf’-featurereeks:
Xbox
GameCube
PlayStation
Op 29 november behandel ik een console met een zeer uitgebreide en sterke line-up, de PlayStation 2. Tot dan!

 

REACTIES (48) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord