De Lore achter The Elder Scrolls Deel 5: de nasleep van de Oblivion Crisis en The Great War 

De Lore achter The Elder Scrolls Deel 5: de nasleep van de Oblivion Crisis en The Great War 2018-09-04T20:53:47
Loreminnende Marvin is nog elke dag omringd door een lading boeken, databases en schedels, en dat mag ook wel als je bezig bent de imposantste oorlogen uit het Elder Scrolls-universum op een rij te zetten. Vandaag: een oorlog zo groots dat ze ‘m de Great War hebben genoemd.

We staan vandaag stil bij een flinke oorlog uit de Fourth Era, oftewel het tijdperk waarin ook The Elder Scrolls V: Skyrim zich afspeelt. Misschien nog wel belangrijker is het feit dat dit zich afspeelt ná The Elder Scrolls IV: Oblivion. De zogenaamde ‘Oblivion Crisis’ – je weet wel, toen het Tamrielic Empire en de Planes of Oblivion op de vuist gingen, en Tamriel overlopen werd door de Daedra – en de nasleep ervan is cruciaal voor de start en het verloop van de Great War.
                  

Een continent in chaos

Aan het begin van Oblivion zat ene Uriel Septim VII op de troon van het Tamrielic Empire. Hoewel de beste man een drijvende kracht achter elke Elder Scrolls-game was (hij stuurde de Nerevarine bijvoorbeeld naar Morrowind in ES3 en werd ontvoerd in Daggerfall), kwam zijn leven tot een einde in deel IV. Kort nadat hij de Amulet of Kings gaf aan wat later de Nerevarine (de speler) bleek te zijn, kwam zijn ruggengraat erachter dat een dolk de boel nogal onherroepelijk kapot maakt. Zijn moordenaar was een lid van de Mythic Dawn, een cult van Daedra-aanhangers.

De Mythic Dawn stopte daar niet; ze vermoordden ook Septims drie zoons, en gebruikten de massale assassination als beginpunt voor wat later de Oblivion Crisis genoemd zou worden. Zoals je waarschijnlijk wel weet uit de game was dat een gigantisch impactvolle gebeurtenis, eentje die de Third Era officieel afsloot en het einde betekende van de Septim-dynastie. Wat er overbleef na de Oblivion Crisis? Een machtsvacuüm van jewelste.

Tamriel (MAP)
                     

De Elders weten geen raad…

Natuurlijk kan een continent als Tamriel niet zonder enige vorm van leiderschap, en daarom besloot de Elder Council, het hoogste orgaan binnen de Tamriel-regering, een oogje in het zeil te houden. Officieel zijn alle provincies op dit moment ook nog nog onderdeel van het Tamrielic Empire. Iedereens provincie was wel in flinke chaos na de Daedra-plaag, en met een Empire dat amper te hulp kan schieten, laat staan zelf in stand kan blijven, duurt het natuurlijk niet lang voor de eerste provincies er genoeg van hebben en hun autonomie uitroepen.

In het jaar 4E 5 (we zijn net in de vierde Era aangekomen en daarvan dus het vijfde jaar) barst de Red Mountain in Vvardenfell uit. Het jaar van de uitbarsting staat bekend als The Red Year, en niet alleen door de kleur die de hemel daarna had. Het rode slaat namelijk op de schandalige hoeveelheden liters bloed die vloeien nadat Red Mountain uitbarst; Vvardenfell (de Black Isle) en delen van Morrowind worden compleet vernietigd, en de delen die het ‘overleven’ worden bedekt door as. Vele Dunmer (de Dark Elves waar we het vorige keer over hadden) sterven of verliezen hun huizen en families, en een groot deel van hen vlucht naar Skyrim en Solstheim.

Red Mountain
                        

…maar de Elven wel

Black Marsh, direct ten zuiden van Morrowind, reageert binnen vijf jaar door zich los te maken van het Empire, en al snel volgt ook de provincie Elsweyr. Helemaal in het zuidwesten, op de Summerset Isles, vindt ook een machtsverschuiving plaats. De Thalmor winnen populairiteit, en hun anti-Empire insteek heeft daar waarschijnlijk wel iets mee te maken. Deze “supremacists” (lees: Elven-racisten) willen het Empire zien branden en ervoor zorgen dat niemand nog de held van de mensen, Talos, aanbidt.

Om het Empire nog harder onderuit te schoppen besloten de Thalmor iemand in te huren om hun overgebleven leider, de aanvoerder van de Elder Council, te vermoorden. Ze slagen, waarna een zevenjarige periode volgt zonder leiderschap in het Empire. In het jaar 4E 29 roepen de Thalmor het zogenaamde Aldmeri Dominion (je weet wel, met die vogel als embleem) weer tot leven. Het rijk van de elven moet volgens hen terugkeren; al die andere rassen, die in verhouding tot de elven nog ontzettend jong zijn, zullen volgens hun redenatie de planeet Nirn te veel schade doen zonder een stel elven met puur bloed aan het hoofd.

Aldmeri Dominion

De Aldmeri Dominion wordt eigenlijk pas uitgeroepen wanneer de Thalmor de zuidwestelijke provincie Valenwood in handen krijgen; dit was niet heel lastig omdat Valenwood de thuisbasis van de Bosmer is, dus van een oorlog is nog amper sprake. 70 jaar lang blijft het daarna opvallend stil, tot een natuurramp en een leugentje de provincie Elsweyr in de handen van de Thalmor doen eindigen. De twee manen rondom Nirn - Masser en Secunda – verdwenen, waarna een periode van duisternis twee jaar lang aanhoudt. De Khajit aanbidden die manen, dus je kunt je vast voorstellen hoe hard de paniek daar insloeg. Toen de manen eenmaal terugkeerden (niemand weet wat er gebeurde), claimden de Thalmor dat zij ze hadden teruggebracht. De Khajiit trapten erin (of spraken ze de waarheid?), waarna ook Elsweyr onder het Aldmeri Dominion valt.

Wat volgt is een Gruwelijke actie van de Thalmor (met hoofdletter G), zo wanstaltig en badass dat de Great War losbarst.

De manen van Nirn
                      

Een bijzondere knikkercollectie

In de tussentijd kreeg het Empire weer een leider, Titus Mede II. In het jaar 171 werden zijn kwaliteiten als leider meteen getest, want een afgezant van het Aldmeri Dominion verschijnt ineens in de Imperial City (ook wel bekend als Cyrodiil City). Hij heeft een kar bij zich waar naar verluidt een “cadeautje” in zit voor het Empire, en daarbij heeft hij een ultimatum voor de kersverse leider, Titus Mede II. Het Aldmeri Dominion eist ontzettend veel van het Empire; de Blades (geheime agenten en de go-to-guys van de Emperor) moeten stoppen, niemand in het rijk mag nog Talos aanbidden, en Hammerfell moet langzaam maar zeker in handen van de Aldmeri komen.

Hoewel zijn leger een schim is van wat het was voor de Oblivion Crisis, zegt de Emperor keihard nee tegen de lijst met eisen. Zijn beloning voor het afwijzen van de Aldmeri is het cadeautje in de kar; de afgezant gooide het ding direct omver, waarna meer dan honderd hoofden over de vloer rollen. Wat blijkt: elke Blade-agent in de Summerset Isles en Valenwood is vermoord en hun hoofden zijn in de kar gegooid. De Great War begint.

Blade
                    

Kolonisatietijd

Het Aldmeri Dominion begint sterk aan de oorlog door met geheime kampen en guerrillatactieken een zuidelijk deel van Cyrodiil (het stuk dat grenst aan Elsweyr en Valenwood) in te nemen. Een ander Aldmeri leger (onder leiding van ene Lady Arannelya) gaat voor een tactische zet in Hammerfell, en vertrekt vanuit Valenwood door Cyrodiil zo naar de provincie van de Redguards, zonder de hoofdsteden Anvil en Kvatch in Cyrodiil ook maar een blik waardig te gunnen.

Het innemen van Hammerfell was verrassend makkelijk; de provincie werd tientallen jaren lang geplaagd door een machtsstrijd tussen twee kampen (de Crowns en Forebears), dus van een gecentraliseerde legermacht of überhaupt veel mensen om te vechten is geen sprake. Het Empire had nog wel een klein leger in Hammerfell, maar omdat het zuiden van de provincie zo snel viel besloot dat leger zich terug te trekken over de Alik’r Desert. Deze trek staat nu bekend als de March of Thirst.

Aldmeri-overname in Tamriel

Mede door de snelle overname van Hammerfell, en het feit dat de Imperial-legers terugtrokken, begonnen de Thalmor het Empire een beetje te onderschatten. Waar ze eerst nog langzame, maar erg tactische besluiten namen, richten ze hun blik nu direct op de hoofdprijs: het innemen van de Imperial City en het compleet overnemen van het Empire. En daar gingen ze de fout in. Tegen het jaar 4E 172 zaten de legers van de Aldmeri al diep in Cyrodiil, en aan het einde van dat jaar stond Lord Naarifin al bij de stadsmuren van de Imperial City.
                   

Titus saves the day

De Imperial-legers probeerden de Aldmeri nog terug te dringen, maar vroeg of laat gingen ze allemaal ten onder of werden ze teruggedrongen. In 4E 173 bereikte de spanning in Imperial City een hoogtepunt, toen ook de andere Aldmeri-legers de stad naderden en alleen nog het noorden open bleef. Het Empire leek gedoemd te zijn om te vergaan, ware het niet dat er uit Hammerfell weer positieve geluiden beginnen te klinken.

Dat leger, dat de March of Thirst door de Alik’r Desert overleefde, hergroepeerde in het noorden van Hammerfell, waar versterkingen vanuit High Rock (de noordelijke provincie) zich ook bij de groep voegde. Het Empire kreeg een opsteker toen de stad Hegathe (in het westen van Hammerfell) werd bevrijd, maar van feest vieren was geen sprake. Het Aldmeri-leger, dat eerder vanuit Valenwood naar Hammerfell afreisde om de boel in te nemen, stak immers ook de Alik’r Desert over, en een confrontatie volgde buiten de stad Skaven. Deze slag kende geen winnaar; beide kanten verloren ontzettend veel levens, en hoewel het Imperial leger besloot terug te dringen en Skaven te laten innemen door de Aldmeri, was het Aldmeri-leger op zijn beurt niet meer in staat verder te gaan. 

Hegathe in The Elder Scrolls: Arena

In het jaar 174 besloten de Thalmor om compleet los te gaan en alle legers naar Cyrodiil te sturen. Eén laatste zet, die het Empire compleet zou moeten overrompelen en waardoor Tamriel eindelijk onder het Aldmeri Dominion zou vallen. Het leger van Lord Naarifin viel de oost-, zuid- en west-kanten van de stad aan, en een ander leger trok naar het noorden zodat de stad compleet omsingeld zou zijn. Het einde van het Empire leek nu echt nabij, en je zou denken dat de laatste leden van het Empire al vechtend voor hun hoofdstad ten onder zouden gaan. Ware het niet dat Emperor Titus Mede II een plannetje had.

In plaats van de stad te verdedigen en daarmee geheid ten onder te gaan, besloot Emperor Titus dat het een goed plan was om de stad juist uit te breken met een leger. Hij en zijn leger vechtten zich een weg uit het noorden van de stad en ontmoetten daar uiteindelijk nieuwe kameraden die uit Skyrim zijn komen marcheren. Voor de Imperial City was het te laat, de ‘Sack of the Imperial City’ begon; het Imperial paleis werd platgebrand, de White-Gold Tower leeggeroofd en de inwoners… Tja, verkracht, vermoord en gemarteld. 

Imperial City in vlammen

Bron
             

Een onverwachte comeback

Zoals zo vaak het geval is bij de elven, gingen ze langzaam maar zeker ten onder aan hun eigen ego. Na het innemen van Imperial City dachten de Thalmor dat de oorlog zo goed als over was, waarna ze begonnen te onderhalen met Emperor Titus Mede II. De Emperor lulde vrolijk mee met de Thalmor, en liet ze geloven dat hij zich klaarmaakte om zichzelf en het Empire over te geven. Maar dat deed hij niet; de Emperor riep de legers in Hammerfell op hem te komen steunen, waarna ze zich met zijn allen klaarmaakten voor wat we nu kennen als The Battle of the Red Ring.

Titus verdeelde het leger in drie delen. Deel 1 bestond uit de Redguards, waarvan de Thalmor nog dachten dat ze in Hammerfell waren (hun leider, General Decianus, recruteerde voor hij naar Cyrodiil trok namelijk een groot aantal straatschoffies om zo te laten lijken dat er nog een leger aanwezig was). Zij trokken naar de bergen vlakbij de stad Chorrol (ten noordwesten van Imperial City), en het tweede leger bestaande uit Noorderlingen vertrok naar de andere kant van het Imperial City, vlakbij de stad Cheydinhal. Het grootste leger, onder leiding van de Forgotten Hero (de speler in The Elder Scrolls: Legends), stond klaar om de stad vanuit het noorden aan te vallen.

Battle of Red Ring ES

De Battle of the Red Ring duurde uiteindelijk minder dan een week. Makkelijk was het niet, zeker niet voor het leger aan Noorderlingen. Ze hielden zich sterk, maar kregen toen ze van het westen naar het zuidoosten van de Imperical City trokken onverwacht te maken met Aldmeri-legers uit de steden Bravil en Skingrad. Lord Naarifin, die grote legerleider van de Thalmor, zag de Noorderlingen dus aankomen, maar datzelfde valt niet te zeggen voor het leger uit Hammerfell, dat korte mette maakte met een groot deel van het Aldmeri leger.

Na vijf dagen waren de rollen compleet omgedraaid, en waren de Thalmor compleet teruggedrongen in de stad en omsingeld door Imperial legers. Een laatste slag vond plaats; onder leiding van Titus II, die hoogstpersoonlijk Lord Naarifin in gevangenschap nam. De Aldmeri probeerden te vluchten door het zuiden, maar daar stond dat leger uit Hammerfell paraat om de chaotische elven een kopje kleiner te maken.  Er was niets meer over van het Aldmeri-leger in Cyrodiil, en Lord Naarifin werd drieëndertig dagen lang (!!) levend opgehangen aan de White-Gold Tower. Wat er gebeurde op de vierendertigste dag, en waar zijn lichaam nu is, weet niemand.

White Gold Tower (ESO)
                

The White-Gold Concordat: het einde of het begin?

Met het ondertekenen van de White-Gold Concordat in 4E 175 kwam de oorlog officieel tot een eind. Maar dat was zeker niet het einde van de onrust in Tamriel; het Empire besloot namelijk om de provincie Hammerfell te geven aan de Aldmeri Dominion. De Redgaurds waren daar natuurlijk pissig om, en begonnen hun eigen oorlog met de Aldmeri. In plaats van zich uiteindelijk ook tegen het Empire te keren, werden ze er weer onderdeel van zodra ook zij de Aldmeri neersloegen. De spanning tussen Hammerfell en Cyrodiil bleef natuurlijk aanwezig.

Een andere gigantische impact die de White-Gold Concordat heeft, is het verbieden van het aanbidden van Talos. Met name de Nords vonden dit een kutstreek van het Empire en velen besloten Talos in het geheim te aanbidden, waaronder Ulfric Stormcloak. Dit is een van de belangrijkste redenen voor de burgeroorlog in Skyrim.

Aanbidders van Talos

Wie Skyrim heeft gespeeld weet van die spanningen af. En als je érg goed oplet weet je misschien ook dat als je een Thalmor-boek leest en er gesproken wordt over de Great War, ze hem The First War with the Empire noemen. Het Empire en de Aldmeri zijn tot op de dag van vandaag (lees: rond de tijd van Elder Scrolls V: Skryim) verwikkeld in een strijd (een soort koude oorlog), en hoewel ze niet vaak op de vuist gaan zullen beide partijen nieuwe manieren proberen te verzinnen om elkaar de kop in te drukken. De vraag is niet of de oorlog nog komt, de vraag is wanneer het geweld weer losbarst. 

De Lore achter The Elder Scrolls-serial

08/05    Deel 1: verhaal- en wereldoverzicht

05/06    Deel 2: Aedra, Daedra en de mensen van Tamriel   

10/07    Deel 3: het Beastfolk van Tamriel: Khajit, Argonians en Orcs

07/08    Deel 4: Battle of Red Mountain, het einde van de Dwemer en Chimer

04/09    Deel 5: De nasleep van de Oblivion Crisis en The Great War

REACTIES (13) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord