De geschiedenis van Assassin’s Creed – Deel 1 

De geschiedenis van Assassin’s Creed – Deel 1 2020-05-22T20:40:54
Assassins’s Creed is een gigantische franchise en de hype voor het volgende deel laait dan ook langzaam maar zeker weer op. Daarom zette Jacco zijn capuchon op om van grote hoogte in de geschiedenis van de serie te duiken. Dit is het eerste deel van een drieluik.

Assassin’s Creed is al dertien jaar Ubisofts belangrijkste franchise. Nu de Franse gigant een jaartje pauze heeft genomen zijn we weer helemaal klaar voor het volgende deel. Met Valhalla in het vooruitzicht is het tijd om terug te kijken op de sappige geschiedenis van Assassin’s Creed.

Assassin's Creed

Aan het begin van vorig decennium is Ubisoft een andere uitgever en ontwikkelaar dan vandaag de dag. Jaarlijks verschijnen er talloze kleinere titels, zoals allerlei Rayman spin-offs, filmgames en een de eerste delen in de Splinter Cell- en Ghost Recon-reeks. Een titel die in 2003 wordt overladen met lof is Prince of Persia: Sands of Time, en vanwege het succes vraagt Ubisoft de Frans-Canadese regisseur Patrice Désilets na te denken over een vervolg. Grappig genoeg vindt hij een prins als actieheld in een gewelddadige videogame helemaal niet geschikt, dus verzint hij iets totaal anders.

Een moeizame geboorte

De eigenwijze regisseur herinnert zich opeens een boek over geheime maatschappijen, specifiek het hoofdstuk over Hassan-i-Sabbah: de leider van de Asāsiyyūn. De Asāsiyyūn was een sekte die in de elfde eeuw na Christus zowel christelijke als moslimleiders omlegde met snelle, openbare executies om politieke macht te verkrijgen. De methoden van de groepering zijn zó berucht, dat het woord ‘assassin’, oftewel huurmoordenaar, ervan is afgeleid. Een game met dat thema klinkt Désilets als muziek in de oren, en binnen de kortste keren staat er een prototype van Prince of Persia: Project Assassin. Ubisoft vindt het idee leuk en aardig, maar de uitgever is vastberaden de prins terug te laten keren in wat Prince of Persia: Warrior Within zou worden. Zodoende giet Désilets het in een nieuwe franchise: Assassin’s Creed.

De geboorte van Assassin’s Creed verloopt niet vlekkeloos. Het ontwikkelteam moet flink worden opgeschaald en Ubisoft is vastberaden de nieuwe generatie consoles te gebruiken als springplank voor de setting van de game. Dat betekent een nieuwe engine en veel tekenwerk voordat er daadwerkelijk kan worden gebouwd. Bovendien staat de ontwikkelaar voor een interessante uitdaging: omdat Désilets spelers de vrijheid wil geven om vrijwel alles te beklimmen, moet de architectuur van Jeruzalem, Acre en Damascus op een specifieke manier worden ontworpen. Lekker dan, moesten de ontwerpers hebben gedacht.

Wanneer de game eind 2007 lanceert, prijzen de meeste critici met name dat aspect van de game: het freerunnen. De sluipmoordenaar Altaïr Ibn-La’Ahad beweegt zich vloeiend over daken, beklimt torens alsof het niks is en springt van duizelingwekkende hoogten in hooibalen. Assassin’s Creed is daarnaast een grafische mijlpaal, met revolutionair grote mensenmassa’s en een indrukwekkende, grootschalige stad. Bovendien is de insteek van de eeuwenoude vete tussen Assassin’s en Templars, en de bijkomende link met het heden in de vorm van Desmond Miles’ verhaal, bijzonder interessant. Het geeft spelers naast een boeiend kijkje in de Middeleeuwen ook het gevoel dat er een groter, overkoepelend plot is.

Assassin's Creed

Toch is er ook kritiek op de game, met name wat de repetitie van de gameplay betreft. Veel verder dan doelwitten door menigten of over daken achtervolgen en zwaardvechten komt de game niet. Dat maakt Assassin’s Creed vandaag de dag, ondanks de nog altijd prima ogende graphics, een zeer lastige game om aan te raden. Het spel verkoopt voor een nieuwe IP echter gigantisch goed: maar liefst acht miljoen mensen maken de leap of faith.

De ultieme opvolger

Na het daverende succes begint de ontwikkeling aan het tweede deel, dat voor het grootste gedeelte van de ontwikkeltijd maar niet tot uiting wil komen. Aan Kotaku vertelt Patrice Désilets dat halverwege de ontwikkeling niemand nog een idee heeft van hoe de systemen samen moeten komen. Misschien is de Italiaanse Renaissance te hoog gegrepen? Misschien is de schaal van de game te groot? Eind 2009 blijkt toch het tegenovergestelde waar te zijn: Assassin’s Creed 2 is de ultieme opvolger.

Vergeleken met het vervolg, is het eerste deel slechts een blauwdruk, want Assassin’s Creed 2 voelt natuurlijker, gestroomlijnder en meeslepender aan. Een belangrijk aspect is de charismatische jongeman Ezio Auditore Da Firenze, wiens broers en vader vroegtijdig onterecht worden geëxecuteerd. De aandoenlijke scène is het startschot voor een intrigerend wraakverhaal, waarin Ezio langzaam transformeert tot echte sluipmoordenaar. Dankzij een aantal boeiende zijpersonages, zoals Mario Auditore en legendarische uitvinder Leonardo Da Vinci, is het verhaal van Assassin’s Creed 2 wellicht de beste uit de franchise.

De gameplay is ook vele malen uitgebreider en grijpt de Italiaanse Renaissance aan om broodnodige variatie aan te brengen. Da Vinci voorziet Ezio bijvoorbeeld van handige gadgets, zoals twee hidden blades en een vliegmachine die gepaard gaat met een van de tofste missies uit de game. Er is daarnaast een breed scala aan uiteenlopende wapens en armor om te verzamelen. Ook kunnen spelers de Monteriggioni-villa van de Auditores renoveren, is er een in-game economie en zijn er verborgen Tomb Raider-achtige tombes met fantastische platformpuzzels. Wie de game echter speelt om de prachtige steden Florance en Venetië in al hun glorie te bekijken, is ook gerechtvaardigd. De game brengt de steden op een authentieke manier tot leven en is grafisch wederom erg indrukwekkend.

Assassin's Creed 2

Jaarlijkse franchise

Met Assassin’s Creed 2 vestigt de franchise zich definitief tussen de andere blockbusters en wordt er direct begonnen aan een vervolg. Zonder Désilets, die onder niet al te prettige omstandigheden Ubisoft verlaat – en stiekem wat bijklust, vertelt hij me. Binnen een jaar wordt Brotherhood ontwikkeld, dat zich richt op een volleerde Ezio in een door de Templars bezette Rome, dat hij stukje bij beetje bevrijdt. Brotherhood is een duidelijke voortzetting van het tweede deel, met een iets minder indrukwekkend verhaal dat aan de hand van flashbacks wel meer ruimte biedt voor wat de Assassin heeft opgegeven om zijn merkwaardige beroep uit te kunnen oefenen.

Qua gameplay is Brotherhood ook bijzonder verwant aan het tweede deel, al biedt het prachtige Rome ook een aantal features waar fans vandaag de dag nog steeds om vragen. De tofste mogelijk is het kunnen trainen van nieuwe Assassins, die Ezio tijdens penibele situaties kan oproepen of op missie kan sturen naar landen in Europa en Azië. Een groep sluipmoordenaars kunnen oproepen en als een geoliede machine vijanden uitschakelen, om daarna direct weer te verdwijnen, is gewoonweg een fantastisch gevoel.

Andere verbeteringen zijn subtieler, zoals het kunnen renoveren van Rome om nieuwe winkels te openen en geld te verdienen, vijanden kunnen ontwapenen tijdens gevechten, de superhandige kruisboog en een soort kill chain-optie, waarbij Ezio in rap tempo een aantal vijanden achter elkaar vermoordt. Ubisoft stopt zelfs een multiplayermodus in de game, waarin spelers zich moeten verstoppen tussen NPC’s of juist anderen moeten zoeken en vermoorden. Het is een fantastisch idee, maar voor veel spelers is de hoofdmoot toch het goede singleplayerpakket.

Assassin's Creed Brotherhood

Grijze haren

Brotherhood wordt een geliefde game en binnen een jaar verschijnt het laatste deel in de ‘Ezio-trilogie’: Assassin’s Creed Revelations. Revelations volgt een inmiddels grijze Ezio, die voor antwoorden op zijn vragen over de voorgaande sluipmoordenaars afreist naar Constantinopel. De plot is niet Oscar-waardig, maar brengt wel het verhaal van Ezio, de stoïcijnse Altair uit het eerste deel, en Desmond Miles in het heden op een knappe manier samen.

Het is een mooie prestatie van Ubisoft om een personage van zijn geboorte tot zijn oude dag zo goed uit te diepen dat geen van de protagonisten Ezio daarna weten te overtreffen. Desmond blijft daarentegen vooral op de achtergrond na zijn bijna fatale confrontatie in Brotherhood, al is dat vanwege de complexiteit van zijn verhaal niet zo’n obstakel. Wie per se tijd met hem wil spenderen kan zeer matige, optionele platformpuzzels oplossen.

Op het gebied van gameplay verandert Revelations weinig. Met name de hookblade is een handig vervoersmiddel in Constantinopel, aangezien de oude sluipmoordenaar met hoge snelheid van touwen kan glijden én sneller ermee omhoog klimt. Ook wordt er een geinige tower defense-game geïntroduceerd en kunnen spelers zelf bommen craften. Leuk, maar het is niet genoeg om te verhullen dat de formule een beetje oud begint te worden.

Assassin's Creed Revelations

Dit was het eerste deel van de geschiedenis van Assassin’s Creed. Check hier deel 2 en hier deel 3 op PU.nl!

REACTIES (25) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord