Resident Evil is een erg onderschatte serie 

Resident Evil is een erg onderschatte serie 2020-04-02T16:40:17
’Hoe kan een franchise als Resident Evil nou onderschat genoemd worden!? Rot toch een eind op met je klikbeet!’ Ik zie het jullie al met gebalde vuist jegens het scherm schreeuwen. Maar sta mij toe om mijn ogenschijnlijk bizarre statement te ondersteunen met een semi-nuchter relaas.

Dames en heren: ik hou van Resident Evil. En ja, ik weet dat voor jullie waarschijnlijk hetzelfde geldt, want de serie is wereldwijd al bijna de honderd miljoen verkochte games aan het aantikken. Ook is het nog altijd Capcoms meest succesvolle IP — zelfs Monster Hunter kan daar niet aan tippen — dus zeggen dat je ‘fan bent van Resi’ is ongeveer net zo controversieel als luidkeels verkondigen dat je het genoeglijk vindt om met je familiejuwelen te spelen.

Ik ben echter van de extreem pretentieuze en zelfingenomen mening dat ik de franchise wérkelijk snap. Alsof ik al jaren met Resident Evil getrouwd ben, en haar dus op haar allermooist én aller lelijkst heb gezien. Ik weet wat haar talenten zijn en waar ze in faalt; wat haar ambities zijn en tevens haar grootste onzekerheden. Want, zoals in een echt huwelijk, hou ik van haar zowel ondánks als dankzij haar gebreken.

RE

Verkeer

Als ik om mij heen vraag waarom men geniet van Resident Evil, dan krijg ik namelijk meestal dezelfde antwoorden naar mijn hoofd geslingerd. ’Het is zo spannend‘, ’ik vind het verhaal wel vet‘, ’de personages zijn stoer’, ‘het doet zombies en monsters zo goed’, et cetera. Al die antwoorden zijn helemaal correct en hebben allemaal een punt, maar waar ik echt op zit te wachten? Iemand die zegt: ’Ik ben fan van Resident Evil omdat eigenlijk alles eraan best wel kut-met-peren is, maar het stiekem toch op één of andere manier allemaal werkt.’ Want dat is waarom ik me niet van de serie kan wegtrekken: Resident Evil is één grote rotzooi dat schijt heeft aan regels en conventies, maar ondanks die ogenschijnlijke chaos, frustrerende bullshit en lachwekkende cheese toch altijd harmonie weet te creëren. Een beetje zoals het verkeer in Thailand dus.

RE

Gemoedsrust

Resident Evil is frustrerend. Feit. Zo hadden de eerste paar games 1) vaste camerahoeken zodat je vaak geen reet kon zien, 2) uiterst gelimiteerde ammunitie zodat je elk gemist schot zag als een mogelijke gamebrekende fout, 3) een simplistisch en beperkt richtsysteem zodat je maar moest hopen dat die beperkte hoeveelheid kogels hun doel daadwerkelijk raakten, 4) een inventory dat krapper was dan mijn buideltasje (niet haten; dat ding is damn praktisch), en 5) een beperkt aantal saves. Want gemoedsrust is voor pussies, ofzo? En dan was er ook nog het script en de om één of andere reden net zo erbarmelijke ‘voice-acting’. En ja, ik zeg ‘voice-acting’ met aanhalingstekens, want, tering:

Punaises

Ik snap dat al die zaken (minus de voice-acting) geïmplementeerd waren om het gevoel van stress, angst en spanning te verhogen, maar expres in de weg liggen om de controle van spelers af te nemen en zo ‘dingen spannender te maken’ is net als punaises in m’n spaghetti mengen om mij ‘m’n waardering voor m’n dagelijkse maaltijd te verhogen’: ja, het werkt, maar voelt onnodig onhandig en vooral sadistisch. Bovendien heeft de remake van Resident Evil 2 bewezen dat het ‘echte’ survival-horrorgevoel minstens net zo goed overgebracht kan worden door spelers wél gewoon degelijke controle te geven over essentiële gameplayonderdelen als richten, de camera besturen en je spel kunnen opslaan zonder slaap te verliezen. Dat we dus die voormalige praatjes van Capcom accepteerden, is eigenlijk een wonder.

RE

Zelfvertrouwen

Over survival-horror gesproken: dat is Resi nooit echt geweest, hè? Met z’n opschepperige, overdreven eindbaasgevechten en z’n overduidelijke gun porn. Je krijgt zelfs in de allereerste game al een raketlanceerder letterlijk toegeworpen! Resident Evil heeft altijd een persoonlijkheidsstoornis gehad, want het heeft nooit geweten of het nou een authentieke, onderhuidse survival-horrorgame wilde zijn, à la Silent Hill, of toch gewoon een straight-up actiespektakel waarin je, inclusief stoere one-liners, hoofden doet poppen door de trekker over te halen van guns waar de gemiddelde Texaan zichtbaar van gaat kwijlen. En de keren dat het wél besluit om vol zelfvertrouwen volledig Michael Bay-actieblockbuster te gaan, in de vorm van het immense Resident Evil 6, dan wordt het wereldwijd neergesabeld. Damned if you do, damned if you don’t.

En, ja, stelletje heidenen: Resident Evil 6 is wél een meesterwerk, al is ’t alleen maar dankzij wellicht de beste combat mechanics die een third-person shooter ooit rijk is geweest. Kom vechten. (En gelukkig was ik niet de enige die dit doorhad, trouwens:)

Losgaan

Die schizofrene inconsistentie is zelfs in de klassieke Resi’s overduidelijk. Resident Evil 3: Nemesis (waar héél toevallig eerdaags een remake van uitkomt) was bijvoorbeeld expres ontwikkeld om meer gericht te zijn op de actie-elementen van de franchise. Maar het was tegelijkertijd geketend aan de survivalconventies van z’n twee voorgangers, dus het eindproduct was, afhankelijk van je voorkeuren, een actiegame die nooit volledig los durfde gaan óf een horrorgame met een veel te grote stijve voor explosies en machinegeweren. Hoe geliefd die game dus ook was, mede vanwege z’n titulaire überstalker, het is nooit zo iconisch geweest als bijvoorbeeld Resident Evil 2 of, kreun, 4.

RE

Soapserie

Tenslotte is er nog het verhaal. O mijn daadwerkelijke God, het verhaal. Toen ik nog erg jong, klein en niet zo superharig was, was mijn moeder verslaafd aan de soapserie The Bold & the Beautiful, dus ik heb daar helaas verrassend veel van meegekregen. Nou, ik kan je vertellen dat het alomvattende verhaal van Resident Evil vele malen complexer, overdrevener en melodramatischer is dan de eerder genoemde audiovisuele derrie die ik als kind heb moeten consumeren.

Je zou denken dat een plot dat samen te vatten is als ‘kwaadaardige megacorporatie creëert zombievirus; shit moet dood’ volledig uitgeschreven zou kunnen worden op een post-it, maar nee, Resident Evil moet daar een soap opera van maken waar het Marvel Cinematic Universe jaloers van wordt. Aan het eind van de timeline (Resi 7) is Umbrella opeens… de good guy? Of is ‘The Connections’ de nieuwe Umbrella… ofzo? Ik snap het echt niet meer, man. Ik snap het verhaal van een zombiegame niet meer, en dat is een zin die nooit door iemand uitgesproken had mogen worden.

Umbrella

Biologisch

’Waarom zit ik hier een artikel te lezen over hoe ontzettend kut Resident Evil wel niet is!?’, ziet mijn allesbehalve gezonde verbeelding jullie je nu afvragen. Nou, omdat ik denk dat dát aspect van de franchise dus extreem ondergewaardeerd is. De slechtheid. De inconsistentie. De schizofrenie. De ervan afgelopen kantjes. Het onbegrijpelijke drama. Want begrijp één ding heel erg goed: ik hóú van Resident Evil. Voor een volle honderd procent. En zoals ik eerder al zei: bijna alles eraan zuigt, maar op één of andere manier werkt het allemaal toch. Dat bizarre, veel te uitgebreide plot waar de serie in doordrenkt is, bijvoorbeeld? Stiekem is het héérlijk. Er is niets minder logisch dan een bedrijf dat koste wat kost de wereld wil vernietigen door middel van biologische wapens — hoe moet je dan nog winst maken? — maar het zorgt er wel voor dat je het op kunt nemen tegen de meest heerlijk duivelse slechteriken in gaming, zoals Albert Wesker.

Duivels slecht. Écht slecht. En dus niet complex, psychologisch semislecht, zoals heel veel slechteriken tegenwoordig in dit post-Breaking Bad-tijdperk, maar gewoon volledig, cartoony, ’I’m f*cking evil!’-slecht. Héérlijk.

(Ja, dit is de filmversie van Wesker, en niet die van de games, maar hij is heerlijk trouw aan ’t origineel en is één van de weinige dingen in de filmreeks die meer lof verdient.)

Dualiteit

De vaste camerahoeken? Irritant, maar: ook sfeervol en volledig uniek, vooral in een wereld die geobsedeerd was door de komst van 3D-graphics. De kleine hoeveelheden ammunitie? Klote, maar het leerde mij wel om geduld en zelfcontrole te hebben in games, vér voordat Dark Souls dat er echt bij mij inhamerde. Niet vaak kunnen saven? Het dwong me om mijn soms slopende perfectionisme aan de kant te schuiven en leren om te gaan met keuzes die misschien minder dan ideaal waren. De verschríkkelijke voice-acting? Ik zat jullie te dollen; natúúrlijk vond ik dat gewoon hilarisch. (Plus: stiekem zorgde het ook voor de nodige verlichting in games die verder een constante aanval waren op m’n zenuwen.) En de identiteitscrisis? Man, dat vind ik misschien nog wel het allermooiste aan Resi! Het zorgt voor een raar, maar welkom soort diepgang; een dualiteit aan emoties die je in het echte leven ook vaak voelt. Bovendien is alleen maar angst ervaren niet vermakelijk; alleen maar actie is hersendood.

RE

Slecht!

Dus ja, ik ben elke keer weer direct van de partij als er een nieuwe Resident Evil wordt uitgebracht. Want ze zijn misschien niet allemaal legendarisch of zelfs goed, maar het zijn wel allemaal overduidelijke, passievolle videogames. Games met duidelijke doelen, krachtige guns, leuke knipogen, groteske vijanden, ranzige eindbazen, lekkere wijven die ass kunnen kicken, doortrapte (en daardoor goede) jumpscares, charismatische protagonisten, iconische momenten, ontiegelijk veel herspeelbaarheid, en raketlanceerders. Raketlanceerders die je worden toegeworpen omdat het gewoon tof is, en omdat dát is hoe je een echte videogame eindigt, verdorie, ongeacht of het ‘logisch’ of ‘realistisch’ is. Dus, ja, ik ben meer dan klaar voor de remake van Resident Evil 3 later deze week. En ja, stiekem hoop ik dus dat het net zo ‘slecht’ is als de andere delen!

REACTIES (31) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord