Oude tijden herleven met Tony Hawk’s Pro Skater 1+2 

Oude tijden herleven met Tony Hawk’s Pro Skater 1+2 2020-05-13T10:01:44
Na geroezemoes in de wandelgangen was het dan eindelijk zover: Activision onthulde afgelopen dinsdag een remake van zowel Tony Hawk’s Pro Skater 1 en 2. Michel werd in één klap terug in de tijd geslingerd en kan niet wachten tot hij zijn jeugd kan herleven.

Als je mij een jaar of tien geleden had verteld dat ik ooit een blog zou schrijven over ‘mijn jeugd herleven’, dan had ik je uitgelachen. Ik, ouder worden en terugblikken op vroeger? Live fast, die young! Maar de wijzers op de klok tikken meedogenloos door, en inmiddels kan ook ik de aanlokkelijk nostalgische gedachtenflarden over simpelere tijden niet weerstaan. 

Tony Hawk's Pro Skater 1+2

De aankondiging van Tony Hawk’s Pro Skater 1+2, een pakket waarin de eerste twee Tony Hawk-games van een remake worden voorzien, bleek precies de juiste dosis onversneden nostalgie los te maken. Dat tijdens de aankondigingstrailer Police Truck van Dead Kennedys ten gehore wordt gebracht – één van de nummers op de legendarische soundtrack van de allereerste Tony Hawk-game – legt wat dat betreft geen windeieren.

We laten de vraag of Activision de nu al torenhoge verwachtingen rondom deze remake daadwerkelijk waar kan maken even buiten beschouwing. Natuurlijk: het inmiddels al weer acht jaar geleden uitgebrachte Tony Hawk’s Pro Skater HD was een wanproduct die de droom in één misselijkmakende knal uiteen liet spatten. Maar Tony Hawk’s Pro Skater 1+2 wordt ontwikkeld door Vicarious Visions, en die hebben hun strepen ruimschoots verdiend met Crash Bandicoot: N-Sane Trilogy. Laten we ook niet vergeten dat de studio vroeger heeft meegewerkt aan diverse Tony Hawk-games. Een zekere mate van hoopvol optimisme is dus niet misplaatst.

Tony Hawk's Pro Skater 1+2

Een subcultuur an sich

Het is lastig om in woorden uit te drukken waarom de eerste twee Tony Hawk-games zo’n onuitwisbare indruk hebben gemaakt op een hele generatie gamers, maar laten we een poging wagen. Allereerst is er natuurlijk de enorm soepele gameplay. De besturing is misschien niet bijster realistisch voor iedereen die wel eens op een plank met wieltjes heeft gestaan, maar belangrijker is dat de spellen dankzij speels leveldesign en uiterst precieze controle je een compleet gevoel van vrijheid geven. Laat dat nou precies de kern zijn van wat écht skaten zo leuk maakt.

De Tony Hawk’s Pro Skater-spellen waren niet alleen skategames, ze waren onderdeel van een subcultuur an sich. De eerste Tony Hawk-game verscheen in 1999, net toen een nieuwe alternatieve golf de popcultuur was binnengeslopen. Muziekclips van sterren als Britney Spears en de mannen van Backstreet Boys werden afgewisseld met de ruwere en tegelijk hitbewuste gitaarklanken van poprockbands als Limp Bizkit en blink-182. Jongeren droegen zwarte make-up, draaiden spikes in hun haar en probeerden wat onhandig een ollie op hun skateboard te doen. Klaslokalen stonden bol van wenkbrauwpiercings en kettingen die aan veel te wijde broeken hingen. Wist je trouwens dat die kettingen in de spleet van een schoolstoel vast kunnen komen te zitten? Ik wel.

Tony Hawk's Pro Skater 2


Kortom: een complete generatie was klaargestoomd voor een verdieping in de alternatieve subcultuur die TMF (of MTV) uit pure commercie niet kon bieden. Enter Tony Hawk’s Pro Skater. Ja, de gameplay was nagenoeg perfect, maar het sfeertje, de gebruikte lingo en niet te vergeten de muziek, gaven je het gevoel dat je onderdeel uitmaakte van een groep skaters, punkers en stoners die voor hun lol op hun bek gingen – ruim drie jaar voordat televisieprogramma Jackass er miljoenen mee verdiende. Trok het stevige gitaarwerk op de gebruikelijke muziekkanalen je aandacht? De Pro Skater-games gaven je een deep dive, een lesje punk- en rockmuziek voor gevorderden. Voordat je het wist ramde je Napster aan om de complete discografie van bands als Millencolin, Primus en Bad Religion binnen te halen.

Samen op de bank

Ook ik was als vijftienjarige snotneus zoekende naar een identiteit – en zoals vele tieners met een nog ongevormde persoonlijkheid kon ik die vinden in deze subcultuur. De eerste Tony Hawk’s Pro Skater belandde in mijn PlayStation toen ik de poprockbands op tv beu begon te raken en ik van vrienden cassettebandjes van punkbands als NOFX en Lagwagon toegespeeld kreeg. Het spel bleek een katalysator voor een verdieping van deze levensstijl. Het internet werd afgespeurd naar allerlei bands wiens namen nog nooit door een disjockey waren uitgesproken. In het weekend fietste ik door weer en wind naar een andere stad om een beruchte alternatieve kroeg te kunnen bezoeken. En een steeds groeiende lijst met mp3’s ging elke schoolavond aan terwijl mijn vrienden en ik op en rond de bank om de beurt een aantal minuten ‘free play’ speelden.


Tony Hawk’s Pro Skater 1 en 2 lieten zich zó natuurlijk besturen, dat we met enige regelmaat niet eens beseften dat we de game speelden. Onze handen deden het werk, maar onze aandacht was gevestigd op elkaars sores. Voorzichtige liefdesperikelen ontstonden, opleidingen werden verknald, verslavingen werden geboren en ouders kregen levensbedreigende ziektes. Dat alles werd ervaren, besproken én verwerkt terwijl op het beeldscherm een pixelig mannetje over een verlaten schoolplein rolde. ‘Lights out, guerrilla radio!’, blèrde Zack de la Rocha op de achtergrond. ‘Turn that shit up!’ En dat deden we.



REACTIES (6) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord